Μια δρασκελιά σκέψη

Από τον Νίκο Ανδρουλάκη στον Κωνσταντίνο Φλώρο και στον Κωστή Χατζηδάκη αρκεί μια δρασκελιά σκέψη. Τι κοινό έχουν αυτοί οι τρεις «στόχοι» παρακολούθησης; Κανένα. Ποιο συνεκτικό σχέδιο θα δικαιολογούσε την παρακολούθηση και των τριών με σκοπό τον πολιτικό εκβιασμό (θέση της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης); Κανένα. Με βάση όσα στοιχεία έχουν δει το φως της δημοσιότητας, προέκυψε κάποιο αποτέλεσμα από την παρακολούθησή τους που θα μπορούσε να αποτελέσει υλικό εκβιασμού; Κανένα. Ποιον λόγο θα είχε συνεπώς ο Πρωθυπουργός να δώσει εντολή να παρακολουθούνται οι παραπάνω, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση; Κανένα.

Από τη στιγμή που υπάρχει η επιβεβαίωση της ΑΔΑΕ ότι πρόκειται για νόμιμες «επισυνδέσεις», που σημαίνει ότι έγιναν με βάση το πρωτόκολλο της ΕΥΠ και φέρουν την υπογραφή της εντεταλμένης εισαγγελέως, δεν υφίσταται το ενδεχόμενο να οργανώθηκαν οι παρακολουθήσεις από κάποιο παράκεντρο εντός της ΕΥΠ. Ούτε πάλι αντέχει στη λογική η υποψία ότι ολόκληρη η ΕΥΠ αποτελεί μια εκδοχή παρακράτους, που συγκροτήθηκε επί θητείας της παρούσας κυβέρνησης.

Τι απομένει λοιπόν; Ευφάνταστα σενάρια παρακολούθησης για λόγους προληπτικούς ή με βάση αναξιόπιστες πληροφορίες, που καταστρώθηκαν επί χάρτου από υπηρεσιακούς παράγοντες, οι οποίοι διακατέχονται από μια στρεβλή και αλαζονική υπερεκτίμηση της αποστολής τους, δηλαδή τη μέριμνα για «την ασφάλεια της χώρας και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων».

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για συμπτώματα της γνωστής παθογένειας των κρατικών υπηρεσιών, μεγεθυμένης εξαιτίας του γεγονότος ότι η ΕΥΠ είναι από τη φύση της χώρος πλήρως στεγανοποιημένος και είναι λογικό να έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι άλλες υπηρεσίες. Για να το διατυπώσω πιο απλά, οι υπηρεσιακοί παράγοντες της ΕΥΠ ενδέχεται να έχουν διαμορφώσει την πεποίθηση ότι οι παρακολουθήσεις είναι δυνατόν να λειτουργούν όπως τα πειράματα σε συνθήκες εργαστηρίου, όπου μπορεί κανείς να δοκιμάσει τα πάντα χωρίς την παραμικρή επίπτωση εκτός του χώρου στον οποίο διεξάγονται.

Εντούτοις, ο πολιτικός κόσμος αλλού κοιτούσε ενώ αλλού βρίσκεται το πρόβλημα. Για τους περισσότερους αυτό έγινε από κεκτημένη ταχύτητα, αφού κατά κανόνα ελάχιστους ενδιαφέρει ο εντοπισμός του προβλήματος και η θεραπεία του. Για άλλους ήταν μια ακόμη ευκαιρία να αυτοπροβληθούν, προασπιζόμενοι τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών και υπερβάλλοντας τους κινδύνους για τη δημοκρατία. Η πολλή σκόνη σηκώθηκε όμως εξαιτίας κομματικής ιδιοτέλειας και κομματικού συμφέροντος, με πρόθεση δηλαδή να παγιδευτούν οι πολίτες στις επερχόμενες εκλογές στο σενάριο ότι πρόκειται για ένα ακόμη «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους».

Δυστυχώς για τον τόπο, οι ταχυδακτυλουργοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχειρούν να ξεγελάσουν το εκλογικό κοινό με μια ακόμη οφθαλμαπάτη. Αρκεί, όμως, μια δρασκελιά σκέψη, από τον Νίκο Ανδρουλάκη στον Κωνσταντίνο Φλώρο και στον Κωστή Χατζηδάκη, για να αντιληφθεί ο έλληνας πολίτης ότι το «σκάνδαλο των παρακολουθήσεων» είναι τόσο σοβαρό όσο ήταν το περιβόητο «σκάνδαλο Novartis» – όπως μας υπενθύμισε πρόσφατα η προφυλάκιση για κακουργηματικές πράξεις ενός εκ των αναξιόπιστων κουκουλοφόρων μαρτύρων.

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης