Χρήστος Χωμενίδης

«Μη βιάζεστε. Πρέπει να ελεγχθούν επιστημονικά για να διαπιστωθεί εάν είναι γνήσιες…». Βάσιμη ένσταση. Στον καιρό μας, εικόνες σταθερές ή κινούμενες, ασπρόμαυρες, έγχρωμες, προσεχώς και τρισδιάστατες, κατασκευάζονται εν ριπή οφθαλμού από την τεχνητή νοημοσύνη. Σκεφθείτε ένας βέλγος πλαστογράφος να μας έπιανε κορόιδα! Η τόση εντούτοις καχυποψία σαν να υποκρύπτει δυσανεξία απέναντι στην ιστορική μνήμη. Το […]

Ιδίως εάν δεν έχεις εμβολιαστεί – εγώ δεν είχα, ο ανόητος –, σε κεραυνοβολεί. Το πρωί, σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, κάτι σου φαγουρίζει αίφνης τον λαιμό. Το μεσημέρι, αισθάνεσαι ότι σε έχει πατήσει νταλίκα. Σέρνεσαι με τα ύστατα υπολείμματα κουράγιου στο κοντινό φαρμακείο. Μια κόκκινη γραμμή βάφει το τεστ. Γρίπη Α. Καλείς τον καλό σου […]

«Λερώνει!» φώναζαν οι μεταφορείς, όταν κουβαλούσαν, μέσα από κόσμο, ένα φρεσκοβαμμένο έπιπλο. Προειδοποιούσαν μην το αγγίξει κατά λάθος κανείς, γιατί θα αναγκαζόταν έπειτα να τρίβει τον λεκέ με νέφτη μπας και τον διώξει από τα ρούχα του. Ετσι λειτούργησε ο Τζέφρι Επστιν, ο διαφθορέας και βιαστής ανήλικων κοριτσιών, που τα έβρισκε στις φτωχογειτονιές και τα […]

Παίζω και ξαναπαίζω το βίντεο. Εχω κολλήσει. Δεν ξέρω αν πρέπει να ευγνωμονώ ή να καταριέμαι την τεχνολογία που μας δίνει τέτοιες εικόνες. Που μας φέρνει τόσο ανατριχιαστικά κοντά στον θάνατο. Στον θάνατο των άλλων. Τι μου θυμίζει το βαν στις ύστατες στιγμές; Κάποια πουλάκια που παθαίνουν μπλακάουτ, χάνουν τον προσανατολισμό τους και σκάνε στα […]

Κάθε γυναίκα είναι απολύτως ελεύθερη να αποφασίζει τη διακοπή της κύησής της. Η μητρότητα δεν επιβάλλεται, δεν εκβιάζεται, δεν αποτελεί κοινωνικό ή θρησκευτικό καθήκον. Συνιστούν ωστόσο οι αμβλώσεις μείζον ζήτημα σήμερα στη χώρα μας; Πόσες γίνονται ετησίως; Εδώ σε θέλω. Δεν έχουμε επίσημα, στατιστικά στοιχεία. Οπως δεν έχουμε ούτε για τον αριθμό των εξαρτημένων από […]

Ηρθε στον ύπνο μου η μαμά μου. «Καιρό έχουμε να πιούμε καφεδάκι…» μου είπε κάπως παραπονεμένα. Προτού ξυπνήσω το αποφάσισα. Να πάω στο μνήμα της. Να ακουμπήσω στο μάρμαρο τον εσπρέσο μου – θα χαιρόταν που δεν βάζω πια ζάχαρη, που δεν ανάβω τσιγάρο. «Θες μια γουλιά;» να κάνω μαύρο χιούμορ. «Δεν έχει ταξί… Ούτε […]

Μπουκάρουν νυχτιάτικα στην κάμαρά μου, με τραβάνε από τον ύπνο. Με στήνουν όρθιο με το πρόσωπο στον τοίχο, μου κάνουν σωματική έρευνα. Ως μες στο σώβρακό μου ψαχουλεύουν, γαργαλιέμαι, γελάνε κι εκείνοι μαζί μου. «Απλωσε τα χεράκια σου…» μου ψιθυρίζουν σε τόνο γλυκιάς γκουβερνάντας. Μου φορούν κάτι ατσάλινα βραχιόλια, που όχι, δεν με σφίγγουν στους […]

