Ο πρώτος αγώνας

Η φίλη μου η Κατερίνα έτρεξε τον δεύτερο αγώνα της την προπερασμένη Κυριακή στα 21,1 χλμ. του ΣΔΥΑ στον Αγιο Κοσμά. Ο πρώτος της ήταν στο 10άρι, παράλληλα με τον Αυθεντικό Μαραθώνιο, τον περασμένο Νοέμβριο. Η Κατερίνα είναι από εκείνες τις μαμάδες που εκεί γύρω στα 40 αποφάσισαν ότι πρέπει να χωρέσουν στο 24ωρό τους και λίγο χρόνο για τρέξιμο. Ξαφνικά, πριν από 1-2 χρόνια, δεν περιορίστηκε στην άσκηση που έκανε σχετικά τακτικά στο γυμναστήριο, αλλά έβαλε τα αθλητικά της και ανακάλυψε πόσο μαγικό και υπέροχο είναι να τρέχεις έξω.

Από την πρώτη στιγμή που την είδα στον στίβο, πρόσεξα το ιδιαίτερα οικονομικό της τρέξιμο και κατάλαβα ότι τρέχοντας μπορεί να φτάσει αρκετά μακριά. Ηδη κατάφερε να τερματίσει σε αγώνα Ημιμαραθωνίου και ξέρετε, όταν συμβαίνει αυτό, 9 στις 10 περιπτώσεις ανοίγει η όρεξη και στις κρυφές σου σκέψεις τριγυρίζει η ιδέα να αγωνιστείς και στον Μαραθώνιο.

Τα σχετικά παραδείγματα που έχω στον περίγυρό μου ανθρώπων που δεν έτρεχαν καθόλου και τελικά τερμάτισαν στον μαραθώνιο δρόμο ή ακόμα και σε μεγαλύτερες αποστάσεις είναι ειλικρινά αμέτρητα. Και βέβαια ανεξάρτητα από φύλο ή ηλικία.

Μια τέτοια περίπτωση άλλωστε είμαι κι εγώ. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που έβαλα κάτι sneakers – δεν γνώριζα ότι υπάρχουν ειδικά παπούτσια για τρέξιμο – και πήγα στο γηπεδάκι της γειτονιάς μου. Ηταν άνοιξη του 2010 και πριν περάσει ένας μήνας είχα καταφέρει να βγάζω συνεχόμενα 10 χλμ. μέσα σε μία ώρα και κάτι λίγα λεπτά. Οσο περνούσε ο καιρός μεγάλωνε η απόσταση που έτρεχα, μέχρι που ήρθε και για μένα εκείνη η πρώτη φορά που βρέθηκα με νούμερο στο στήθος στην εκκίνηση ενός αγώνα δρόμου. Ηταν ένα 10άρι στο Αλσος Αντώνη Τρίτση και ποτέ δεν θα ξεχάσω πόσο υπέροχα αισθανόμουν που βρισκόμουν εκεί. Ηταν Μάιος του 2011.

Εκείνος ο πρώτος μου αγώνας δρόμου δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο. Αυτόν και τον πρώτο μου Μαραθώνιο δεν πρόκειται να τους ξεχάσω ποτέ.