Από την εποχή που, κατ’ ευφημισμόν, «Βαυαροί χωροφυλάκοι χορεύαν μπρος στον βασιλιά συρτάκι» μέχρι τα live party του Σαμπάνη, η νυχτερινή διασκέδαση στην Αθήνα έμοιαζε άλλοτε με φτιασιδωμένη γυναίκα, άλλοτε με ρεμπέτισσα, άλλοτε με κοσμική αλήτισσα και σήμερα, λόγω κρίσης, με συνταξιούχο που προσπαθεί να συντηρήσει μια επίφαση κεφιού

Το πρώτο κέντρο διασκέδασης με μουσική και χορό στην Αθήνα (και στην Ελλάδα) ήταν το «Πράσινο Δενδρί», που άνοιξε το μακρινό 1834 ένα ζευγάρι Βαυαρών στην αρχή της Ιεράς οδού. Βαυαροί αξιωματούχοι, διπλωμάτες και άλλοι έπιναν μπίρες και έτρωγαν μεζέδες και φαγητά. Εδώ ακολούθησαν σμυρναίικα σαντουράκια ή καφέ αμάν. «Εις την Ιεράν οδόν, πλησίον της Αγίας Τριάδος, ακούει κανείς μακρόθεν άσματα ανατολικά, ακούει φωνών μετά πάθους, από των βαθυτάτων σπλάγχνων τη συμφωνία μετά του λάρυγγος εξερχομένων: Το πληγωμένο στήθος μου πονεί, μα δεν το λέει τ' αχείλι μου κι αν τραγουδεί, μα η καρδιά μου κλαίει» περιέγραφε το απόσπασμα από χρονογράφημα του 1874. Η ζωή όμως κάνει περίεργους κύκλους.

Το Σάββατο το βράδυ «η καρδιά που έκλαιγε» ήταν του ταξιτζή της πιάτσας έξω από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος στην Ιερά οδό που περίμενε υπομονετικά κούρσα, αν και εκείνη την ώρα η κίνηση κάπως ζωντάνευε. «Ολο το βράδυ την Παρασκευή έκανα 30 ευρώ. Εφτασα να περιμένω εδώ στην πιάτσα και μιάμιση ώρα. Περιμένουμε όλοι από το  χαρτζιλίκι των 20 ευρώ των  εικοσάρηδων - εικοσιπεντάρηδων φοιτητών».
Η Ιερά οδός ξεκίνησε με παραπήγματα με σανίδια, υπήρξε το κέντρο των συνεργείων, μεταμορφώθηκε για 20 χρόνια σε εξώφυλλο των πιο «αστραφτερών» χρόνων 1990-2000 και σήμερα στέκει αμήχανη στον καμβά μιας κρίσης που δείχνει να μεταλλάσσει τα πάντα κάτω από τη σιδερένια φτέρνα της.  
Η τελευταία εικοσαετία των μπουζουξίδικων ανήκε εξάλλου στην Ιερά οδό. Και σήμερα και έπειτα από πολλούς μετασχηματισμούς, η ίδια οδός (από την Πειραιώς ως και τη Σπύρου Πάτση, όπου βρίσκεται το κέντρο «Βοτανικός») μοιάζει να είναι ο «καθρέφτης» της νύχτας, που φαίνεται να έχει μετατοπιστεί προς την Πειραιώς και να έχει περιοριστεί στο σαββατόβραδο.
Μια χαρτογράφηση της άλλοτε κραταιάς ζώνης είναι και ένα ντοκουμέντο της σύγχρονης νύχτας. Μια αναδρομή όμως είναι αναγκαία:
Οι χρυσές δεκαετίες των 1950 και 1960 είχαν ως «καρδιά» της νυχτερινής διασκέδασης τις Τζιτζιφιές («Καλαματιανός», «Φαληρικόν») και λαμπρά ονόματα σε μαρκίζες όπως οι Μητσάκης, Χιώτης, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνης, Γκρέυ, Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Γαβαλάς και Αγγελόπουλος. Ταυτόχρονα και λίγο μεταγενέστερα υπήρξαν και κέντρα που άφησαν εποχή λίγο πιο μακριά, όπως η «Τριάνα» του Χειλά στον Αγιο Σώστη της λεωφόρου Συγγρού (Μπέλλου, Νίνου, Χρυσάφη, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Δούκισσα κ.ά.) ή του «Τζίμη του Χοντρού» (Αχαρνών 77). Η δεκαετία του 1970, με την άνοδο των μικροαστικών στρωμάτων, έφερε τη «Νεράιδα» (παραλία) με Τόλη Βοσκόπουλο, Μητροπάνο και Πάριο. Και ταυτόχρονα, αν όλα αυτά τα χρόνια η Αθήνα μπορούσε να σηκώσει πολλά κέντρα και θρυλικά ονόματα, σήμερα και μετά τον θάνατο του Μητροπάνου και την οριστικοποίηση της κρίσης η νύχτα μοιάζει αγνώριστη.
