Ο ρατσισμός δεν τελειώνει ποτέ

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ, με τις διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, δεν αποτελεί αντίδραση μονάχα γι’ αυτό το ένα περιστατικό. Νομοθετημένες διακρίσεις μπορεί να μην υπάρχουν πια, αλλά είναι καταστατικές, αφού οι αφροαμερικανοί πολίτες δολοφονούνται συχνότερα από την αστυνομία, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά αδικιών από το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, μεγαλύτερη ανεργία, φτώχεια, χειρότερη περίθαλψη και στατιστικά υγείας. Δεν είναι τυχαίο ότι ταυτόχρονα με τον Τζορτζ Φλόιντ οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται για τουλάχιστον τρεις ακόμη πολύ πρόσφατες δολοφονίες Αφροαμερικανών από λευκούς. Εχουν γραφτεί χιλιάδες αναλύσεις για όλα αυτά. Το μοναδικό συμπέρασμα που μπορεί κάποιος να αναφέρει, έτσι, τηλεγραφικά, είναι ότι ο ρατσισμός δεν τελειώνει ποτέ. Απαιτεί διαπαιδαγώγηση, θεσμική ευαισθησία αντανακλαστικών για μια μάχη που είναι συνεχής. Κι ας μην κοιτάμε μόνο την καμπούρα του γείτονα. Παρότι τα κοινωνικά χαρακτηριστικά διαφέρουν από χώρα σε χώρα, διακρίσεις και αστυνομική αυθαιρεσία υπάρχουν και στην Ευρώπη. Εγκλήματα μίσους με νεοναζιστική χροιά βλέπουμε να γίνονται ως και στη Γερμανία, που, αντιμέτωπη με την ιστορία της, έχει λάβει τα πιο σκληρά μέτρα και έχει εντάξει την εθνική της ντροπή στα μαθήματα των παιδιών της.

Στην Ελλάδα, παρά τις κραυγές κάποιων που πολύ εύκολα χρησιμοποιούν λέξεις όπως η «χούντα», απευαισθητοποιώντας τα αντανακλαστικά στο όνομα μιας δήθεν ευαισθητοποίησης, οι λευκοί έλληνες πολίτες είμαστε σαφώς προνομιούχοι σε σχέση με τα μαύρα αδέλφια μας. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι πρόσφατα είχαμε στη Βουλή μερικούς νεοναζί που δεν έκρυβαν πως πίστευαν σε φρικτά πράγματα και εκλέγονταν, αν και κατηγορούνταν ως και για φόνους. Και τελευταία φορά που η τηλεόραση έπαιζε σε βίντεο την εικόνα ενός ανθρώπου αναίσθητου σε ένα πεζοδρόμιο, να τον χτυπάνε μέχρι θανάτου τέσσερις-πέντε όρθιοι άντρες πριν τον σύρουν με χειροπέδες, τα ρεπορτάζ ασχολούνταν περισσότερο με το αν ήταν κλέφτης, χρήστης ή ομοφυλόφιλος, για να ζυγίσουν το πόσο δικαιολογημένος ήταν ένας τέτοιος θάνατος. Είμαστε πιο προνομιούχοι, ναι, όχι όλοι το ίδιο όμως. Και το προνόμιο έχει αξία όταν κάνεις κάτι με αυτό, όχι όταν ακκίζεται κανείς με τη βεβαιότητα ότι αυτά πάντοτε θα συμβαίνουν αλλού και σε άλλους και δεν θα τον αγγίξουν ποτέ, διότι η Ιστορία έχει αποδείξει ότι αυτές οι βεβαιότητες είναι αβάσιμες.