Η κατανάλωση εντόμων δεν είναι κάτι καινούργιο. Κι όπως διαβάζω δεν είναι λίγοι οι ειδικοί που πιστεύουν πως τα έντομα θα μπορούσαν αν είναι το κλειδί για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής.
Αναρωτιέμαι ωστόσο, αν για τον ίδιο λόγο ( την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής) αύριο μας πουν πως για το …καλό μας θα πρέπει να τρώμε –και- κατσαρίδες, ή κάποιο άλλο αηδιαστικό έντομο, τότε, τί θα κάνουμε; Κι όλα αυτά τη στιγμή, που έχουμε –τυπικά τουλάχιστον- όλα τα «εργαλεία» για την καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης.
Για το καλό μας ή το καλό των άλλων;
Τα έλεγε ( οι παλαιότεροι θα το θυμούνται), από το ’86 ο Γιάννης Μηλιώκας. «(…) είδα έναν κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου, είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου για το καλό μου (…)».
‘Ετσι, θέτω ευθέως το ερώτημα: όλες αυτές οι business με τα έντομα γίνονται για το καλό μας ή για να γεμίσουν κάποιοι τις τσέπες τους; Γιατί θέτω αυτό το ερώτημα; Επειδή σήμερα, μια χούφτα μεγάλων εταιρειών, ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του διατροφικού μας συστήματος.
Ειδικότερα, όπως έχει γραφτεί και σε σχετικές εκθέσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων, σήμερα, παγκοσμίως, ανάμεσα στους 570 εκατομμύρια παραγωγούς αγροτικών προϊόντων και τα 7,2 δισεκατομμύρια καταναλωτών, υπάρχουν ελάχιστοι έμποροι διακινητές αγροτικών προϊόντων που ελέγχουν το 75% του εμπορίου βασικών προϊόντων.
Πληθυσμιακή αύξηση, επισιτιστική κρίση και πέταμα τροφής
Οι επιστήμονες που είναι υπέρ της κατανάλωσης εντόμων, κάνουν λόγο για πληθυσμιακή αύξηση του πλανήτη αλλά και για ρύπανση που προκαλείται από τη βιομηχανία κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, οπότε βάζουν θέμα επιβίωσης αλλά και επισιτιστικής ασφάλειας.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, σήμερα στον πλανήτη γη, 1 στα 3 άτομα ( για την ακρίβεια 2,37 δισεκατομμύρια άνθρωποι) έρχονται αντιμέτωποι με τη διατροφική ανασφάλεια και 768 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται.
Την ίδια ώρα, κάθε χρόνο πετάμε το 30% της παραγόμενης τροφής (αξίας περίπου 940 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο). Και η Ευρώπη, κάθε χρόνο πετάει 88 εκατομμύρια τόνους τροφίμων –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Η κατάσταση σήμερα
Όπως διαβάζω, στην ΕΕ υπάρχουν πλέον επίσημα έντομα που επιτρέπεται να πωλούνται. Πρόκειται για έντομα που έχουν αξιολογηθεί από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) και έχουν λάβει έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για εμπορία και κατανάλωση.
Ποια είναι αυτά; Είναι μεταξύ άλλων, η αποδημητική ακρίδα, ο οικιακός γρύλος, ο κίτρινος αλευροσκώληκας κ.α., τα οποία μπορείς να τα βρεις σε αρτοσκευάσματα, σε ζυμαρικά ακόμη και σε γλυκά. Όλα αυτά τα προϊόντα μπορούν να πωλούνται νόμιμα, αρκεί να αναγράφεται καθαρά στην ετικέτα το είδος του εντόμου.
Λογικό μου ακούγεται. Αλλά πείτε μου, είναι η σήμανση των τροφίμων που περιέχουν συστατικά που προέρχονται από έντομα ευκρινής και όχι παραπλανητική, ώστε όλοι εμείς, να καταλάβουμε τί αγοράζουμε, και κατά συνέπεια τί καταναλώνουμε;
Όλα για το οικολογικό αποτύπωμα
Ναι, η βιομηχανική κτηνοτροφία έχει πολύ μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα και συμβολή στην κλιματική αλλαγή. Οι μικρές φάρμες όμως δεν ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή. Άρα γιατί πάμε από το ένα άκρο στο άλλο; Δεν κάνουμε τίποτα για να αλλάξει το αγροτοδιατροφικό μοντέλο και πάμε σε λύσεις …«ανάγκης» (;).
Η ιστορία με το κοκορέτσι
Με τούτα και με εκείνα, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα που είχε ξεσπάσει πριν από πολλά, με το κοκορέτσι. Αν θυμάμαι καλά, τη δεκαετία τού ’90 διέρρευσε πως η ΕΕ απαγορεύει τα εντόσθια, κάτι που στην Ελλάδα μεταφράστηκε πως η « Ευρώπη καταργεί το κοκορέτσι…»
Ολική απαγόρευση δεν εφαρμόστηκε ποτέ, ωστόσο, προσωπικά πάντα μιλώντας, μου φαίνεται λίγο ειρωνικό το σκηνικό που στήθηκε με το κοκορέτσι, σε σχέση με όλα όσα ισχύουν σήμερα μ την κατανάλωση εντόμων; Ναι, είμαι με το κοκορέτσι.
