«Διδυμότειχο blues»

H παρέα τα έπινε και συζητούσε μεγαλόφωνα. Ανδροπαρέα με μπίρες μπροστά τους, ντουμάνι το τσιγάρο και ύφος που έλεγες αμέσως ότι κάτι θυμούνταν από παλιά, χειρονομούσαν και γέλαγαν τρανταχτά.

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος, μέλη και οι δύο ενός κύκλου μουσικών από όπου είχαν φτιαχτεί οι Τερμίτες, ήταν ανάμεσά τους. Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αλλά οι Τερμίτες δεν υπάρχουν πια. Επιστροφή στα χρόνια εκείνα και ζουμ στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα. Στον Λαυρέντη και στον Γιάννη.

O πρώτος κύκλος του καλλιτεχνικού βίου του Λαυρέντη έχει κλείσει από το 1988, αφήνοντας πίσω του μια μικρή αλλά αξιοπρόσεκτη ιστορία, με τραγούδια όπως «Πόσο σε θέλω» και «Σκόνη» (που πρώτος είχε επισημάνει ο Γιώργος Νταλάρας).

Από το 1978 στα πράγματα ο Λαυρέντης και με τρέλα για τη μουσική από παιδική ηλικία, είχε κάνει την παρθενική δισκογραφική του εμφάνιση με το γκρουπ PLJ Band, με έναν δίσκο extended play 45 στροφών, αγγλικό στίχο και τίτλο «Gaspar». Το πρώτο τους LP, «Armagedon», αν και είχε περάσει στα ψιλά, σήμερα θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα της ελληνικής progressive σκηνής.

Το 1983 το όνομα του γκρουπ μετατράπηκε σε Τερμίτες (για να θυμίζει κάτι από τα Σκαθάρια (Beatles) που λάτρευε ο Λαυρέντης), ο στίχος έγινε ελληνικός και το μετέπειτα ύφος Μαχαιρίτσα φαίνεται σιγά-σιγά σε κάμποσα τραγούδια από τα τρία LP που βγήκαν ως το 1988.

Ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος (του το κόλλησαν γιατί είχε μανία με το πιάνο και τον Μπαχ) δεν συμμετείχε σε μπάντες. Το 1972 άρχισε να εργάζεται ως ενορχηστρωτής σε δισκογραφικές εταιρείες και ως πιανίστας σε μουσικές και θεατρικές σκηνές και είχε συνεργαστεί ως ανεξάρτητος μουσικός με τον Σαββόπουλο στο «Βρώμικο ψωμί» και μετά στη «Ρεζέρβα». Ο αδελφός του, ο Φίλιππος, ήταν ήδη μέλος στους PLJ Band όταν «κόλλησε» και ο Γιάννης. Ηταν όταν οι PLJ μετονομάστηκαν Τερμίτες.

Στις αρχές του ’90 όμως οι Τερμίτες έχουν γίνει ήδη Ιστορία, ο Μαχαιρίτσας έχει πάρει την απόφαση να πορευτεί μόνος του – το ’89 έχει βγάλει έναν προσωπικό δίσκο στη Virgin – αλλά τα πράγματα δεν είναι εύκολα, δεν του έρχονται δεξιά.

Ωστόσο μια τυχαία συζήτηση σε ένα μπαρ κι ένα καφάσι μπίρες άλλαξαν την πορεία του. Ο Μαχαιρίτσας και οι φίλοι του θυμούνται τα έργα και τις ημέρες τους στον Στρατό και αφήνουν τον χρόνο να δώσει τις δικές του αποχρώσεις στα χρόνια εκείνα.

Ο Μπαχ όμως είναι εκεί και σημειώνει. Λίγες ώρες αργότερα θα παρέδιδε στον φίλο του την ιστορία του γραμμένη σε στίχο. «Διδυμότειχο μπλουζ, του παράλογου η θητεία…». Αυτό ήταν. Ενα τραγούδι ορόσημο στην καριέρα του Μαχαιρίτσα, μια δεύτερη ευκαιρία για σόλο πορεία, αυτή τη φορά χωρίς τη βοήθεια των Τερμιτών.

Το ομώνυμο κομμάτι το ερμήνευσαν μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, ο δίσκος που είχε τον ίδιο τίτλο (1991) πούλησε αμέσως 35.000 αντίτυπα, το όνομα του Μαχαιρίτσα άρχισε να φαντάζει διαφορετικά στα πηγαδάκια της ροκ. «Κάποτε ήμουν το παιδί που τραγουδούσε στους Τερμίτες. Μετά έγινα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας» λέει.

Υπήρχαν όμως και τα… παρατράγουδα της ιστορίας. Ο τότε δήμαρχος της περιοχής διαμαρτυρήθηκε για τον στίχο («τρύπα στη γεωγραφία / αδειανή φωτογραφία») οι αντιδράσεις όμως καταλάγιασαν σιγά-σιγά κυρίως έπειτα από μια κοινή συναυλία Νταλάρα και Μαχαιρίτσα στο Διδυμότειχο. Εδώ που τα λέμε, ο στίχος είναι ενα μικρό διήγημα. Μια γερή δόση από πραγματική ζωή. Ισως να είναι κι αυτός ένας λόγος που κάνει ενα τραγούδι να διαρκεί στον χρόνο.