Τι με νοιάζουν τα πατίνια;

Ισως αναρωτηθεί κανείς: Τι με νοιάζουν εμένα τα ηλεκτρικά πατίνια και τι ψήφισαν οι Παριζιάνοι; Δικαίως, από μια άποψη. Μήπως, όμως, πρέπει να το πάρει αλλιώς; Τι θα αισθανθεί εάν τα παιδιά του/της εμφανιστούν κάποια μέρα ή βγουν ένα βράδυ με τέτοιο πατίνι; Τι θα συμβεί εάν ξαφνικά βρεθεί στους δρόμους της πόλης μαζί με χιλιάδες ανέμελους τουρίστες που θα έχουν επιλέξει ένα πατίνι για να πάνε τη βόλτα τους; Και μάλιστα, χωρίς ειδικές λωρίδες, χωρίς συγκεκριμένους κανόνες, χωρίς διπλώματα και ασφάλεια, χωρίς εκπαίδευση, με τα «όργανα της τάξης» να κάνουν τα στραβά μάτια. Είμαστε, λοιπόν, αναγκασμένοι να καταδικάσουμε αυτά τα φιλικά προς το περιβάλλον και φτηνά μέσα; Οχι. Αλλά οφείλουμε να αποφασίσουμε τι πόλεις και τι ζωή θέλουμε. Ισως τότε καταδικάσουμε τα αυτοκίνητα. Και βάλουμε κανόνες και όρια στον τουρισμό. Ολα μαζί δεν γίνονται…