«I love Lucy»

Στις εμβληματικές σειρές όπου πρωταγωνίστησε η Λουσίλ Μπολ για την αμερικανική τηλεόραση κατέφυγε η εγχώρια τηλεόραση, όταν πρωτοδιαμορφωνόταν στα χρόνια της επταετίας (τότε προβλήθηκε η σειρά «The Lucy Show», 1962-1968), όσο και χρόνια αργότερα, στα πρώτα βήματα της ιδιωτικής τηλεόρασης (προβαλλόταν από το Mega η παρθενική σειρά της Λούσι «I love Lucy», 1951-1957).

Η αλησμόνητη Λουσίλ Μπολ (απεβίωσε το 1979 σε ηλικία 78 ετών, ένα μήνα μετά την τελευταία εμφάνισή της στην τηλεόραση σε απονομή των Οσκαρ) ενσάρκωσε το πρότυπο της αμερικανίδας νοικοκυράς τις δεκαετίες που διαμορφώνονταν τα αστικά αμερικανικά ήθη και αναπτυσσόταν καλπάζοντας η κατανάλωση των «λευκών συσκευών» (ολόκληρος ο ηλεκτρικός εξοπλισμός των νοικοκυριών).

Στην πραγματικότητα η Λουσίλ Μπολ συνάντησε την τηλεόραση της εποχής της και υπήρξε η ιδανική της ερμηνεύτρια σφραγίζοντας την ιστορία της τηλεόρασης με τον τρόπο που, πολλά χρόνια αργότερα, μια πολύ διαφορετική, αλλά εξίσου ιστορική τηλεοπτική προσωπικότητα, η Οπρα, θα συναντούσε τη δική της εποχή και θα διαμόρφωνε τα νέα κοινωνικά πρότυπα μέσα από το νέο είδος τηλεόρασης, το ριάλιτι.

Ηταν στις αρχές τις δεκαετίας του ’50 που η «κωμωδία καταστάσεων» στάθηκε αφορμή για να ανακαλύψει ο παραγωγός και σκηνοθέτης Γουίλιαμ Ασερ – λέγεται ότι ήταν ο βασικός δημιουργός του sitcom – την κοκκινομάλλα ηθοποιό, η οποία προσπαθούσε ματαίως να κάνει καριέρα με μικρούς ρόλους στην RKO του Χάουαρντ Χιουζ.

Φαίνεται πως η χαριτωμένη και διόλου «απειλητική» – ανταγωνιστική για το γυναικείο κοινό – φιγούρα της, ο μοναδικός της τρόπος να παριστάνει την αφελή μέχρι ανοησίας μικροαστή, ήταν αυτό ακριβώς που ταίριαζε στον συντηρητισμό του αμερικανικού κοινού και της τηλεόρασής του. Η Λούσι έμελλε να ταυτιστεί με τις νοικοκυρές της μεταπολεμικής Αμερικής, διαμορφώνοντας μέσα από τον τηλεοπτικό ρόλο της και τα βασικά γυναικεία κοινωνικά πρότυπα που χρειαζόταν η εποχή, αλλά όχι μόνο.

Με αποκλειστικό της «βασίλειο» ένα νοικοκυριό, το οποίο μετά βίας κατάφερνε να κουμαντάρει, εξέφραζε όχι μόνο το δέος και την ενοχική συμπεριφορά της νοικοκυράς που πρέπει να κάνει οικονομία, αλλά και το δέος ενός πρωτάρη εργαζόμενου που εισερχόταν στη μεγάλη αγορά του ανταγωνισμού. Ηταν η εποχή της αμερικανικής αστυφιλίας και ενός σαστισμένου κόσμου που μπροστά στην πρόοδο, η οποία κάλπαζε προσφέροντάς του από αφθονία προϊόντων μέχρι εργασιακών θέσεων, ένιωθε – ή έπρεπε να νιώθει – σαν παιδί χωρίς τον έλεγχο των γονιών μπροστά σε ένα βουνό γλυκά και παιχνίδια. Αυτό ακριβώς ήταν και το ύφος της Λούσι.

Εξού και τα στοιχεία του τηλεοπτικού γυναικείου χαρακτήρα που διαμόρφωσε επηρέασαν σχεδόν όλους του γυναικείους χαρακτήρες των sitcom – και σχεδόν κάθε τηλεοπτικού είδους που απευθυνόταν σε γυναικείο λαϊκό κοινό μιας τηλεόρασης προσανατολισμένης στην κατανάλωση, μηδέ των εγχώριων πρωινάδικων εξαιρουμένων.

Αλλωστε το «I love Lucy» όχι μόνο εντάχθηκε στις πρώτες θέσεις των σειρών με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση, αλλά και στις πρώτες των 100 καλύτερων τηλεοπτικών σειρών όλων των εποχών. Και τα στοιχεία των χαρακτήρων που διαμόρφωσε εκείνη η ασπρόμαυρη σειρά των παιδικών τηλεοπτικών μας αναμνήσεων μοιάζουν αυτή την εποχή σαν να ξαναφρεσκάρονται από τις ανάγκες ενός κόσμου, που χρειάζεται να ανακαλύψει ξανά αξίες, ακόμη και τηλεοπτικές. Τα sitcom γίνονται ξανά μόδα στις ΗΠΑ, έχοντας παραμερίσει το ριάλιτι.