Υψωσε ανάστημα και απειλείται

Ενας από τους πλέον προοδευτικούς τουρκοκύπριους ηγέτες και ίσως αυτός που έχει αντισταθεί περισσότερο στις υποδείξεις της Τουρκίας. Δεν λέω ότι η αντίστασή του πετυχαίνει πάντα, ωστόσο έχει τη δύναμη να δείξει στους Τουρκοκυπρίους ότι υπάρχει και ένας άλλος δρόμος. Ο Μουσταφά Ακιντζί άλλωστε κατά την εκλογή του το 2015 δήλωνε ότι δεν θα συγκρουστεί με την Τουρκία, ζητώντας ωστόσο την επίτευξη ομοσπονδιακής λύσης του Κυπριακού με αμοιβαίο σεβασμό. Αντίθετος στον σοβινισμό. Ενας δρόμος συμβιβασμών και αμοιβαίων υποχωρήσεων με σταθερή προσήλωση στη βάση λύσης του Κυπριακού της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως ορίζεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου.

Υπηρέτησε ως «δήμαρχος» στην κατεχόμενη Λευκωσία από το 1976-1990, εκλεγόμενος για πρώτη φορά σε ηλικία 28 ετών και σε μια δύσκολη περίοδο αμέσως μετά την εισβολή κατάφερε να συνεργαστεί με τον τότε δήμαρχο Λευκωσίας Λέλλο Δημητριάδη για δημιουργία αποχετευτικού συστήματος στη Λευκωσία και σύσταση master plan για την πόλη. Και οι δύο κέρδισαν βραβεία για τη σημασία του έργου. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ο Λέλλος Δημητριάδης αναφερόμενος στον Ακιντζί σε συνέντευξή του στον «Πολίτη» είχε πει για αυτόν:

«Ο Ακιντζί είναι από τη Λεμεσό, από τα Τέσσερα Φανάρια, μια φτωχική περιοχή της Λεμεσού. Μόλις τον είδα κατάλαβα ότι έχει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου του λιμανιού. Εχει πιο πλατύ ορίζοντα. Θωρεί κόσμο ξένο. Εσιει άλλον αέρα…».

Σαφώς και για να μπορέσει να επιβιώσει στα τέσσερα χρόνια της προεδρικής του θητείας έχει μαλακώσει τον λόγο του προς την Αγκυρα και έχει κάνει υποχωρήσεις υιοθετώντας κάποιες συγκεκριμένες θέσεις, όμως εξακολουθεί να είναι ένα πρόσωπο που αρνείται να μετατραπεί σε υποχείριο της Τουρκίας.

Ο Ακιντζί στην εκλογική μάχη του 2015 στα Κατεχόμενα στηρίχθηκε από το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων και της Αριστεράς, με πλήθος κόσμου που πραγματικά πίστευε ότι η ανάδειξή του στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας θα έχει διπλό όφελος για τον κόσμο που ζει στα Κατεχόμενα να συντάσσεται στο πλευρό του. Η εκλογή του αναγέννησε την ελπίδα όχι μόνο για λύση του Κυπριακού, που ήταν και το πιο σημαντικό, αλλά και για βελτίωση της καθημερινότητας, φιλολαϊκή πολιτική, κοινωνικές παροχές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την απόρριψη του Σχεδίου Αναν του 2004 ο Ακιντζί τάχθηκε υπέρ της συμμετοχής του λαού στη διαδικασία μέσω οργανώσεων, συνδικαλιστικών φορέων, κομμάτων και νεολαιών προκειμένου να εμπεδώσουν το περιεχόμενο της λύσης, καθώς αυτοί θα είναι οι άνθρωποι που θα κληθούν να στηρίξουν τη νέα δομή, να την προστατεύσουν και να την κάνουν βιώσιμη. Υπήρξε επίσης ένθερμος υποστηρικτής της επιστροφής της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων στους νόμιμους κατοίκους της.

