Από το εκπληκτικό τρέιλερ και μόνο ψηνόσουν να δεις τι συμβαίνει σ’ αυτό το σκληρό ερωτικό θρίλερ που σκηνοθέτησε ο Αντριαν Λάιν το 1987. Ο σκηνοθέτης άλλωστε δεν ήταν τυχαίος: προερχόμενος από τον χώρο της διαφήμισης, όπως πολλοί άλλοι φημισμένοι βρετανοί κινηματογραφιστές (σαν τον Αλαν Πάρκερ ή τους Ρίντλεϊ & Τόνι Σκοτ), ο Λάιν πρωτοακούστηκε με το φιλμ «Φλάσντανς» το 1984, για να γίνει πρώτη φίρμα με τις «9 1/2 εβδομάδες» του 1986, όπου οι Κιμ Μπάσιντζερ και Μίκι Ρουρκ βυθίζονταν σ’ έναν έρωτα δίχως αύριο. Αν όμως εκείνη η ταινία έδειχνε να προσδιορίζει τον ερωτισμό των 80s με τη, στα όρια του video-art, αισθητική της, η «Ολέθρια σχέση», γυρισμένη μόλις έναν χρόνο αργότερα, έστρεψε το φιλμικό κάτοπτρο στη σκοτεινή του πλευρά. Ή τουλάχιστον το προσπάθησε – θα εξηγηθούμε στην πορεία.
Ας ξεκινήσουμε από το τι ακριβώς συμβαίνει εδώ. Ο Μάικλ Ντάγκλας είναι ένας πετυχημένος δικηγόρος, τυπικό δείγμα επαγγελματία των 80s: γιάπης, καλοντυμένος, εξυπνάκιας, φραγκάτος, με το σπιτάκι του από δίπλα – την τακτοποιημένη ζωούλα με τη σύζυγο και την κόρη του.
Κάποιο βράδυ λοιπόν, κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ραντεβού, γνωρίζει την Αλεξ (Γκλεν Γκλόουζ), δυναμική, αλλά μοναχική γυναίκα, και έχουν ένα ωραιότατο φλερτάκι. Ε, δίχως να το πολυσκεφτεί, υποκύπτει στη γοητεία της – κι εκείνη στη δική του. Ενώ όμως γι’ αυτόν η γνωριμία τους ήταν κάτι το εφήμερο και επιπόλαιο, για την Αλεξ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι μια γυναίκα ευαίσθητη και μόνη, με μεγάλη ανάγκη ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί.
Η πρώτη τους ερωτική συνεύρεση γίνεται στο σπίτι της, και είναι αξιομνημόνευτη, κυρίως γιατί έχει εκείνη την ορμή που συναντάμε και στο έργο «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές» που παρουσιάσαμε πριν από δυο εβδομάδες: καθημερινό περιβάλλον (στην κουζίνα το κάνουν κι αυτοί!) και μπόλικη κάψα. Η δεύτερη όμως… πραγματικά ανάβει τα αίματα.
«Το έχεις κάνει ποτέ σε ασανσέρ;», τον ρωτά. «Εχω καιρό», της απαντά. «Καλά, στοίχημα πως δεν το ‘χεις κάνει ποτέ», τον αποστομώνει και αυτό που ακολουθεί είναι μία από τις πιο στυλιζαρισμένες ερωτικές σκηνές της δεκαετίας. Το ασανσέρ ανεβαίνει, οι φωτισμοί που παίζουν από το έντονο κόκκινο μέχρι το διαπεραστικό γαλάζιο λαμπυρίζουν πίσω από τα κορμιά τους, που ταυτόχρονα εκτελούν μια μοναδική χορογραφία, σχεδόν ρυθμική – όσο δηλαδή της επιτρέπει η ερωτική επιθυμία.
Ολα στη σκηνή είναι τέλεια, όλα μοιάζουν να προέρχονται καθαρά από έναν σεξουαλικό φαντασιακό συνειρμό, και ο μεγάλος μαέστρος (και ανυπέρβλητος στυλίστας) Αντριαν Λάιν χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητες του μέσου για να μιλήσει κατευθείαν στις αισθήσεις.
Κανένα άλλο φιλμ δεν σημείωσε υψηλότερες εισπράξεις παγκοσμίως από την «Ολέθρια σχέση» εκείνη τη χρονιά. Κάποιοι λένε πως το αρκετό – για την εποχή – γυμνό ήταν μία από τις αφορμές. Η Γκλεν Γκλόουζ πάντως δεν είχε κανένα πρόβλημα μ’ αυτές τις σκηνές καθώς θεώρησε πως σε καμία περίπτωση δεν ήταν χυδαίες, αλλά, αντιθέτως, συμβάδιζαν απόλυτα με τον χαρακτήρα της.
