Γιώργος Αβραμίδης

Οσο περίεργο κι αν ακούγεται, τα ιδανικά μου Σαββατοκύριακα είναι τα Σαββατοκύριακα που δουλεύω… Τα ταξίδια για περιοδείες είναι, άλλωστε, η χαρά του μουσικού. Τα περισσότερα τα κάνω με την μπάντα του Γιάννη Αγγελάκα, τους 100⁰ C: Εδιμβούργο, Λονδίνο, Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας είναι μερικές από τις πιο πρόσφατες εμφανίσεις μας.

Συνήθως φεύγουμε όλοι μαζί για την περιοδεία. Η ώρα που συναντιόμαστε είναι μία από τις ωραιότερες του Σαββάτου. Ραντεβού στον Βαρδάρη, επιβίβαση στο βανάκι μας και ξεκινάμε. Φτάνουμε στο μέρος όπου θα παίξουμε, πάμε για φαγητό, ακολουθεί λίγη ξεκούραση και μετά πρόβα. Είναι κάτι που με κάνει να χαίρομαι πολύ.

Αυτό δεν συμβαίνει συνέχεια. Ο Μάιος, για παράδειγμα, είναι ένας μήνας μεταβατικός – το πέρασμα από τον χειμώνα στο καλοκαίρι – και συνήθως δεν γίνονται πολλά πράγματα. Οπότε είναι η εποχή που μ’ αρέσει να αράζω στη Θεσσαλονίκη. Αυτόν τον Μάιο θα έχω κάποιες εμφανίσεις με δύο άλλες μπάντες, τους Εκμέκ και τους Polkar, ενώ στις 22 Μαΐου θα παρουσιάσω στο Καφωδείο στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο μου άλμπουμ.

Το Σάββατο το πρωί σηκώνομαι σχετικά νωρίς, αν δεν έχω παίξει το προηγούμενο βράδυ. Η πρώτη μου κίνηση είναι να ασχοληθώ με την Κάρολ, τη γατούλα μου. Μετά θα πάρω ένα καλό πρωινό και θα βγω μια βόλτα στην Ανω Πόλη. Θα καθίσω να πιω μια σοκολάτα ή ένα τσάι, συνήθως στο Τσινάρι, ή θα κατέβω χαμηλότερα, στη Ρωμαϊκή Αγορά, σε κάποιο από τα καφέ της Ολύμπου με το βερολινέζικο στυλ, είναι μια περιοχή που έχει ανέβει πολύ τα τελευταία χρόνια. Εκεί δεν χρειάζεται να δώσω ραντεβού – θα βρω σίγουρα γνωστούς. Συχνάζουν και πολλοί καλλιτέχνες στην περιοχή, μουσικοί, χορευτές, ηθοποιοί, ο κύκλος στη Θεσσαλονίκη είναι μικρός και γνωριζόμαστε όλοι.

Για μεσημεριανό μού αρέσει να πηγαίνω σε πιο λαϊκά εστιατόρια, όπως τα Σουτζουκάκια του Λάμπρου. Εκεί τρώγαμε με τον Γιάννη Αγγελάκα κάθε μεσημέρι έναν ολόκληρο χειμώνα, όταν γράφαμε τον πρώτο δίσκο, τα «Ησυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια». Και μετά είμαι όπου με βγάλει. Η αλήθεια είναι πως όλη μέρα, από μικρό παιδί, τριγυρίζω από δω κι από κει. Εμείς οι μουσικοί έχουμε συνηθίσει λίγο να είμαστε έτσι, μάλλον ο δρόμος είναι το σπίτι μας. Ενα, λοιπόν, από τα μέρη που μ’ αρέσει «να με βγάζει» είναι η παραλία, με παρέα ή και μόνος. Το βράδυ του Σαββάτου, αν δεν δουλεύω, συνήθως θα κάτσω σπίτι. Δεν αποκλείεται να δω και μια ταινία.

Και ακολουθεί η Κυριακή… Η Κυριακή δεν είναι μια διαφορετική μέρα για μένα. Αν έχω δουλέψει το Σάββατο και βρίσκομαι μακριά, είναι μια μέρα επιστροφής. Πολλές φορές είμαι στον δρόμο. Επίσης τις Κυριακές πηγαίνω στο γήπεδο! Δεν είμαι φανατικός, αλλά στην Τούμπα, όποτε μπορώ, θα πάω.

Κατά τα άλλα, την αισθάνομαι ως μια μελαγχολική μέρα την Κυριακή. Οταν έχεις ζήσει όλο αυτό το δυνατό συναίσθημα του Σαββάτου, τόση ένταση με τις εμφανίσεις, είναι λίγο σαν να τελείωσε το πάρτι. Αν δεν έχω δουλειά, μου αρέσει να πηγαίνω κοντινά ταξίδια, σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να κάτσω σπίτι. Μου αρέσει να είμαι συνέχεια σε κίνηση.

Το βράδυ της Κυριακής ανυπομονώ ήδη να δω τους μαθητές μου. Διδάσκω τρομπέτα σε ωδεία και έχω βάλει τα μαθήματα τις πρώτες ημέρες της εβδομάδας, οπότε έχουν αρχίσει να μου λείπουν. Κάποιοι είναι σχεδόν στην ηλικία μου και έχουμε και πιο φιλική σχέση, όμως τα πάω καλά και με τα πιτσιρίκια.

Κι αν κάτι μου λείπει τα Σαββατοκύριακα είναι οι πιο ξέγνοιαστες ώρες, ένα μπασκετάκι που έπαιζα μέχρι τα 30 μου με φίλους, στιγμές που με έκαναν να νιώθω λίγο πιο παιδί. Οι ρυθμοί είναι πλέον τόσο έντονοι για όλους, που έχουμε απομακρυνθεί από αυτό.