Κάποιοι προτιμούν να μιλάνε μόνο για σκληρή δουλειά. Για επίμονες προσπάθειες που έπιασαν τόπο και τελικά τους άνοιξαν τον έναν μετά τον άλλον τους δρόμους του θεάτρου. Εκείνος ο 28χρονος Αρης Μπαλής, που φέτος τον χειμώνα υποδύεται αριστοτεχνικά τον «Σλάντεκ» του Εντεν φον Χόρβατστη σκηνή του θεάτρου Πόρτα, τονίζει με πηγαία συστολή τον παράγοντα τύχη. «Ας μη γελιόμαστε. Μου φαίνεται κοντόφθαλμο να πω ότι τα κατάφερα όλα μόνος μου» εξηγεί. «Υπάρχουν συνάδελφοι στην ηλικία μου εξίσου καλοί ή και καλύτεροι που απλά δεν είχαν σύμμαχο την τύχη. Είναι επηρμένο να πω ότι τα κατάφερα μόνος. Σε μένα ήρθαν πιο ομαλά τα πράγματα».
Το βιογραφικό του περιλαμβάνει συνεργασίες με σοβαρούς επαγγελματίες του θεάτρου και σε χώρους που δεν είχε φανταστεί στο ξεκίνημα της πορείας του. Πρώτη του δουλειά ήταν οι «Βάκχες» το 2013 σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, «Ο κυκλισμός του τετραγώνου» του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και το «Room Service» (σκηνοθεσία: Εκτορας Λυγίζος) στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, η «Ελένη» του Ευριπίδη (σκηνοθεσία Δ. Καραντζά) φέτος το καλοκαίρι στην Επίδαυρο. «Νιώθω ευτυχία. Αυτό που μου συμβαίνει είναι δύσκολο σε τέτοιους καιρούς. Νιώθω χαρούμενος γιατί μέχρι τώρα κάνω πράγματα που μου αρέσουν και με ανθρώπους που εκτιμώ».
Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν πως έφτασε το 2009 στην Αθήνα από την Πάτρα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, (σχεδόν) με το πτυχίο του αρχιτέκτονα στις αποσκευές του. «Χρωστάω ακόμα την ερευνητική διπλωματική» παραδέχεται. Και εξηγεί πως στα σχέδιά του μάλλον δεν υπάρχει χρόνος για το πτυχίο, που μόνο «λούκι» δεν θα το χαρακτήριζε. «Ευτυχώς έρχεται η μια δουλειά μετά την άλλη. Επομένως μου είναι δύσκολο να αφοσιωθώ στο πτυχίο. Ηταν όμως μια πολύ ενδιαφέρουσα σχολή. Είχε ένα μεγάλο κομμάτι δημιουργικότητας, όπως και η υποκριτική άλλωστε. Μου άρεσε για παράδειγμα πολύ η κουβέντα που γινόταν για τις πόλεις, η ιστορία τέχνης, η ιστορία της αρχιτεκτονικής».
Η εικόνα των συσσιτίων. Από εκείνες τις πρώτες ημέρες στην Αθήνα θα κουβαλάει πάντα μέσα του μια δυνατή ανάμνηση από το συσσίτιο των αστέγων στην οδό Σοφοκλέους. Ακριβώς πίσω από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 2012. «Εγώ ήμουν εκεί για την τέχνη και αυτές οι ορδές των ανθρώπων περίμεναν στην ουρά για το αυτονόητο. Με διέλυε καθημερινά αυτό. Μου φαινόταν περιττό αυτό που έκανα. Με είχε σοκάρει βαθιά. Μου φαινόταν τρομερό να κλείσω τα μάτια, να επαναπαυτώ και να κάνω τη δουλειά μου. Δεν έπαθα ποτέ ανοσία».
Πέρα από τη συνηθισμένη διαδρομή Πάτρα – Αθήνα, ταξίδια πολλά, όπως συνηθίζεται με τη γενιά των Ελλήνων λίγο πριν από το κατώφλι των τριάντα, δεν έχει κάνει. Το πρώτο του ταξίδι στην Αίγυπτο όμως του άλλαξε τον τρόπο ανάγνωσης της ζωής. «Συνειδητοποιείς ότι ο δυτικός πολιτισμός δεν είναι το κέντρο του κόσμου». Αν σκουρύνουν τα πράγματα στην Αθήνα, όπως ο ίδιος λέει, δεν αποκλείει να φύγει στο εξωτερικό. Οχι απαραίτητα ως ηθοποιός. «Θα ήθελα να πάω στη Λατινική Αμερική. Μάλλον είμαι επηρεασμένος από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, τον Χούλιο Κορτάζαρ και τον Ερνεστο Σάμπατο. Δεν ξέρω βέβαια πόσο εύκολα περνάς από τα λόγια στην πράξη».
Σχόλια
