10 ραπ ιστορίες κρίσης {LF}από τον Lexxman

Τα βιώματα της δεκαετούς κρίσης ήταν καθοριστικά για τον Lexxman. Στο νέο του άλμπουμ «Μάθε να ζεις» που μόλις κυκλοφόρησε, ο μουσικός της rap αποτυπώνει με ψυχραιμία και χωρίς γκρίνιες, την εμπειρία του από αυτή τη διαδικασία. Δέκα μικρές ιστορίες που ξεκινάνε από το σκοτάδι και συχνά οδηγούν στο φως.

«Ο δίσκος γράφτηκε στην καρδιά της κρίσης. Δεν φταίμε που βρεθήκαμε σε μια σκληρή κρίση, οικονομική και πολιτική. Οπως δεν φταίνε οι άνθρωποι που παθαίνουν κατάθλιψη, που δεν βρίσκουν δουλειά ή που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες. Τα πράγματα πολύ συχνά μας συμβαίνουν. Είχα και έχω την αγωνία για το πώς θα ζήσω όλα αυτά που θέλω. Πώς θα τα χωρέσω όλα. Πώς δεν θα καταλήξω μια μέρα να έχω μετανιώσει για τη ζωή που δεν έζησα. Προσπαθώ να πω στον δίσκο ότι δεν έχω ιδέα πώς να ζήσω σε αυτές τις συνθήκες και να βρω νόημα. Εξερευνώ όμως το πώς αισθάνομαι για όλα αυτά και τα μοιράζομαι. Ισως πετύχω να επικοινωνήσω με κάποιους και να νιώσουμε λιγότερο μόνοι σε όλο αυτό».

Στα δέκα τραγούδια του ο κατά κόσμον Αλέξανδρος Λίγγρης αποφεύγει την εύκολη και αναμενόμενη διαμαρτυρία και την επιθετικότητα που πολλές φορές χαρακτηρίζει τη ραπ ως έκφραση. Επιλέγει να μιλήσει ήπια και κάποιες φορές με ρομαντισμό. «Είμαι θυμωμένος, απογοητευμένος και κάποιες στιγμές απελπισμένος, όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι. Δεν ήθελα να φτιάξω έναν δίσκο που θα ακούς ένα τύπο συνέχεια να παραπονιέται. Οπότε, κάνω μια απόπειρα να δείξω πώς νιώθω χωρίς να παραπονιέμαι, αλλά περιγράφοντας πώς βιώνω την κατάσταση, όσο πιο ειλικρινά μπορώ».

Ως μουσική φόρμα η ραπ ευνοεί την κατάθεση ενός χειμαρρώδους λόγου και δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί αυτή τη στιγμή την κυρίαρχη μουσική έκφραση παγκοσμίως. «Οταν ήμουν νέος αγάπησα το γεγονός ότι στο hip – hop σπάνε όλες οι φόρμες. Λέμε ό,τι θέλουμε, όπως θέλουμε και ο πειραματισμός είναι μέρος της διαδικασίας. Μουσικά, στιχουργικά και σε επίπεδο performance. Επίσης στο ραπ χωράνε συναισθήματα, εικόνες και λόγια που δεν μπορούν να χωρέσουν σε άλλα είδη μουσικής».

Ξεκίνησε να ακούει hip – hop στο Γυμνάσιο, στα τέλη των 90s και από τότε τον κέρδισε ο ρυθμός και η αισθητική του. «Εχω και χάλια φωνή, άρα δεν είχα επιλογή» λέει γελώντας. «Ξεκίνησα να ραπάρω με φίλους σε ένα κασετόφωνο (δανικό από τη γιαγιά) και μοίραζα κασέτες στο σχολείο και τη γειτονιά. Τότε όλοι ήταν μεταλλάδες, ροκάδες κ.λπ. Εμείς που ακούγαμε hip – hop ήμασταν δυο – τρεις βλαμμένοι τύποι. Αν έλεγες στο παιδί αυτό τότε, ότι σε 20 χρόνια θα γίνεται αυτό που ζούμε τώρα, θα σε έλεγα τρελό».

Η Ελλάδα σίγουρα δεν ήταν το πιο εύκολο μέρος να ζεις αυτά τα χρόνια. Αρκετοί νέοι, μερικά από τα καλύτερα μυαλά της χώρας, έφυγαν στο εξωτερικό όπου οι ευκαιρίες είναι περισσότερες. «Μπορεί έξω οι επαγγελματικές ευκαιρίες να είναι περισσότερες, αλλά δεν είναι προτεραιότητα για μένα. Οσο παλεύεται εδώ, δεν φεύγω. Λατρεύω την Ελλάδα, όλοι οι άνθρωποι μου, σχεδόν, είναι εδώ. Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό».

n Το «Μάθε να ζεις» είναι ανεξάρτητη παραγωγή και κυκλοφορεί ψηφιακά σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες.