Ντιμπέιτ

«Θέτοντας τους όρους ενός ντιμπέιτ συνήθως ορίζεις και ποιος θα το κερδίσει». Το αξίωμα αρέσει πολύ στους spin-doctors και τους συμβούλους επικοινωνίας των πολιτικών. Εξού και σε κάθε τηλεμαχία μέχρι σήμερα – είτε προηγείται μιας εθνικής αναμέτρησης, είτε διεξάγεται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για εσωκομματική κάλπη -, οι διαπραγματεύσεις για το στήσιμο της τηλεοπτικής ανταλλαγής απόψεων μεταξύ υποψηφίων κερδίζουν μια θέση στην ειδησεογραφία αντίστοιχη εκείνης του ίδιου του γεγονότος. Οι συναντήσεις των εκπροσώπων των διεκδικητών της κεντροαριστερής εξουσίας δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από το μοτίβο. Ο καβγάς για τον αριθμό των ντιμπέιτ και των θεματικών, για το πόσα κανάλια θα φιλοξενήσουν ένα, για το ποιοι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης θα απευθύνουν τις ερωτήσεις ήταν ένας τσακωμός ο οποίος έχει επαναληφθεί πολλές φορές – σε διαφορετικό χρόνο και τόπο, με άλλους πρωταγωνιστές, με πανομοιότυπη όμως νοοτροπία. Τη νοοτροπία των συμμετεχόντων που προσπαθούν να περιορίσουν την πιθανότητα του λάθους – το οποίο θα κοστίσει μερικές μονάδες – όχι με καλή προετοιμασία, αλλά με σφιχτές δικλίδες πλήξης.

Φόρμα

Το 2017 το ΚΙΝΑΛ είχε καταφέρει μια μικρή έστω ρωγμή στο καλούπι των ελληνικών τηλεμαχιών. Οσοι έλαβαν μέρος δέχθηκαν να απαντήσει ο κάθε υποψήφιος σε μια ερώτηση ενός συνυποψηφίου του. Ο τηλεοπτικός χρόνος που αφιερώθηκε στη συγκεκριμένη αλληλεπίδραση αποδείχθηκε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι μιας κατά τα άλλα αδιάφορης διαδικασίας. Εκεί, σε ένα ερώτημα του Νίκου Ανδρουλάκη προς τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη, είχε βγει κι η μοναδική είδηση – της συμφωνίας τους για μη ενοποίηση των κοινοβουλευτικών τους ομάδων. Η φετινή «ενθάρρυνση» των καναλιών να στείλουν γυναίκες δημοσιογράφους ή οι συμβιβαστικές διευθετήσεις με απώτερο στόχο όλες οι πλευρές να βρεθούν σε ένα πλατό δεν σπάνε τη φόρμα. Ούτε η παπανδρεϊκή επιμονή σε μια πρόταση που δεν απαντά στο μεγαλύτερο ντεφό των εγχώριων ντιμπέιτ: την απουσία ζωντανού διαλόγου. Η δεύτερη τηλεμαχία των προηγούμενων εσωκομματικών είχε τηλεθέαση 3,5% – παρότι μία εβδομάδα μετά 210.000 άνθρωποι βρέθηκαν πίσω από τα κιναλίτικα παραβάν. Γιατί; Επειδή η πιο βαρετή συζήτηση δεν είναι αυτή που όλοι συμφωνούν μεταξύ τους, είναι εκείνη που δεν συνδιαλέγονται καν.