Το «στρατήγημα»{LF}των Γερμανών

Μπορεί να πυροδοτηθούν τάσεις διάλυσης της Ευρώπης επειδή η Γερμανία παραμένει αμετανόητα προσκολλημένη σε μία εθνοκεντρική πολιτική, εις βάρος των άλλων εταίρων; Μπορεί να ανατραπούν οι πολιτικές ισορροπίες, εντός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, επειδή η Γερμανία αρνείται για παράδειγμα τις προτάσεις πολλών κρατών-μελών για το ευρωομόλογο; H απάντηση είναι προς το παρόν όχι, όσο αρνητική και αδικαιολόγητη να θεωρείται από τούς άλλους εταίρους η στάση της. Ακόμη και τώρα, τούτη την ώρα που οι οικονομίες κινδυνεύουν να τσακιστούν από μία βαθιά ύφεση, χειρότερη από την προηγούμενη, εξαιτίας μιας τρομακτικής πανδημίας, που θα έλεγε κανείς ότι η Γερμανία θα βάλει νερό στο κρασί της. Νέες ρητορικές και τάσεις διάλυσης, δυστυχώς, εκτιμάται ότι θα αρχίσουν να εκδηλώνονται πολύ αργότερα, όταν θα κλείσει κατά κάποιο τρόπο ο κύκλος της νέας οικονομικής κρίσης και θα ανοίξει περισσότερο, δραματικά και επικίνδυνα, το χάσμα μεταξύ του πλούσιου Βορρά (κυρίως της Γερμανίας) και του οικονομικά αποδυναμωμένου Νότου. Η κρίση αυτή, θα έχει δυσανάλογες επιπτώσεις μεταξύ των κρατών-μελών, και θα είναι οδυνηρές, εάν δεν υπάρχει ένας ισχυρός μηχανισμός εξισορρόπησης και συλλογικού χρέους για την αντιμετώπιση των συνεπειών της.

Η Γερμανία όμως δεν αλλάζει την πολιτική της για την Ευρώπη, δεν βάζει για τους άλλους νερό στο κρασί της. Ετσι προκύπτει. Επειδή από την επιλογή αυτή είναι η πλέον κερδισμένη. Η τακτική της, σε όλες τις κρίσεις, όπως και στην προηγούμενη που κόστισε στην Ελλάδα, είναι τόσο όσο για το δικό της συμφέρον. Διότι η Γερμανία, από τη μία πλευρά, δεν έχει κανένα κίνητρο να αφήσει την Ευρωπαϊκή Ενωση να διαλυθεί, αφού θα αποβεί εις βάρος της. Αλλά, από την άλλη, δεν έχει και κανέναν λόγο να μην εκμεταλλευτεί εμπορικά τους εταίρους της, αφού διαθέτει και φροντίζει να διατηρεί την οικονομική υπεροχή απέναντί τους. Είναι η ισχυρότερη παραγωγική και εξαγωγική οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου, με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα. Πρώτον, λοιπόν, χρειάζεται μία ελεύθερη ενιαία αγορά, για να πουλάει εύκολα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της και δεύτερον, ένα ενιαίο νόμισμα, για να μην αναλαμβάνουν οι γερμανικές επιχειρήσεις τον συναλλαγματικό κίνδυνο, ο οποίος μειώνει τα επιχειρηματικά κέρδη. Η Ευρώπη είναι ο μεγάλος απορροφητήρας των εξαγωγών της. Η ευημερία της Γερμανίας και η πλήρης απασχόληση στα εργοστάσιά της εξαρτώνται συνεπώς σε βαθμό κρίσιμο από την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή του ευρώ. Εξού και σε κάθε κρίση, ναι μεν βάζει τα υποστυλώματα, αλλά μέχρι τον βαθμό εκείνο, που η δομή του οικοδομήματος και οι συσχετισμοί των δυνάμεων δεν θα μεταβληθούν ποτέ. Αυτό θα λέγαμε είναι το «γερμανικό στρατήγημα». Αυτό είναι το παιγνίδι! Διαθέτοντας σήμερα εξωφρενικά πλεονάσματα, θα ρίξει τα κεφάλαιά της όλα στις δικές της υποδομές, τις δικές της επιχειρήσεις και τις τράπεζες. Δεν θα μοιραστεί σε καμία περίπτωση χρέος, αλληλέγγυα στους ευρωπαίους εταίρους. Και πού θα οδηγήσει μαθηματικά η πολιτική αυτή; Σε δύο, σε τρία ή σε τέσσερα χρόνια, κρατώντας σήμερα το πιο γερό πορτοφόλι, θα βγει διπλά κερδισμένη και ισχυρή, έχοντας μαζέψει τα λεφτά όλα από το… τραπέζι!