«Η κυρία ΣΥΡΙΖΑ»

Στην καταπληκτική κωμωδία του Τομ Στόπαρντ «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί», ο Ηθοποιός εξηγεί στον διαμαρτυρόμενο Γκίλντενστερν ότι δεν έχει και πολλή σημασία αν μια σκηνή αποδίδεται ρεαλιστικά, αφού «το κοινό ξέρει τι να περιμένει και είναι έτοιμο να το πιστέψει». Κάπως ταιριάζει και στην πολιτική επικοινωνία αυτό. Δεν έχει άλλωστε κι αυτή λίγο από περφόρμανς; Οι πιο πετυχημένες πολιτικές διαφημίσεις και εξαγγελίες, άλλωστε, δεν είναι οι πιο ρεαλιστικές, δεν είναι καν οι πιο ειλικρινείς στη στοιχειοθέτησή τους. Είναι αυτές που έχουν εντοπίσει τι είναι αυτό που το κοινό τους θέλει και περιμένει να ακούσει. Θα είχε ενδιαφέρον να μας έκανε κάποτε μια ανάλυση του έργου αυτού μέσα από ένα καθαρά πολιτικό πρίσμα η Αννα Ελεφάντη. Το γνωρίζει καλά άλλωστε, αφού ήταν εκ των βασικών συντελεστών ενός ανεβάσματος του πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο Επί Κολωνώ. Βλέπετε, λίγο προτού τη γνωρίσουμε ως το πρόσωπο των σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, η Αννα Ελεφάντη ήταν γνωστή στο θεατρικό κοινό ως ηθοποιός, και καλλιτεχνική διευθύντρια του Από Μηχανής θεάτρου, μιας σκηνής στο Μεταξουργείο ενδιαφέρουσας, πολυσυλλεκτικής και με άποψη.

Είχε βέβαια ένα επίθετο που κάτι θύμιζε σε πολλούς αλλά δεν είχε σχέση με την (τότε) καριέρα της. Σίγουρα όμως συνετέλεσε στο να μην εκπλαγούν όταν η Αννα Ελεφάντη αποφάσισε να πολιτευτεί με την Αριστερά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή – ας το προσδιορίσουμε καλύτερα γιατί οι προσδιορισμοί αυτοί, είτε άγιους τους θεωρεί κάποιος είτε αμαρτωλούς, τελούν υπό αμφισβήτηση γενικώς και ειδικώς.

Οφείλουν βέβαια όλοι να της αναγνωρίσουν ότι δεν επικαλέστηκε την οικογενειακή της σχέση με την Αριστερά ούτε πολιτεύτηκε ως κόρη του Αγγέλου Ελεφάντη, αυτού του αληθινά σπουδαίου δημοσιογράφου, εκδότη και συγγραφέα, διανοούμενου της Αριστεράς, με τη μακρά πορεία από την ΕΔΑ και το ΚΚΕ εσωτερικού ως τον ΣΥΡΙΖΑ. Επέλεξε, κι αυτό είναι προς τιμήν της, να μη διεκδικήσει μια ψήφο ως απόγονος. Πιθανόν να της κόστισε λίγο, αφού στον ρόλο εκείνο, της πολιτεύτριας, η Αννα Ελεφάντη δεν διέπρεψε. Το αξιοσημείωτο δεν είναι όμως ότι δεν εξελέγη. Αλλά ότι στα λίγα δείγματα της προεκλογικής της παρουσίας, παρά την ευγένεια που απέπνεε και τα όμορφα ελληνικά της, υιοθέτησε εκείνα τα στοιχεία του ξύλινου κομματικού λόγου που κάπως αταίριαστα ακούγονταν από έναν καλλιτέχνη.