Πριν από την εκλογή του στην «προεδρία» του ψευδοκράτους σε ομιλίες του το 2014 υπογράμμιζε τη σημασία της λύσης του Κυπριακού τονίζοντας ότι η ομόσπονδη Κύπρος, η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ισραήλ, καθώς και άλλες χώρες της περιοχής θα πρέπει να οικοδομήσουν μια νέα σχέση με στόχο τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην κρίση ανάμεσα σε Κυπριακή Δημοκρατία και Τουρκία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων συντάχθηκε με την Αγκυρα υιοθετώντας ένα σχέδιο συνδιαχείρισης που του υπέδειξαν, επιχειρώντας να θέσει το ζήτημα της ενέργειας στο τραπέζι των συνομιλιών για το Κυπριακό.

Ωστόσο, η θέση του για ομοσπονδιακή λύση και η προσπάθεια από την πλευρά του εμμονής σε έναν μετρημένο λόγο χωρίς εξάρσεις τον έχουν φέρει σε δυσμενή θέση απέναντι στην Αγκυρα, η οποία τον υπονομεύει ευθέως εν όψει και των «προεδρικών εκλογών» στο ψευδοκράτος τον Απρίλιο του 2020, προωθώντας τον «ΥΠΕΞ» Κουντρέτ Οζερσάι για τη θέση, ο οποίος υιοθετεί τις υποδείξεις αδιαμαρτύρητα.

Εδώ και αρκετό καιρό άλλωστε τόσο ο Οζερσάι όσο και ο «πρωθυπουργός» των Κατεχομένων Ερσίν Τατάρ τον καλούν να αλλάξει θέση στο Κυπριακό καταγγέλλοντάς τον για υπονόμευση των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων και του ζητούν να εγκαταλείψει την ιδέα της ομοσπονδίας που γι’ αυτούς είναι ξεπερασμένη και εκτός πραγματικότητας.

Το κερασάκι στην τούρτα ωστόσο ήρθε με μια ανάρτηση του τουρκοκύπριου ηγέτη για την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, ο οποίος δήλωνε αναφερόμενος στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 ότι «Αν και την επέμβαση της Τουρκίας τότε την αποκαλούσαμε “Ειρηνευτική Επιχείρηση”, ήταν ένας πόλεμος στον οποίο χύθηκε αίμα. Και τώρα, παρ’ όλο που την αποκαλούμε “Πηγή Ειρήνης”, δεν είναι νερό που χύνεται, αλλά αίμα. Γι’ αυτό και η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να ξεκινήσουν ο διάλογος και η διπλωματία όσο το δυνατόν συντομότερο». Οργισμένη ήταν η απάντηση του Ερντογάν που του συνέστησε να γνωρίζει τη θέση του και κάλεσε τον τουρκοκυπριακό λαό να του δώσει το μάθημα που πρέπει…

Οι αντίπαλοί του εντός των Κατεχομένων έφτασαν ακόμα και να επιχειρούν να τον οδηγήσουν σε παραίτηση επιχειρώντας να περάσουν σχετικό ψήφισμα από τη Βουλή ανεπιτυχώς…

Η ενίσχυση του πολεμικού κλίματος από την πλευρά της Τουρκίας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία με αιχμή τα ενεργειακά, καθώς και η προσπάθεια εξόντωσης κάθε αντίθετης φωνής στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Συρία ήταν η αιτία για τη σφοδρή επίθεση στον τουρκοκύπριο ηγέτη, επιχειρώντας να αξιοποιήσουν τις θέσεις του για να τον αποδομήσουν εν όψει εκλογών. Μια εμπρηστική πολιτική που κάθε άλλο παρά συμβάλλει σε πρόοδο στο Κυπριακό, καθώς η αμφισβήτηση επιχειρεί να του δέσει τα χέρια ενάντια σε κάθε διαπραγμάτευση.