Χρήστος Λούλης
Κλείνουν τα μάτια. Η αναπνοή βαραίνει. Το πρόσωπο ξεκουράζεται και μοιάζει με εκείνα τα χωράφια με το στάχυ που είχα δει ένα καλοκαίρι έξω από την Τρίπολη. Τόσο γαλήνια ήταν αυτή η χρυσή σταχένια θάλασσα που κυμάτιζε μπροστά μου, στο ύψος του μηρού, που ήμουν σίγουρος ότι αν άφηνα τον εαυτό μου να χαθεί, θα […]

















