Μιλάμε συνέχεια για «αντιεμβολιαστές», αλλά εμένα μου είναι αδύνατον να τους φανταστώ, να σχεδιάσω με σχετική αυτοπεποίθηση την καρικατούρα του σύγχρονου οπισθοδρομικού, να δω με τι μοιάζει. Παρά τα άπειρα δεδομένα που έχουμε πλέον στα χέρια μας, πρώτη φορά τέτοια δυσκολία να καταλήξουμε σε μια τυπολογία της προκοπής. Πώς να είναι άραγε κι από πού να ξεφυτρώνουν; Από εκεί που δεν το περιμένεις, μου λέει ο μύχιος εαυτός μου που άκουσε για «ξεματιάσματα» σε συσκέψεις με στελεχάρες του Τύπου και δεν σηκώθηκε να φύγει φτύνοντας τον κόρφο του. Που δόξασε δοξασμένους καλλιτέχνες οι οποίοι διατείνονται ότι έχουν προσωπικό αλισβερίσι με τα Θεία και σκήτη πριβέ για fast truck αυτοκαθαρμό, ιδρωμένους αθληταράδες με τατού που γλείφουν και φιλάνε λερά κομποσκοίνια, γιατρούς – μάλιστα γιατρούς – που εμπιστεύονται την κινόα περισσότερο από την επιστήμη τους, κοινωνικούς ανθρώπους που με το ‘να χέρι ξεσηκώνουν καμπάνιες υπέρ, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, βαρύτατων πειραματικών νοσηλειών στο εξωτερικό και με τ’ άλλο σπρώχνουν μακριά ακόμη και μια τυρόπιτα κουρού επειδή περιέχει γλουτένη, τους άλλους που βάζουν τη γάτα τους να κλάψει αλλά που δεν χύνουν μισό δάκρυ για τον εαυτό τους και το χάλι του. Αν ρωτάτε για μένα, πιο πολύ μου τη σπάνε εκείνοι που αφήνουν το νερό να τρέχει τζάμπα στην ντουζιέρα την ώρα που σαπουνίζονται τραγουδώντας το «Nessun dorma», γιατί μόνο αυτό το λίγο νεράκι είναι στο χέρι μου να σώσω μέσα στον τόσο ψυχοβγαλτικό σωσμό που μας περιβάλλει.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
