«Εχω μια ερώτηση, κυρία. Αυτή η Ζωντανίνα που θέλει να δίνουν το αίμα τους ποια είναι;», ρώτησε, πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, ένα γυμνασιόπαιδο – με ειλικρινή απορία, όχι για να τρολάρει. Με την επέτειο του Πολυτεχνείου να πλησιάζει, η φιλόλογος αποφάσισε να ξεφύγει λίγο από το πρόγραμμα και να βάλει στο cd-player τα τραγούδια που απαγορεύτηκαν την περίοδο της χούντας. Ολη η τάξη γύρισε προς το μέρος του μαθητή. Κάποιοι, παρότι δεν άκουγαν το «Ενα το χελιδόνι» για πρώτη φορά, είχαν την ίδια απορία. Η ερώτηση έκανε τη φιλόλογο να πιάσει τα γλωσσικά περίεργα στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Σε λίγη ώρα, αφότου ξεδιάλυνε την παρεξήγηση με τους ζωντανούς που δίνουν το αίμα τους, εξήγησε για πρώτη φορά τι συνέβη με εκείνη την άνω τελεία στην «Αρνηση» του Σεφέρη, που έκανε ποιητή και συνθέτη να μη μιλιούνται για καιρό. Ελάχιστοι σ’ εκείνη την τάξη πήραν το μέρος του νομπελίστα. «Μα είχε δίκιο ο Θεοδωράκης, έτσι ακούγεται καλύτερα», είπαν.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