Εκλεισε το τηλέφωνο και με κοίταξε με απόγνωση. Λάθος, δεν κοίταξε εμένα. Πίσω από την πλάτη μου καρφώθηκε το γυάλινο βλέμμα της. Στον τοίχο με τις «Ρίζες και τις Θύμησες», εκεί όπου κρέμονται οικογενειακές φωτογραφίες, παιδικές μας ζωγραφιές, παλιά εισιτήρια τρένων, προγράμματα θεάτρων, καθώς και η εικόνα της Αγίας Θέκλας που είχε φέρει η γιαγιά […]

Απ’ τα χαράματα μας έχουν ζαλίσει! Ανά πεντάλεπτο βαράνε τα κουδούνια – όχι της κάτω πόρτας, των διαμερισμάτων. Να ‘ξερα ποιος τους μπάζει όλους αυτούς στην πολυκατοικία και παίρνουν σβάρνα τους ορόφους. Μακάρι να υπήρχε θυρωρός, να έκανε έναν στοιχειώδη έλεγχο – θυμάμαι τον μπάρμπα Αριστείδη, κέρβερος σωστός. Τότε βεβαίως η Κυψέλη είχε άλλο επίπεδο. […]

Μπορείτε να φανταστείτε τον Τζον Πιούριφοϊ, πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1953, ενώ συγκυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα μαζί με τον στρατό και το παλάτι, ενώ δεχόταν στο γραφείο του τα σέβη υπουργών και πρωθυπουργών, να ξεφαντώνει τις νύχτες στα μπουζούκια; Να χορεύει χασαποσέρβικο στου «Τζίμη του Χοντρού», να αφήνεται […]

Εσείς πότε βγήκατε τελευταία εκτός εαυτού; Πότε, αφρίζοντας, λούσατε τον απέναντί σας με όσες βρισιές ξέρετε και δεν ξέρετε; Πότε τον φτύσατε, τον τραντάξατε, μόλις που κρατιόσασταν για να μην του κόψετε με τα δόντια σας τη μύτη ή το αφτί; «Ποτέ» θα μου απαντήσετε οι περισσότεροι. Ή έστω «μια φορά σε όλη μου τη […]

Από το βραδάκι που πέθανε, κοντεύει ενάμισης μήνας, τον ακούω τουλάχιστον επί μια ώρα καθημερινά. Η ψηφιακή τεχνολογία, οι πλατφόρμες, δίνουν άμεση πρόσβαση στο σύνολο σχεδόν του έργου του. Παλιά θα έπρεπε να διαλέξω έναν δίσκο του, να τον βγάλω από τον φάκελο, να τον ξεσκονίσω, να τον ακουμπήσω στο πικάπ. Τώρα πληκτρολογώ απλώς στην […]

Καθένας θα έπρεπε να κρατάει ανελλιπώς ημερολόγιο. Διαβάζοντάς το από μία χρονική απόσταση, θα έπαιζε χάντρα – χάντρα το κομπολόι της ζωής του. Θα εκπλησσόταν με το πόσο προνοητικός ή αφελής υπήρξε, πόσο άκουσε ή κώφευσε στη «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» κατά τον Καβάφη. Η καταχώριση του βασιλιά της Γαλλίας στις 14 Ιουλίου 1789, […]

Βαριά κινητικά προβλήματα. Υπέρταση. Εμφύσημα. Και απώλεια ακοής. Ενα σαράβαλο εν ολίγοις, ένα μάτσο χάλια. Η ίδια περιγράφει έτσι τον εαυτό της. Διατηρεί, στα ενενήντα, ακέραια τη νοημοσύνη. Και τον αυτοσαρκασμό της. Εχει να βγει από το σπίτι πριν από την πανδημία. Ο,τι συμβαίνει έξω από το δωμάτιό της δεν την αφορά, αρκεί να είναι […]

