Πέννυ Μπαλτατζή

Οταν οι συνθήκες είναι ιδανικές, τα Σαββατοκύριακα μου αρέσει να φεύγω. Εστω για έναν κοντινό προορισμό, έστω για να πάω ώς την Πάρνηθα. Να περπατήσω στο Καταφύγιο, να κάνω παρέα με φίλους. Το προτιμώ από το να βγω για καφέ στο κέντρο της πόλης. Ο ιδανικός καφές για μένα, άλλωστε, είναι ένα ελληνικό καφεδάκι στην πλατεία ενός χωριού…

Αν έχω χρόνο, συνηθίζω να φεύγω ακόμη πιο μακριά. Οταν όμως μείνω στην πόλη, απολαμβάνω να βγαίνω έξω για φαγητό. Αν και μου αρέσουν οι πειραματισμοί, έχω αγαπημένα στέκια: ένα πολυνησιακό εστιατόριο με σούπες και σούσι στον Χολαργό, μια ψαροταβέρνα στον Πειραιά, το Υπερωκεάνιο, όπου πηγαίνουμε συχνά με τον άνδρα μου, ενώ όταν βρίσκομαι στο κέντρο προτιμώ να κάνω τα περισσότερα ραντεβού μου στο Αβοκάντο. Δεν είμαι χορτοφάγος, αλλά μου αρέσει πολύ αυτό το μαγαζί επειδή δεν επιτρέπει το κάπνισμα και αισθάνομαι τον χώρο πολύ καθαρό και όμορφο.

Το απόγευμα του Σαββάτου μ’ αρέσει ακόμη να συναντιέμαι με φίλους, να πηγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου ή να βρισκόμαστε στον κινηματογράφο. Το γεγονός ότι θα δεις τον άλλο και θα τον κάνεις μια αγκαλιά σπάει τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αλλωστε αισθάνομαι ότι στο σινεμά υπάρχει μια μοιρασιά πιο εσωτερική. Τα βράδια σπάνια θα προτιμήσω μια μεγάλη σκηνή για να ακούσω μουσική. Απολαμβάνω περισσότερο τις καλοκαιρινές συναυλίες, τον χειμώνα με ευχαρίστηση θα πάω σε ένα μικρό μπαράκι για να ακούσω μια μπάντα που παίζει.

Ολα όμως αλλάζουν όταν δουλεύω. Κι αυτό συμβαίνει συχνά. Ο Μάρτιος είναι ενδεικτικός: όλες τις Παρασκευές του ξεκινώντας από σήμερα θα εμφανίζομαι στο Πειραιώς 131. Προσπαθώ τις ημέρες των παραστάσεων να μην πιέζομαι με πάρα πολλά άλλα πράγματα. Η δουλειά, άλλωστε, είναι πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου…

Ακόμη κι αν δουλεύω το προηγούμενο βράδυ, την Κυριακή δεν θα ξυπνήσω αργά. Συνήθως όχι μετά τις 10.30. Η πρώτη μου συνήθεια όταν σηκωθώ είναι πλέον να ασχοληθώ με ένα σκυλάκι, μόλις τεσσάρων μηνών, που το τελευταίο διάστημα έχει γίνει όλος ο κόσμος και η καθημερινότητά μου… Τη λέω Σελίνα γιατί αγαπώ το φεγγάρι. Αφού ταΐσω τη Σελίνα, τον παπαγάλο μας τον Λιάκο και το καρδερινάκι μου τον Φίλιππο, η ώρα θα έχει πάει έντεκα. Μετά μπορώ να κάνω τα δικά μου: θα φάω πρωινό, θα φτιάξω μια μανταρινάδα με βρώμη ή ένα αβγό, θέλω να έχω ενέργεια γιατί αθλούμαι πολύ μέσα στην εβδομάδα. Αν έχω χρόνο, θα μαγειρέψω κιόλας.

Και μετά ξεκινά η δουλειά. Πολλά τηλεφωνήματα, πολλά μέιλ, πολλές συνεννοήσεις που κρατάνε όλη μέρα. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι όταν είσαι καλλιτέχνης κάθεσαι όλη μέρα και γράφεις μουσική. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν μπορείς κάθε μέρα να έχεις έμπνευση, εκτός αν τα έχεις όλα λυμένα και διαθέτεις λογιστές και γραμματείς. Είμαστε σε μια μικρή χώρα με μια περιορισμένη μουσική βιομηχανία, οπότε καλείσαι να ασχοληθείς με πράγματα που σε απωθούν μεν αλλά θα τα κάνεις αναγκαστικά…

Το απόγευμα ίσως δω μια ταινία – στο σπίτι έχω προτζέκτορα -, ίσως περπατήσω λιγάκι. Ισως καθίσω με ένα βιβλίο στο καφέ Koykoy κοντά στο σπίτι μας ή αν έχω παράσταση στην περιφέρεια, ίσως το συνδυάσουμε με μια βόλτα στο μέρος όπου βρισκόμαστε. Αλλωστε, αυτό που θα ήθελα ιδανικά είναι να φεύγω, όπως πριν από λίγες ημέρες που ήμουν για αναρρίχηση στη Βουλγαρία. Μας αρέσει με τον άνδρα μου να βλέπουμε πράσινο, να περπατάμε σε μονοπάτια, να αδειάζουμε σωματικά και πνευματικά. Να φωτογραφίζουμε – εκείνος ποστάρει κιόλας στο site του www. lamda3.com -, να είμαστε πάνω στη μηχανή σε άμεση επαφή με τη φύση.

Γενικά, μου αρέσουν οι ημέρες μου. Κι όταν το Σαββατοκύριακο τελειώνει, πάντα σκέφτομαι η εβδομάδα που ξεκινάει να έχει καλύτερη ροή, να μη βγει αγκομαχώντας.