Οι εναπομείνασες μαρκίζες της Ιεράς οδού έχουν μόνο τα πρόσωπα των νέων τραγουδιστών: Καλλίδης, Χολίδης, Χρύσπα και Στικούδη στο «Vox». Ταυτόχρονα, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τα ταμεία πάνε κάπως καλύτερα στο «Acro».
Αν και εδώ μιλάμε για δουλειά ενός Σαββάτου κυρίως και με μία διαφορά: το live party με τον νέο ποπ τραγουδοποιό Γιώργο Σαμπάνη είναι η νέα υβριδική εκδοχή διασκέδασης. Και εδώ η μαρκίζα δεν έχει φωτογραφία του καλλιτέχνη αλλά θυμίζει λάιβ από χεβιμεταλάδικο με τη γραμματοσειρά της ταμπέλας και με την ειδική σημείωση της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Κωνσταντίνου Παλάκα. Κι όμως το 1950-60 τον πρώτο λόγο για τα προγράμματα είχαν οι μπουζουξήδες (π.χ., συγκρότημα Γιώργου Μητσάκη στο κέντρο «Ροσινιόλ» στα Σεπόλια).
Μετά το 1970 το κουμάντο είχαν οι ελαφρολαϊκοί μαέστροι, όπως ο Ιγνατιάδης ή ο Σπύρος Παπαβασιλείου. Τα πράγματα άλλαξαν το 1990, όταν οι  σκηνοθέτες εισήλθαν στον νέο στίβο (Κωνσταντίνος Ρήγος κ.ά., αν και είχε προηγηθεί όλων ο Ανδρέας Βουτσινάς στη «Λεωφόρο Β»). Τώρα κάποιοι πληκτράδες ή και... στυλίστες -ραδιοφωνικοί παραγωγοί έχουν την πρωτοκαθεδρία. Και τα άλλοτε πάλκα έχουν αντικατασταθεί από κλαμπ που συχνά ο τραγουδιστής εναλλάσσεται με τον d.j.
Και η σημερινή Ιερά οδός δεν είναι ακριβώς η «βασίλισσα» των μπουζουξίδικων, αφού εκτός του «Vox», που βρίσκεται στην αρχή της και από τη μεριά της Πειραιώς, αμιγώς μπουζουξίδικο είναι ο «Βοτανικός», εκεί όπου η Ιερά οδός τέμνει τη Σπύρου Πάτση και στη μαρκίζα του οποίου ανταμώνουν οι ρετουσαρισμένοι Αντύπας, Νίκος Κουρκούλης και Αγγελική Ηλιάδη. Παράλληλα, δίπλα στις μάντρες υλικών αυτοκινήτων, τα χρωματοπωλεία, τα σιδεράδικα και τον ιστορικά πρώτο στην περιοχή μάστορα Αεράκη (μετατροπές σε μίζες και δυναμό), βρίσκεται το μεγάλο κλαμπ «Dream City» για τέταρτη χρονιά.
«Από το 2007 αρχίζει η πτώση στην Ιερά οδό. Από τότε τα κέντρα δεν δουλεύουν πια επταήμερο, ενώ όλο και περισσότερο πληρώνουν ανθρώπους να φέρνουν κόσμο κυρίως από πανεπιστήμια. Από το 2003 ως το 2008 η εστίαση μεταφέρεται στο Γκάζι, γίνεται λίγο μετά το εμπορικό κέντρο στη γωνία της Ιεράς οδού και η πιάτσα μεταφέρεται προς την Πειραιώς αλλά δεν είναι πια η ίδια». Ο 29χρονος Χρήστος Λεμονίδης είναι «παιδί» της Ιεράς οδού αφού έχει περάσει από πολλά μπουζουξίδικα για επτά χρόνια. Σήμερα, διευθυντής Μάρκετινγκ του «Dream City» (του μόνου μεγάλου κλαμπ μετά το τέλος των «W», «Villa Mercedes», «Venue»), αξιολογεί ως συμπιεσμένες τις τιμές των τραπεζιών (110 ευρώ τα 5 άτομα ή 90 τα έξι στο δικό του κλαμπ) αλλά και ως οικονομολόγος ο ίδιος ως πεσμένη την αγοραστική δύναμη. «Καμία σχέση με παλιά, ένα Σάββατο δουλεύουμε» λέει στα «Νέα» ο Γιάννης από την καντίνα «Johnnie Hot Dog», που βρίσκεται δίπλα στο «Dream City».