Ασχέτως αν ο σκηνοθέτης αρχικά δεν ήθελε ούτε να ακούει το όνομά της καθώς πίστευε πως ήταν εντελώς ακατάλληλη για τον ρόλο: ο αριθμός των ηθοποιών που πέρασαν για οντισιόν, διψήφιος. Ανάμεσά τους οι Φέι Νταναγουέι, Σάρον Στόουν (άγνωστη τότε), Μία Φάροου, Τρέισι Ούλμαν, Ελίζαμπεθ Σου, Μπάρμπαρα Χέρσεϊ, Αντζέλικα Χιούστον και Ντέμπορα Γουίνγκερ. Ομοίως, για τον ρόλο του Μάικλ Ντάγκλας εξετάστηκαν πρώτα οι πιθανότητες των Στιβ Μάρτιν (!), Κέβιν Κόστνερ, Μπρους Γουίλις, Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ (αν είναι δυνατόν!), Τζακ Νίκολσον, Τομ Χανκς, Αλ Πατσίνο, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Μελ Γκίμπσον, Νίκολας Κέιτζ και Χάρισον Φορντ. Και μιας και αναφέραμε τον σκηνοθέτη, να πούμε πως και η δική του καρέκλα έτριζε καθώς πριν λάβει το τελικό «οκέι» από τους παραγωγούς, οι τελευταίοι είχαν προτείνει το σενάριο και στους Τζον Κάρπεντερ και Μπράιαν ντε Πάλμα. Οι τελευταίοι αρνήθηκαν επειδή το σενάριο τους θύμισε (δικαίως) μια παλαιότερη ταινία ονόματι «Play misty for me» – σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κλιντ Ιστγουντ. Ο Ντε Πάλμα μάλιστα θεώρησε πως ο… Μάικλ Ντάγκλας ήταν «εξόφθαλμα λάθος επιλογή», κάτι που στη συνέχεια πήρε πίσω παραδεχόμενος το λάθος του.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όμως είναι η περιπέτεια της ταινίας μετά την ολοκλήρωσή της. Πριν από την έξοδό της στις αίθουσες, η εταιρεία παραγωγής πρόβαλε την ταινία σε μία από τις λεγόμενες test-screenings, όπου ένα επιλεγμένο κοινό βλέπει, πριν απ’ όλους, ένα φιλμ και παράλληλα καταθέτει την άποψή του γι’ αυτό. Ε, λοιπόν, όλοι έφριξαν με το αυθεντικό φινάλε της ταινίας.
Φινάλε που εμείς δεν είδαμε ποτέ! Γιατί οι παραγωγοί, έντρομοι, έτρεξαν πίσω στους Λάιν, Ντάγκλας και Γκλόουζ απαιτώντας να ξαναγυριστεί!
Σας κάνει εντύπωση; Σκεφτείτε μόνο πόσα εκατομμύρια παίζονται σε τέτοιου είδους «παιχνίδια»! Βλέπετε, στο αυθεντικό φινάλε, η «κακιά» Αλεξ αυτοκτονούσε, υπό τους ήχους της «Μαντάμ Μπατερφλάι», και ο Ντάγκλας βρισκόταν υπόδικος για τη δολοφονία της. Κάτι που το κοινό των 80s δεν μπορούσε με τίποτα να δεχτεί. Ετσι, η Paramount έκρινε σκόπιμο το φιλμάρισμα ενός αγωνιώδους φινάλε που θα έκλεινε με τη δολοφονία τής παρείσακτης, η οποία τόλμησε να προκαλέσει ρήγματα στην αγία αμερικανική οικογένεια – εντελώς «τυχαία», το τελευταίο πλάνο της «Ολέθριας σχέσης» σταματά σε μια οικογενειακή φωτογραφία. Η «τρελή» (που πυροβολείται στην κοιλιά, λίγες μέρες αφού έχει αποκαλύψει στον Ντάγκλας και σ’ εμάς πως είναι έγκυος!) έχει πεθάνει, η απειλή έχει εξουδετερωθεί και, σε μια εποχή όπου η AIDS-phobia έχει βαρέσει κόκκινο, όλα είναι στη θέση τους και ασφαλή.
Αν νοικιάσετε το DVD της ταινίας, μέσα του, στα έξτρα, θα ανακαλύψετε το αυθεντικό φινάλε. Ρίξτε του μια ματιά και προσπαθήστε να φανταστείτε την «Ολέθρια σχέση» με αυτό. Θα ανακαλύψετε μια «άλλη» ταινία που ίσως να μην έφερνε 400 εκατομμύρια δολάρια στα ταμεία (όπως έκανε αυτή), είναι όμως πολύ πιο έντιμη τόσο απέναντι στις προθέσεις της όσο και στην ηρωίδα της.
Σχόλια
