Το κακό στη λάμψη του καλού

Στο βιβλίο, ο Τέγκμαρκ επιδεικνύοντας εντυπωσιακή αθωότητα οραματιστή, δεν παραλείπει να αναφερθεί εξ ανάγκης στους κινδύνους της μετάβασης από την ανθρώπινη νοημοσύνη στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στην ΤΓΝ, στην Υπερνοημοσύνη, κινδύνους μιας ακατασίγαστης έκρηξης, της οποίας τα επακόλουθα θα καθορίσουν τον κόσμο τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια, πολλά περισσότερα από τα ιστορικά χρόνια. Δεν παραλείπει την υποψία της κακής χρήσης, που αντισταθμίζεται από το δόγμα ότι ο αγώνας για πρόοδο χωρίς όρια, για το καλό της Ανθρωπότητας, υποτάσσει το κακό στη λάμψη του καλού, το οποίο πλεονεκτεί, επειδή έχει αμετακίνητους στόχους, ενώ το κακό ταλαιπωρείται από την πλημμυρίδα των απαιτητικών αντιφάσεών του. Γίνεται εμμέσως λόγος για τον ανθρωποιημένο πλανήτη Γη, για τον τεχνολογικά δομημένο «μετα-άνθρωπο», για την ανατέλλουσα «Ανθρωπόκαινο Εποχή» (ολοκληρωτική κυριαρχία του ανθρώπου επί του φυσικού περιβάλλοντος), για την ελαύνουσα «Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση» του Διαδικτύου των Πραγμάτων (Internet of Things – IoT), των μεγα-δεδομένων και του «δεδομενισμού» (dataism), που συνθέτουν την εξατομικευμένη χειραγώγηση επιθυμιών και αποκλίσεων, νοσηρή για τη δημοκρατία, απομακρυσμένο από τις αρχές του Διαφωτισμού και εντός των εγκλημάτων του πολύμορφου Ολοκληρωτισμού. Ωφέλιμο για τον αναγνώστη να διατρέξει το πόνημα (στερείται βιβλιογραφίας) ώστε να αναζητήσει αλλού τα θέματα που ο συγγραφέας δεν υπογραμμίζει ως θα όφειλε.