Αυτοκράτορες και τυχοδιώκτες

Οι δύο μεγάλες αυτοκρατορικές επιχειρήσεις του Ταγίπ Ερντογάν, στη Συρία και στη Λιβύη, κινδυνεύουν να αποτύχουν και να τον καταστρέψουν. Όλα φαίνονταν ρόδινα για αυτόν το φθινόπωρο όταν – μετά την τρίτη της εισβολή στη Συρία- σε συμφωνία με τους Τραμπ – Πούτιν-Άσαντ εκδιώχθηκαν οι Κούρδοι από τα σύνορα ενώ ο ίδιος κρατούσε μεγάλα εδαφικά κέρδη. Αμέσως μετά προχώρησε στη συμφωνία με τον Φαγέζ Αλ Σαράζ για τα όρια της ΑΟΖ και την αποστολή τουρκικής βοήθειας στη Λιβύη – το δεύτερο, είναι προφανώς πολύ σοβαρότερο, όσο και αν εμάς μας απασχολεί το πρώτο: η Τουρκία ουσιαστικά εισέβαλλε σε δύο χώρες για να τις κάνει προτεκτοράτα της ή για να ελέγξει μέρος των εδαφών τους. Αυτά είναι αυτοκρατορική πολιτική αντάξια του κ. Ερντογάν, όχι να ψάχνεις για δύσοσμα αέρια σε βυθούς.

Αλλά μόλις στην αρχή του 2020 έφυγαν οι πρώτες δυνάμεις Τούρκων «συμβούλων» και Σύρων μισθοφόρων για τη Λιβύη (2.000 ισλαμιστές, 2.000 δολάρια τον μήνα μισθός, έναντι 60 που έπαιρναν στη Συρία, κατά τον Guardian) αμέσως ξεκίνησαν οι επιθέσεις του Μπασάρ αλ Άσαντ στο Ιντλίμπ, με θύματα δεκάδες Τούρκους στρατιώτες, ενώ  παράλληλα ο Τούρκος πρόεδρος ανακοίνωσε την πρώτη απώλεια δύο «μαρτύρων» στη Λιβύη.

Ίσως η συμφωνία με τους Πούτιν-Τραμπ ήταν παγίδα για να ξεμπερδέψουν με τον παρανοϊκό νέο αυτοκράτορα, οι μεγάλοι τα κάνουν αυτά: ο Βλαδίμηρος Πούτιν φρόντισε να ενημερώσει τον Φρανσουά Ολάντ το 2015 ότι επικίνδυνοι ηλίθιοι τυχοδιώκτες του ζητούσαν να τους τυπώσει χαρτονομίσματα ενόψει της εξόδου της χώρας τους από το ευρώ.

Αυτό πάντως που έχει σημασία είναι ότι αυτή τη στιγμή ο κ. Ερντογάν ζητά βοήθεια για τη διάσωσή του, εκβιάζοντας την Ευρώπη με μεταναστευτικό κύμα πελώριων διαστάσεων – απειλή που την πραγματοποιεί, σε αντίθεση με τους ηλίθιους τυχοδιώκτες που την είχαν και αυτοί διατυπώσει το 2015.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Δύση χρειάζεται την Τουρκία και ευχαρίστως θα την δει να επιστρέφει προδομένη από τον Πούτιν, όπως συνέβη και με τους ηλίθιους τυχοδιώκτες. Έτσι εξηγείται η χλιαρή στήριξη των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ – αλλά αντί να παραπονιόμαστε πως είμαστε «ανάδελφοι», θα ήταν καλύτερα να προσέξουμε τι κάνουν νέοι ηλίθιοι επικίνδυνοι τυχοδιώκτες που πήραν το νόμο και το κράτος στα χέρια τους, ορίζοντας εσωτερικά σύνορα και προσλαμβάνοντας ακροδεξιούς μισθοφόρους να διώχνουν βάρκες. Οι εγκληματικές δραστηριότητές τους μπορούν να αποτελέσουν το πρόσχημα της αθώωσης του Ερντογάν και της καταδίκης της Ελλάδας.