Ο μεγαλύτερος ρόλος της καριέρας της θα ερχόταν 7 μήνες μετά τις περσινές εκλογές. Οταν η Αννα Ελεφάντη έπαψε να είναι η Αννα Ελεφάντη, έπαψε να μετατρέπεται σε μια αδίστακτη Λαίδη Μακμπέθ, μια στοργική Μπουλγκάκοβα ή μια σπαρακτική αιχμάλωτη Τρωαδίτισσα και έγινε το πρόσωπο των προβοκατόρικων σποτ του αντιπολιτευόμενου πια ΣΥΡΙΖΑ, πρωταγωνιστώντας, τότε, σε μια σειρά από σποτ με θέμα τους πρώτους επτά μήνες της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο ρόλος της ανώνυμος, τα κοστούμια αδιάφορα, καθημερινά. Ας την πούμε «η κυρία ΣΥΡΙΖΑ», έτσι, ποιητική αδεία, συμβολικά, τιμητικά, αφού έγινε το πρόσωπο και η φωνή του. Η κυρία ΣΥΡΙΖΑ στα σποτ αυτά είναι μια νέα γυναίκα σαν όλες μας, σαν εμάς που συναντιόμαστε και προσπερνιόμαστε καθημερινά. Με σκηνικά πλυντήρια και γραβάτες, γκραφίτι και γήπεδα, εργατικές κατοικίες και πανεπιστήμια, η κυρία ΣΥΡΙΖΑ μάς κοιτάει κατευθείαν στα μάτια και μας απαριθμεί τα δεινά μας, με λέξεις απλές, επιτηδευμένα απλές, τόσο απλές ώστε να σου λένε ότι απλά είναι όλα και σκέψη δεν θέλουν μωρέ. Και ένα φρύδι να σηκώνεται τόσο ψηλά, τόσο συχνά, που αν κάτσεις και το παρατηρήσεις θα το λυπηθείς το δύστυχο το φρύδι που το ανάγκασε εκείνος ο άτιμος ο Μητσοτάκης να κάνει τόσα πους απς. Ναι, ναι, ήταν ένα σχέδιό του αυτό, το δίχως άλλο.

Λίγους μήνες μετά, αφού είδε κι απόειδε να κάμψει το φρύδι, είπε να βγάλει τα μεγάλα όπλα και να βάλει κατευθείαν σε αυτό που πιο πολύ από όλα καμαρώνει πάνω της η κυρία ΣΥΡΙΖΑ: στην ηθική της. Σε ένα τέλειο ριμέικ ταινίας του ’60, με το τίμιο κορίτσι που παρασύρεται για λίγο από τα λούσα, εμφανίστηκε και πάλι στις οθόνες μας, αυτή τη φορά ως δημοσιογράφος, που παλεύει τίμια να κάνει τη δουλειά της ώσπου μια βροχή από βρώμικα κρατικά λεφτά την παρασύρει και τη μετατρέπει σε μια υπνωτισμένη οπαδό της κυβέρνησης. Του «Μωυσή».

Κάποιοι από τους πιστούς θεατής της ενοχλήθηκαν από την παράσταση αυτή. Δεν αγοράζονται όλοι από το χρήμα, της εξήγησαν, δεν είναι όλοι ίδιοι. Το σενάριο έμπαζε, αφού η μέση καθημερινή δημοσιογράφος που υποδύθηκε η κυρία ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει ντους με κατοστάρικα αλλά με τα μάτια μισόκλειστα από την εξάντληση, αφού έχει λιώσει για έναν μισθό, σαν κάθε άλλη εργαζόμενη εκεί έξω, σε βάρδιες και στον δρόμο.

Οι συντελεστές της έμπνευσης αυτής βρέθηκαν απολογούμενοι. Η πρωταγωνίστρια όμως, η Αννα Ελεφάντη, αν πιστέψουμε τις αναρτήσεις της στα social media και τα ειρωνικά σχόλιά της προς το σωματείο των δημοσιογράφων, δείχνει να το απολαμβάνει. Της αξίζει. Αυτή είναι η αντιστάρ πρωταγωνίστρια, βρήκε τον ρόλο της ζωής της. Την κυρία ΣΥΡΙΖΑ, εκείνη τη γνωστή σου που σου λέει «σ’ τα έλεγα εγώ», που τα είχε προβλέψει όλα κι όλα στα λόγια της έρχονται. Εξάλλου, το είπε εγκαίρως ο Ηθοποιός: το κοινό της ξέρει τι να περιμένει.