«Ο κύριος συνήγορος»

Ηταν το 1970 – η εγχώρια τηλεόραση ακόμη στα σπάργανα, χωρίς να έχει αναπτύξει τα τηλεοπτικά είδη – όταν εμφανίστηκε η 15λεπτη σειρά (αδιανόητη διάρκεια με τα σημερινά δεδομένα της τηλεοπτικής παραγωγής, του κόστους και των διαφημιστικών κανόνων) «Ο κύριος συνήγορος». Το πρώτο ελληνικό sit-com. Είχε δε τέτοιο σουξέ, που αντιλαλούσε στις πολυκατοικίες τα βράδια Τρίτης και Παρασκευής η φωνή του Μιχαλόπουλου -Παρλάτου καθώς αγόρευε και κατατρόπωνε τους υποτιθέμενους αντιδίκους.

Με ραδιοφωνική καταγωγή, με υποτυπώδη σκηνικά – άλλωστε όλα χάρτινα ήταν τότε – και με ελάχιστους ηθοποιούς σε χαρακτηριστικούς ρόλους: Ελένη Μαυρομάτη (Ισμήνη, η αρραβωνιαστικιά), Φιλήμων Μεθυμάκης (Στριφτομπούμπουλας), Γιάννης Μαλούχος (Λιγουλάκης), Μάκης Δεμίρης (Ντανάκουλης).

Αλλά το δονκιχωτικό στοιχείο του δικηγορικού χαρακτήρα καθώς και τα καθημερινά βιοποριστικά του προβλήματα, τα οποία ως φαίνεται ταλάνιζαν ανέκαθεν τα εγχώρια μικροαστικά στρώματα – άλλωστε ακόμη και στα χρόνια της ευφορίας του τόπου δεν ανένηψαν αλλά φορτώθηκαν με περισσότερα δανεικά – έδωσαν στον «Κύριο συνήγορο» τα διαχρονικά του χαρακτηριστικά, στα οποία θέλησε εκ νέου να επενδύσει η τηλεοπτική παραγωγή στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Το ίδιο σενάριο στον Αnt1, το 1990, με τον Βασίλη Τσιβιλίκα στον ρόλο του Παρλάτου και τη Ρίκα Βαγιάνη στον ρόλο της Ισμήνης επιχειρεί να αναβιώσει εκείνη την επιτυχία. Μόνο που ο καινούργιος Παρλάτος προσπαθεί να προσαρμοστεί ως προς το αισθητικό σκέλος στους καιρούς, προσπαθεί να είναι πιο… καθημερινός και χάνει τη λάμψη της τρέλας του. Ισως αυτό να ευθύνεται που η σειρά δεν γνωρίζει επιτυχία, ίσως απλώς οι προσδοκίες από την τηλεόραση και την εποχή να ήταν πλέον πολύ μεγαλύτερες.

Απογοητευτική, πάντως, η αδυναμία της εγχώριας τηλεόρασης να διαμορφώσει μια δική της «σχολή» sit-com καθώς το είδος κάθε άλλο παρά αμερικανικής έμπνευσης είναι, αφού, σύμφωνα με τους ιστορικούς τηλεόρασης, κατάγεται από την αριστοφανική κωμωδία. Αυτός θα ήταν αρκετός λόγος για να μη φτάσουμε σήμερα να αντιγράφουμε κόνσεπτ από ξένες τηλεοράσεις.

Υπήρξαν, άλλωστε, πένες από το ξεκίνημα της ελληνικής τηλεόρασης ικανές να αποτυπώσουν χαρακτήρες οικείους για την εποχή. Υπήρξαν ηθοποιοί που έκαναν μεγάλο σουξέ.

Αν και, θα επαναλάβουμε, όλα αυτά αποτελούν πλέον μακρινή ανάμνηση και μόνο ο απόηχος συντηρείται σε αφηγήσεις διάφορων αφιερωμάτων για τις εποχές της «τηλεοπτικής αθωότητας». Οχι ότι υπήρξε ποτέ «αθώα» τηλεόραση, απλώς υπήρξε η εποχή που πρωτοδιαμορφώνονταν τα τηλεοπτικά είδη και μαζί οι κανόνες του θεάματος που θα σφράγιζαν τη σχέση κοινού και τηλεόρασης.

Ακριβώς αυτή ξεκίνησαν σειρές όπως «Ο κύριος συνήγορος» και «Η κοκορόμυαλη» – και οι δυο σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη. «Ο κύριος συνήγορος» χάρισε το πρώτο δείγμα του ταχύτατου και κολοσσιαίου σουξέ που προσφέρει η τηλεόραση καθώς ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, ήδη χρόνια στο ελληνικό θέατρο, ως τηλεοπτικός Παρλάτος είδε την καριέρα του να απογειώνεται, αλλά και να σφραγίζεται οριστικά από τον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Το ίδιο συνέβη ακολούθως και με την Κατερίνα Γιουλάκη, που παρά τις θεατρικές ερμηνείες της, για τις οποίες είχε δεχθεί ενθουσιώδεις κριτικές, έγινε σταρ ως τηλεοπτική «Κοκορόμυαλη». Ρόλος μάλλον αδιάφορος, αν εξαιρέσουμε ότι ήταν συντονισμένος με τις λαϊκές προκαταλήψεις της εποχής για τους γυναικείους χαρακτήρες, αλλά που η ίδια κατάφερε να μετατρέψει σε επιτυχημένη μανιέρα.