Θα περίμενε κανείς το Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής (ΑΚΕΠ) να δείχνει μεγαλύτερη προσήλωση και αγάπη για τις λέξεις ώστε μια αφίσα, που την έχει τυπώσει και την έχει τοιχοκολλήσει σε κεντρικούς δρόμους, κυρίως της πρωτεύουσας και ιδιαίτερα των Εξαρχείων, και έχει γίνει πάρα πολύ γνωστή, να τη διακρίνει μια κάποια ευαισθησία σε σχέση με τη μεταχείρισή τους (των λέξεων). Στο πάνω μέρος της απεικονίζει ένα υπερμέγεθες καρπούζι που στο κέντρο του δεσπόζει το πρόσωπο του Πρωθυπουργού, ενώ το σχόλιο που το συνοδεύει είναι τρεις μόνο λέξεις: «Μάπα το καρπούζι».
Το υπόλοιπο μισό της αφίσας το καταλαμβάνουν οι στίχοι του Διονυσίου Σολωμού: «Δυστυχισμένε μου λαέ / καλέ κι αγαπημένε / πάντα ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε». Αμφιβάλλει κανείς αν θα υπάρχει έστω και ένας με τόση άγνοια που δεν θα αντιλαμβανόταν αμέσως το νόημα αυτού του παράδοξου ωστόσο συνδυασμού. Τόσο μάλιστα ευεξήγητου που καταντά προσβλητικός, όχι τόσο για τον απεικονιζόμενο Πρωθυπουργό όσο για τη νοημοσύνη των ανθρώπων που θα συμβεί να μην προσπεράσουν αδιάφοροι την αφίσα.
Αν αποδεχθούμε την ερμηνεία του Μπαμπινιώτη, η αρχική σημασία της λέξης «μάππα» (με δύο μάλιστα «π») κατά την ελληνιστική περίοδο ήταν «πανί, πετσέτα, μαντίλι», ενώ κατά τη μεσαιωνική εποχή τη συναντάμε να σημαίνει «σφαίρα, μπάλα». Για να προσθέσει ο ακριβής και ακριβός καθηγητής της Γλωσσολογίας πως η δεύτερη αυτή ερμηνεία ίσως εξηγεί τη μεταγενέστερη σημασία της λέξης «μάπα» ως «λάχανο».
Το να κατηγορείς ή να θέλεις να προσβάλεις κάποιον που περίμενες να σου αποκαλυφθεί ως καρπούζι ότι τελικά σου εμφανίστηκε ως λάχανο έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, τουλάχιστον σε σχέση με όσα επιδιώκεις να αποκομίσεις. Αφού ο κατηγορούμενος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι άθελά σου τον εγκωμιάζεις, μια και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη θρεπτική αξία του λάχανου, ή ότι οι κατηγορίες ενός ανθρώπου ή ενός κινήματος που αγνοεί τι σημαίνουν οι λέξεις δεν έχουν κανένα απολύτως αντίκρισμα. Χρησιμοποιώντας την παρεξήγηση που υπάρχει σε σχέση με τη σημασία μιας λέξης προκειμένου να κατηγορήσεις, επόμενο είναι οι κατηγορίες που εκτοξεύεις να γίνονται ανυπόστατες.
Αντί λοιπόν να καταγγέλλεις ένα πρόσωπο, μια ιδέα, ή μια κατάσταση, το αποτέλεσμα είναι να τις διαιωνίζεις με έναν τρόπο που τις εγκαθιστά ακόμη περισσότερο. Το ακόμη, όμως, εντυπωσιακότερο στην αφίσα είναι η επιπολαιότητα να θεωρείται ως ενισχυτική της διάψευσης που έχει προκαλέσει ο σημερινός Πρωθυπουργός η παράθεση των στίχων του Διονυσίου Σολωμού. Βέβαια, τα μεγάλα κόμματα έχουν συχνά καταξεφτιλίσει ποιητές που μπορεί να μην έχουν χαρακτηριστεί «εθνικοί», παραμένουν όμως εξαιρετικά δημοφιλείς. Δεν μπορεί όμως να ισχύει για τα μικρά κόμματα, αφού πάντα η έλλειψη μεγέθους συνδυαζόταν με μια σεμνότητα, ενώ η εξαχρείωση ήταν «προτέρημα» του μεγάλου εκτοπίσματος.
Οταν λοιπόν ο Σολωμός χαρακτήριζε τον λαό ως «πάντα προδομένο» δεν είχε υπόψη του έναν λαό που θα συγκινούνταν και θα θεωρούσε ως κατηγορία το γεγονός ότι το καρπούζι αποκαλύφθηκε πως ήταν τελικά λάχανο. Δεν αλλάζουν μόνο οι τρόποι με τους οποίους χρησιμοποιούνται οι λέξεις, αλλάζουν και οι λαοί, αλλάζουν και τα κόμματα. Αν οι στίχοι του Σολωμού είχαν για το κίνημα που τους χρησιμοποιεί μια βαθιά ηθική σημασία και δεν ήταν απλά διακοσμητικοί, το καρπούζι χαρακτηρισμένο ως λάχανο, ακόμη και το πρόσωπο του Πρωθυπουργού, θα γίνονταν εντελώς αχρείαστα για την αφίσα.
Η δουλειά θα είχε γίνει σε τέτοιο βάθος ώστε το όνομα του Πρωθυπουργού να μας είναι αδιάφορο, οποιοδήποτε κι αν ήταν αυτό.
Σχόλια
