Παντελής Θαλασσινός

Εχοντας περάσει μέχρι σήμερα πολλά Σάββατα, Κυριακές, αργίες τραγουδώντας σε μαγαζιά, πάντα μου έλειπε το ελεύθερο Σαββατοκύριακο. Οπου κι αν είσαι, άλλωστε, και στην ομορφότερη πόλη του κόσμου, θέλεις κάποια στιγμή να επιστρέψεις στο σπίτι. Κάπως έτσι είναι και το Σαββατοκύριακο για μένα…

Το πρωί του Σαββάτου σηκώνομαι κατά τις 7.30 με 8 και αμέσως μετά διαβάζω τα νέα της ημέρας, από πηγές συνήθως όχι τόσο μαζικές αλλά επιλεγμένες. Επειτα βγαίνω έξω. Εχω ένα στέκι στη γειτονιά, όπου περνώ αρκετές ώρες του Σαββάτου και της Κυριακής: Το 23 Cafe στην Καλλιθέα. Στον πολυχώρο αυτόν συχνάζουν μεγάλοι και νέοι, άνδρες και γυναίκες, συνυπάρχουμε διαφορετικοί άνθρωποι χωρίς ο ένας να ενοχλεί τον άλλον. Κάποιοι παίζουν χαρτιά, άλλοι βλέπουν ποδόσφαιρο, οι γυναίκες κουβεντιάζουν μεταξύ τους. Αναβιώνει κατά κάποιον τρόπο η παλιά γειτονιά εκεί μέσα και η παρέα έχει ποικιλία: ένας εν αποστρατεία ναύαρχος, ένας συνταξιούχος αρεοπαγίτης, ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, καλλιτέχνες…

Στο καφενείο πίνω μόνο καφέ. Ο,τι ώρα και να ‘ναι. Ετσι, επιστρέφοντας στο σπίτι θα φάω κάτι ή θα κατέβω στο στουντιάκι μου για ηχογράφηση. Μέχρι να έρθει το απόγευμα που είναι πάντα αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο… Μου αρέσει το ποδόσφαιρο – έπαιζα μέχρι τα 28 μου στον Αρη Αμφιάλης, καθώς μεγάλωσα στο Κερατσίνι. Αγώνες, όμως, δεν βλέπω ποτέ στο σπίτι και ποτέ μόνος. Ιδανικά θα πάω στο γήπεδο με ένα εισιτήριο διαρκείας που ανανεώνω εδώ και χρόνια και με φίλους. Κι αν η ΑΕΚ παίζει εκτός έδρας, θα δω ποδόσφαιρο στο καφενείο. Μου αρέσει αυτό που γίνεται εκεί, με φιλάθλους από αντίπαλες ομάδες να κάνουμε πλάκα μεταξύ μας…

Οταν πλέον έρθει το βράδυ, είναι μια ώρα ηρεμίας. Σπανίως θα βγω έξω σαββατόβραδο – την ημέρα αυτή θα δεις τα αναμενόμενα, ενώ τις καθημερινές τα μαγαζιά φιλοξενούν σχήματα λιγότερο δημοφιλή που εγώ τα ψάχνω. Ούτε θέατρο συνηθίζω το Σαββατοκύριακο.

Ακόμη και την παρουσίαση του βιβλίου μου Πέμπτη θα την κάνω. Την επόμενη Πέμπτη στις 19 του Δεκέμβρη θα παρουσιάσω στην Αθήνα τα «12 +1 Ηλιοτρόπια του αλκη Αλκαίου», ένα ωραίο βιβλίο με μουσική που εκδόθηκε πριν από έναν χρόνο, στην επέτειο των επτά ετών από τον θάνατό του…

Κι έπειτα έρχεται η Κυριακή… Η Κυριακή είναι συχνά για μένα ημέρα ηχογράφησης κι αυτό επειδή τα συνεργεία αυτοκινήτων που κατακλύζουν τη γειτονιά – ζω 20 χρόνια πίσω από το Πάντειο – τις Κυριακές κλείνουν. Το καλοκαίρι, μάλιστα, μπορώ εκεί, στο υπόγειο στουντιάκι μου, να ηχογραφώ ακόμη και με ανοιχτά παράθυρα…

Οταν φτάσει μεσημέρι, δεν αποκλείεται να φάμε έξω με την οικογένειά μου. Συνήθως ψάχνουμε κάτι διαφορετικό. Το Tuc Tuc, για παράδειγμα, ένα μικρό Asian street food στο Κουκάκι, που ανοίγει στις πέντε το απόγευμα και περιμένεις ουρά για να μπεις, είναι ένα από τα μαγαζιά που μας αρέσουν.

Πλέον, δύσκολα θα βρεθώ Σαββατοκύριακο σε σπίτια φίλων. Τα κινητά τηλέφωνα, το Internet μας απομάκρυναν. Κάποτε είχαν άλλο δέσιμο οι άνθρωποι. Και οι Κυριακές διέφεραν. Είχαν μια λάμψη. Στο Κερατσίνι, ενώ τις άλλες μέρες έβλεπες τους γείτονες μόνο να φεύγουν το πρωί για τη δουλειά και να επιστρέφουν το απόγευμα, τις Κυριακές ήταν όλοι εκεί. Βγαίναμε τα παιδιά σε ένα στενό δρομάκι για ποδόσφαιρο. Τα μαγαζιά ήταν κλειστά και μόνο ένας φούρνος ανοιχτός, όπου πηγαίναμε το ψητό πάνω στη λαμαρίνα…

Πλέον, επειδή αγαπώ την Αθήνα, μπορεί ο δρόμος μου την Κυριακή να με βγάλει και προς το κέντρο της πόλης. Να περπατήσω στο Μοναστηράκι, να ψάξω βινύλια στα παλαιοπωλεία ή κάποιο παλιό φωτιστικό για να επισκευάσω. Ακόμη πιο ιδανικά ο δρόμος θα με βγάλει στη Χίο, όπου έζησα μέχρι 9 ετών, ή στην αγαπημένη Πάρο – αν και για αυτά τα μέρη ένα Σαββατοκύριακο δεν είναι ποτέ αρκετό…