Το χάος α λα ιταλικά υπενθύμισε πόσο εύθραυστη είναι η ελληνική οικονομία. Το μπρα ντε φερ ανάμεσα στη Ρώμη, την τρίτη οικονομία της ευρωζώνης, και τις Βρυξέλλες υπενθύμισε επίσης ότι σε μια μάχη γιγάντων τα πρώτα θύματα είναι όσοι έχουν μείνει απροστάτευτοι στο πεδίο της μάχης ακόμη κι όταν δεν συμμετέχουν σε αυτή.
Σαν να μην έφτανε η μάχη των γιγάντων εκτός συνόρων, ήρθε η Μαύρη Τετάρτη που έζησαν οι τράπεζες εντός συνόρων για να υπενθυμίσει όχι μόνο ότι ενός κακού μύρια έπονται, αλλά και ότι το κακό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή για να βρει τους πάντες εντελώς απροετοίμαστους.
Θα περίμενε κανείς πως σε αυτές τις συνθήκες ο Πρωθυπουργός θα φρόντιζε να έχει αγαστή συνεργασία με δύο πρόσωπα – κλειδιά: τον υπουργό των Οικονομικών και τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας. Συμβαίνει, αντίθετα, κάτι αδιανόητο: ο μεν υπουργός Οικονομικών επιδίδεται σε δεκαήμερο σαφάρι επενδυτικών funds στο μακρινό Χονγκ Κονγκ, ενώ ο Πρωθυπουργός απαξιοί να συνεργαστεί με τον κεντρικό τραπεζίτη για να αναλωθεί στη συστηματική στοχοποίησή του μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου και άλλων καναλιών.
Είναι η χειρότερη επιλογή στη χειρότερη δυνατή συγκυρία. Η κυβέρνηση αδιαφορεί για το γεγονός ότι το χάος α λα ιταλικά μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα ελληνική τραγωδία. Χειρίζεται το θέμα των τραπεζών με απίστευτη προχειρότητα. Και επιστρατεύει υπαρκτούς και ανύπαρκτους εχθρούς για να στήσει τις δικές της επικοινωνιακές μάχες. Οχι ως γίγαντας, αλλά ως νάνος.
