Το μακρινό (από διάφορες απόψεις) 1997, ο Ρόμπιν Κουκ ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας. Ηταν ο πρώτος Εργατικός στο αξίωμα έπειτα από δεκαοκτώ χρόνια πολιτικής κυριαρχίας των Συντηρητικών. Την πρώτη μέρα στα νέα του καθήκοντα, ζήτησε να του φέρουν καφέ, με τα συνοδευτικά κουλουράκια. Ο γραμματέας του υπουργείου τον ενημέρωσε πως ο προϋπολογισμός προέβλεπε μονάχα καφέ, τα κουλουράκια θα έπρεπε να τα πληρώσει από την τσέπη του. Ανεκδοτολογικού ασφαλώς χαρακτήρα το περιστατικό, αποτυπώνει μολαταύτα ένα εγγενές παράδοξο που διακρίνει τις δυτικού τύπου (η έμφαση στο «τύπου») Δημοκρατίες. Συγκεκριμένα, αποδίδει τον παράδοξο συνδυασμό δύναμης – πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής – και γραφειοκρατικών και άλλων αγκυλώσεων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Κουκ υποβιβάστηκε σε χαμηλότερης ιεραρχίας υπουργείο και το 2003 παραιτήθηκε οριστικώς από την κυβέρνηση, εκφράζοντας τη διαφωνία του με τη συμμετοχή στον πόλεμο του Ιράκ. Η συγκινητική ομιλία την οποία εξεφώνησε στη Βουλή των Κοινοτήτων επ’ αφορμή της παραίτησης έγινε δεκτή – κατά πρωτοφανή παράβαση του κανονισμού – με δυνατά χειροκροτήματα από τη μειοψηφία που καταψήφισε την πολιτική της κυβέρνησης Μπλερ.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