Κατά τις ώρες της ρέμβης μου, φωλιάζω στην αγκαλιά της. Κι ας έχει με τα χρόνια ξεχαρβαλωθεί, παραμένει στοργικότατη. Βουλιάζω μέσα της, με έναν αχνιστό καφέ ή ένα κρασί. Ο νους μου φεύγει από τα καθημερινά, τα τετριμμένα. Πλάθω εναλλακτικές εκδοχές της ζωής μου, βαδίζω σε δρόμους που όσο κι αν με έθελγαν δεν τόλμησα […]

Τα «what if?», τα «τι θα συνέβαινε εάν δεν είχε συμβεί εκείνο που συνέβη» ερεθίζουν και αποχαλινώνουν τη σκέψη μας. Την κάνουν να πλάθει φαντασιακές αφηγήσεις. Τι θα συνέβαινε εάν δεν είχε δολοφονηθεί το 1913 στη Θεσσαλονίκη ο βασιλιάς Γεώργιος; Θα γλιτώναμε τον Εθνικό Διχασμό, τη ρήξη Βενιζέλου – Κωνσταντίνου που προοιωνιζόταν τη Μικρασιατική Καταστροφή; […]

Τα κορίτσια ευτυχούν στο Καπαλί Τσαρσί, το Μεγάλο Παζάρι της Πόλης. «Monkeys, best monkeys, μπατζανάκη’μ!» κάνουν οι κράχτες στα κατώφλια των μαγαζιών. Και σου κουνούν για δόλωμα μια τσάντα, η οποία στη γνήσια εκδοχή της τιμάται ίσαμε δέκα χιλιάδες ευρώ κι αυτοί εδώ στη δίνουν, σε σχεδόν τέλεια απομίμηση, για ένα πενηντάρικο. «Πόσο θα μαϊμουδίζουμε […]

Ποιος με σύστησε το μακρινό 1993 ως νεοσσό συγγραφέα – κυρίως όμως ως παράξενο, διψασμένο πουλί – στον Διονύση Σαββόπουλο; Ο Τάσος Φαληρέας. Ο χαρισματικός εκείνος άνθρωπος, ιδιοκτήτης του δισκάδικου Pop Eleven, παραγωγός σε δισκογραφικές εταιρείες, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, δαιμόνιος ανιχνευτής και εμψυχωτής ταλέντων. Πού συνέβη; Στο ζαχαροπλαστείο Dolce, μετέπειτα Φίλιον, στην οδό Σκουφά. […]

Πήγα στο Σύνταγμα. Ατένισα σιωπηλός το δεύτερο κενοτάφιο, των πενήντα εφτά, που έχει αυτοσχέδια φτιαχτεί εμπρός στο πρώτο κενοτάφιο, του Άγνωστου Στρατιώτη. Είδα τα κεράκια, τα φαναράκια, τα κουκλάκια, τα ποιήματα. Τα κτερίσματα που έχουν τοποθετήσει οι πενθούντες και όσοι τους συμπαραστέκονται ή τους εναγκαλίζονται. Να εκφράσω αισθητική κρίση; Να το αντιμετωπίσω σαν μια εικαστική […]

Ο Βασίλης Μπισμπίκης είναι πολύ καλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Με αυτές τις δύο ιδιότητες μάς συστήθηκε προ ετών. Σε αυτές και μόνο θα έπρεπε να εστιάζεται το ενδιαφέρον όλων όσων δεν τον γνωρίζουν προσωπικά. Σε έναν ιδεώδη κόσμο. Τον δικό μας κόσμο ο Βασίλης Μπιμπίκης τον απασχολεί ασυγκρίτως περισσότερο ως άνθρωπος με δυσκολεμένα νεανικά χρόνια. […]

Επρεπε να χαθεί και ο δεκαπεντάμηνος Παναγιωτάκης για να υποπτευθούν οι Αρχές, ο Τύπος, η κοινή γνώμη την Ειρήνη Μουρτζούκου; Είχαν προηγηθεί, σε βάθος δεκαετίας, άλλοι τέσσερις αιφνίδιοι θάνατοι βρεφών με την ίδια παρούσα. Επρεπε να τελειώσει μαρτυρικά η ζωή και της Τζωρτζίνας για να αρχίσουν να διατυπώνονται ερωτήματα αναφορικά με τη Ρούλα Πισπιρίγκου; Το […]