Από μόνη της μια αποτυχία για την Εθνική ομάδα μπάσκετ είναι ένα θέμα συζήτησης που απασχολεί άπαντες: τα media, την ομοσπονδία, τους ίδιους τους παίκτες, τους προπονητές, το φίλαθλο κοινό. Το μπάσκετ στην Ελλάδα παραμένει το άθλημα που μπορεί πιο εύκολα από οποιοδήποτε άλλο να μας …βγάλει στους δρόμους. Γιατί το έχει κάνει περισσότερες φορές από οποιοδήποτε άλλο. Και γιατί συνεχίζουμε, συλλογικά και ατομικά, να έχουμε επιτυχίες.
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός παραμένουν δύο τεράστια brands στην Ευρώπη. Ο Αντετοκούνμπο είναι ένας παγκόσμιος σταρ που διαφημίζει τη χώρα. Οι έλληνες προπονητές διαπρέπουν στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης. Ναι, δεν υπάρχει τούτη την ώρα το ταλέντο σε τόσο μαζεμένο βαθμό όσο στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, όμως αν δούμε πώς θα μπορούσε να είναι ακόμα και η σημερινή Εθνική δίχως τις μεγάλες απουσίες, θα διαπιστώσουμε πως θα υπήρχε φιλοδοξία/ελπίδα/στόχος για πολύ ψηλότερα στο Μουντομπάσκετ.
Βάλτε τα κάτω: Γιάννης Αντετοκούνμπο, Κώστας Σλούκας, Νικ Καλάθης, Κώστας Αντετοκούνμπο, Ντίνος Μήτογλου. Συν τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, αλλά ας μην τον βάλουμε στην κουβέντα γιατί αν υπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχε ο Τόμας Γουόκαπ. Μια ολόκληρη «κανονική πεντάδα», δηλαδή. Με τον Καλάθη στο «1», τον Σλούκα στο «2», τον Γιάννη στο «3», τον Μήτογλου στο «4», τον Κώστα στο «5». Και στον πάγκο Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Ντόρσεϊ ή Γουόκαπ, Παπαγιάννη, Λαρεντζάκη, Ρογκαβόπουλο, Θανάση. Δεν θα ήταν αυτή μια Εθνική που θα μπορούσε να διεκδικήσει τουλάχιστον την οχτάδα; Ασφαλώς και εδώ είναι καταφατική η απάντηση.
Το ζήτημα σε αυτές τις περιπτώσεις – και τούτο δεν είναι μόνο μπασκετικό φαινόμενο, αλλά και ποδοσφαιρικό – είναι όλα όσα έρχονται ύστερα από μια αποτυχία. Δεν πρόλαβε να τελειώσει το τελευταίο ματς της Εθνικής απέναντι στο Μαυροβούνιο και ακολούθησε το αναμενόμενο. Βγήκε το τσεκούρι και άρχισε ο… πόλεμος. Εχουν μείνει έξω απ’ αυτόν μόνο οι παίκτες που βρέθηκαν στη Μανίλα και είναι προς τιμήν τους που δεν ασχολούνται με όλα τα τριγύρω. Που κοίταξαν σχεδόν με κλάματα τις κάμερες και δεν έψαξαν δικαιολογίες πίσω από όσους έλειπαν από δίπλα τους. Θα μπορούσαν να το κάνουν. Και θα είχαν δίκιο. Οταν αποφασίσουμε να δούμε τις εθνικές μας με… καλό μάτι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια διοργάνωση, ίσως πιο εύκολα να έρθουν και οι επιτυχίες.
