Κανείς δεν κοιμάται

Μιλάμε συνέχεια για «αντιεμβολιαστές», αλλά εμένα μου είναι αδύνατον να τους φανταστώ, να σχεδιάσω με σχετική αυτοπεποίθηση την καρικατούρα του σύγχρονου οπισθοδρομικού, να δω με τι μοιάζει. Παρά τα άπειρα δεδομένα που έχουμε πλέον στα χέρια μας, πρώτη φορά τέτοια δυσκολία να καταλήξουμε σε μια τυπολογία της προκοπής. Πώς να είναι άραγε κι από πού να ξεφυτρώνουν; Από εκεί που δεν το περιμένεις, μου λέει ο μύχιος εαυτός μου που άκουσε για «ξεματιάσματα» σε συσκέψεις με στελεχάρες του Τύπου και δεν σηκώθηκε να φύγει φτύνοντας τον κόρφο του. Που δόξασε δοξασμένους καλλιτέχνες οι οποίοι διατείνονται ότι έχουν προσωπικό αλισβερίσι με τα Θεία και σκήτη πριβέ για fast truck αυτοκαθαρμό, ιδρωμένους αθληταράδες με τατού που γλείφουν και φιλάνε λερά κομποσκοίνια, γιατρούς – μάλιστα γιατρούς – που εμπιστεύονται την κινόα περισσότερο από την επιστήμη τους, κοινωνικούς ανθρώπους που με το ‘να χέρι ξεσηκώνουν καμπάνιες υπέρ, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, βαρύτατων πειραματικών νοσηλειών στο εξωτερικό και με τ’ άλλο σπρώχνουν μακριά ακόμη και μια τυρόπιτα κουρού επειδή περιέχει γλουτένη, τους άλλους που βάζουν τη γάτα τους να κλάψει αλλά που δεν χύνουν μισό δάκρυ για τον εαυτό τους και το χάλι του. Αν ρωτάτε για μένα, πιο πολύ μου τη σπάνε εκείνοι που αφήνουν το νερό να τρέχει τζάμπα στην ντουζιέρα την ώρα που σαπουνίζονται τραγουδώντας το «Nessun dorma», γιατί μόνο αυτό το λίγο νεράκι είναι στο χέρι μου να σώσω μέσα στον τόσο ψυχοβγαλτικό σωσμό που μας περιβάλλει.

Θα μπορούσα άνετα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου σφαλώντας βρύσες που τρέχουν άσκοπα και ερήμην λειτουργούντα κλιματιστικά, να εκπαιδεύσω εξανθρωπισμένες γάτες και σκύλους πώς να την πέφτουν στα αφεντικά τους διεκδικώντας πίσω τα ωραία τους ένστικτα και ν’ ανοίγω τρύπες με το τρυπάνι μου σε σύγχρονα γυάλινα κτίρια υγειονομικής ταφής και βραδείας καύσης ανυποψίαστων εργαζομένων.

Ο Ορέστης Μακρής το πάλεψε διαφορετικά με την «Κυρά μας τη μαμμή» και στο τέλος την κέρδισε. Δεν κερδίζεται εύκολα μια Γεωργία Βασιλειάδου αν δεν το έχει αποφασίσει ο σεναριογράφος, ο νους, ο ηγέτης, ο ινφλουένσερ, ο Αλέκος Σακελλάριος, αυτός που γράφει την ιστορία, ο μεγάλος αφηγητής, πείτε τον όπως θέλετε. Σήμερα όμως η φάση είναι χάβρα και τα μικρόφωνα μοιράζονται αδιακρίτως, και στον Κακοφωνίξ και στον Παβαρότι. Δεν τον έβαλα τυχαία τον χοντρούλη από την Μόντενα, ούτε κι αυτός σφράγισε τυχαία το λυρικό τραγούδι τραγουδώντας στο μπάνιο του το «Nessun dorma». Κανείς δεν κοιμάται ή μάλλον κανείς δεν πρέπει να κοιμάται. Κηδεύοντας καθημερινά την «αυθεντία» που υποτίθεται ότι μας καταδυναστεύει, στην ουσία κηδεύουμε την πιθανότητα να τη σκαπουλάρουμε από τη δυναστεία της βλακείας. Αντε μετά να σου κολλήσει ύπνος…