Η Ιερά οδός σήμερα εξάλλου τις έξι ημέρες της εβδομάδας είναι έρημη. Τα φώτα κάτω από την Κωνσταντινουπόλεως που παραμένουν ανοιχτά είναι αυτά των studios (οίκων ανοχής) που τα περισσότερα μαζεύονται στο λεγόμενο «Mall» της οδού Κασσάνδρας. Ακόμη και η άλλοτε κραταιά πιάτσα των gays στην Κωνσταντινουπόλεως δείχνει να υποχωρεί (κρίση αλλά και ομοφοβικά χτυπήματα γαρ).
Η περιοχή είχε τις δικές της μεταβάσεις: πρώτα ξεκίνησε ως θεατρική πιάτσα με το «Χυτήριο» και το θέατρο Βασιλάκου αλλά και με το θέατρο και τη σχολή του Γιώργου Κιμούλη. Μετά έγινε για λίγο στέκι για φαγητό με τη Χρύσα ή το «Κίτρινο Ποδήλατο». Και τελικά ο επιχειρηματίας νυχτερινών κέντρων Ηλίας Μαροσούλης φώτισε τον δρόμο, απενοχοποίησε την περιοχή με την Ιερά οδό και την αρχική  συμβολή του Γιώργου Νταλάρα το 1997 σε μια ζεύξη του έντεχνου (Πυξ Λαξ ή Τσαλιγοπούλου) και του μεγάλου χώρου, τότε 1.000 τ.μ.
Για να φτάσει σήμερα να βιώνει τη δική της κρίση, με τα πούλμαν των φοιτητών τα Σάββατα αραγμένα έξω από τους άλλοτε ναούς της εξωστρέφειας και της υπερβολής.     

Αυτή η νύχτα (δεν) μένει
Σήμερα η νύχτα των μπουζουξίδικων έχει κατακερματιστεί και σίγουρα δεν ξεκινά πια από την Ιερά οδό. Το «Κέντρο Αθηνών» ή το «Φωταέριο» στην Πειραιώς είναι ο νέος πόλος (για ένα Σάββατο μιλάμε πάντα). Εδώ κρατήστε μια σημαντική μεταβολή της τελευταίας στιγμής: το πρώην «Αθηνών Αρένα» (πάντα στην Πειραιώς) γίνεται «Pantheon Arena», ξηλώνεται εκ βάθρων και «μεταμορφώνεται» σε «μουσικό θέατρο» με την Αννα Βίσση και τον Αντώνη Ρέμο. Νέα ήθη, νέες εποχές. Από την άλλη, η παραλία έχει το «Fantasia» με τον Νίκο Βέρτη και μόνο Σάββατο και Κυριακή και το «Posidonio» με τον Κωνσταντίνο Αργυρό και τη Μαριάντα Πιερίδη (ναι, αυτά είναι πλέον τα μεγάλα ονόματα). Στις Τζιτζιφιές το «Teatro» φιλοξενεί την Πάολα, τον Παντελή Παντελίδη, την Τάμτα και τον Stan. Ενώ στο «Caramela» στη Συγγρού το ελληνικό «κομμωτήριο» διασκεδάζει με τους ιδιοκτήτες καταστημάτων ανταλλακτικών αυτοκινήτων ακούγοντας αργά τον Γιώργο Τσαλίκη, τον Κυριάκο Κυανό, τον Σάκη Αρσενίου και τη Σάσα Μπάστα σε μια μετα-εκδοχή σκυλάδικου και κλαμπ. Τα φώτα είναι επίσης σχεδόν σβησμένα στα άλλοτε θρυλικά μικρομεσαία «σκυλάδικα» της εθνικής οδού. Και όλα αυτά σε μια νύχτα που φαίνεται ότι ψάχνει τη νέα της ταυτότητα. Αν αυτή υπάρξει...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από