Περιχαρακωμένος και προστατευόμενος από ενδεχόμενη οργή των πολιτών, ο Πρωθυπουργός, σε άλλο ένα τηλεοπτικό σόου, επιχείρησε ακόμα μια φορά να μετατοπίσει τις ευθύνες από την κυβέρνηση αφενός στην κλιματική αλλαγή, αφετέρου στο «παλαιό σύστημα» που ανέχθηκε τις καταπατήσεις γης και τα αυθαίρετα.
Προσπάθησα να κατανοήσω τις καταγωγές αυτής της πολιτικής, τη συστηματική προσπάθεια άρνησης της ευθύνης του προσώπου το οποίο κυβερνά με τον Καμμένο, τον Σπίρτζη και τον Κουρουμπλή (πρόσωπα τα οποία ως γνωστόν δεν έχουν καμία συμβολή στο «παλαιό σύστημα» που ξορκίζει).
Κυρίως, επιχείρησα να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν ο Αλέξης Τσίπρας να φορτώνει, χωρίς κανένα πρόβλημα, στο «παλαιό σύστημα» τα αυθαίρετα, όταν είναι εύκολο, με λίγη έρευνα σε αρχεία, να εντοπιστεί η δική του υπογραφή στην τροπολογία των υπουργών Κουρουμπλή και Τσιρώνη, με την οποία αναστέλλονταν το 2015 η κατεδάφισή τους – δεδομένο που ανέδειξε χθες ο Γιάννης Μανιάτης.
Οι αναγνώσεις μου με οδήγησαν κατευθείαν στον Θεόδωρο Δηλιγιάννη (1824 – 1905). Στην πολιτεία του εντοπίζονται αναλογίες με την πολιτική του Αλέξη Τσίπρα.
Ως γνωστόν, ο δημαγωγός Δηλιγιάννης ήταν, μεταξύ άλλων, υπεύθυνος για τον λεγόμενο ατυχή πόλεμο της Ελλάδας κατά της Τουρκίας, το 1897 – όταν σε διάστημα μερικών ημερών οι Τούρκοι λίγο έλειψε να φτάσουν στην Αθήνα, και ο πόλεμος έληξε μόνο με την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες, εκτός των άλλων, υποχρέωσαν τη χώρα να ξαναρχίσει να πληρώνει τα δάνεια που είχε σταματήσει το 1893 και να δεχτεί Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο που κράτησε ώς το 1981.
Με δεδομένη τη στρατιωτική αδυναμία της Ελλάδας, πώς περιέγραφε ο Δηλιγιάννης τις ευθύνες του για την εμπλοκή στον εξευτελιστικό για την Ελλάδα εκείνον πόλεμο; Ο αριστερός ιστορικός, συνεργάτης της «Αυγής», Τάσος Βουρνάς έχει εντοπίσει την παρακάτω δήλωσή του:
«Ως πολίτης μεν συναισθάνομαι το αίσχος και το όνειδος του πολέμου, ως υπουργός όμως ουδεμία φέρω δι’ αυτόν ευθύνην» (Τάσου Βουρνά: «Γουδί. Το κίνημα του 1909», Ο Τύπος ΑΕ, Αθήνα 1976).
Ο Δηλιγιάννης ήταν ένα προείκασμα του Αλέξη Τσίπρα. Ο μικρός το δέμας εκείνος πολιτικός, ο δημαγωγός αντίπαλος του Τρικούπη η πολιτεία του οποίου είχε καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, εκπροσωπούσε τον τύπο πολιτικού που απέφευγε τη δημοκρατική λογοδοσία.
Ο λαϊκισμός του Τσίπρα τον μιμείται. Δεξιοτέχνης της δημοκοπίας σε συνθήκες λογοδοτικού ελλείμματος, είναι (όπως έχει επισημάνει και ο καθηγητής Γιάννης Βούλγαρης) άξιος εκπρόσωπος του δηλιγιαννισμού.
