«Veronica»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά O Ελβις Κοστέλο τα πάει πάρα πολύ καλά με τις γυναίκες. Μερικά από τα ωραιότερα και πιο διάσημα τραγούδια του μάλιστα έχουν γυναικεία ονόματα – και αυτή η ιδιαίτερη σχέση του με τα κορίτσια καλά κρατεί από το πρώτο του άλμπουμ, το «My Aim is True» (1977), όπου έκανε την εμφάνισή της η αξιαγάπητη «Alison» ώς το πιο πρόσφατο «Νational Ransom» με τη χαριτωμένη Tζέζεμπελ («Μy lovely Jezebel»).
Ανάμεσα στα κορίτσια του Ελβις πάντως ένα έχει πολύ ξεχωριστή θέση – η Βερόνικα («Veronica»), την οποία το κοινό συνάντησε πρώτη φορά το 1989 στο άλμπουμ του «Spike».
Aυτό το κορίτσι δεν είναι σαν τα άλλα.
Ακούγοντας κανείς το τραγούδι, τη μελωδία και τη γλύκα με την οποία ο Ελβις το λέει, έχει την εντύπωση πως αναφέρεται σε κάποια ρομαντική ιστορία, έναν έρωτα πιθανώς ανεκπλήρωτο ή κάτι τέτοιο, με τη διαφορά όμως πως δεν πρόκειται για αυτό.
Ο Ελβις τραγουδάει στη «Βερόνικα» για τη γιαγιά του που παλεύει με τη νόσο Αλτσχάιμερ και φτιάχνει ένα από τα πιο συγκινητικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.
«Μερικές φορές απλά καθόμαστε εκεί και εκείνη δεν μιλάει καθόλου, κι εγώ δεν μιλάω καθόλου, και θα μπορούσες να προσπαθήσεις και να ψάξεις τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό της. Αλλά νομίζω ότι είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Τουλάχιστον όχι ακόμη», σημειώνει στο «American Songwritter».
Με έναν μονόλογο – που είναι τελικά οι στίχοι του τραγουδιού – καταφέρνει να αγγίξει το νεαρό ακροατήριό του που και αυτό μεγάλωνε κοντά σε γιαγιάδες και παππούδες μέσα σε μια εποχή κυνική και στυγνή όπως ήταν η «άπληστη» δεκαετία του ’80. Το ροκ είχε αποθέματα από συναίσθημα και το έδειχνε.
Δεν ήταν εύκολο. Ο Κοστέλο, όπως και όλος ο κόσμος, ήξερε καλά πως η ποπ δεν μιλάει για αρρώστιες και στενόχωρα πράγματα. Και αν κάποιος το επιχειρούσε κινδύνευε να καταλήξει να ακούγεται σαν κομμάτια μεσημεριανής σαπουνόπερας.
Στα χέρια του Ελβις – και του Πολ ΜακΚάρτνεϊ ο οποίος υπογράφει μαζί με τον Κοστέλο το τραγούδι – έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό. Και η γιαγιά Βερόνικα ούτε μια στιγμή δεν παρουσιάζεται ως θύμα.
Η μουσική του τραγουδιού έχει έναν παιχνιδιάρικο, ζωηρό τόνο, «κόντρα» δηλαδή στο πνεύμα της ιστορίας που αφηγούνται οι στίχοι. Στο σημείο αυτό, εντοπίζει κάποιος και τη συμβολή του σερ Πολ που συμμετέχει στη σύνθεση και δίνει με το μπάσο του έναν πολύ χαρακτηριστικό τόνο στο τραγούδι.
Αλλωστε είχαν αρχίσει να συνεργάζονται από το ’87 στο «Flowers In The Dirt» του πρώην Beatle.
«Αυτές τις μέρες, φοβάμαι, πως δεν είναι καν σίγουρη πως το όνομά της είναι Βερόνικα» λέει ο στίχος που επανέρχεται διαφορετικά: «Μπορείς όπως θέλεις να με φωνάζεις, αλλά το όνομά μου είναι Βερόνικα». Με αυτόν τον τρόπο και με το όνομα να εμφανίζεται συνέχεια στο τραγούδι ο Κοστέλο μιλάει για την απώλεια της μνήμης και τον κόσμο της Βερόνικας που χάνεται στη λήθη. Το μυαλό παίζει παιχνίδια και η μνήμη κρυφτό. Και αυτά έγιναν τραγούδι.
To «Veronica» επίσης είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα εμπορικά τραγούδια του Κοστέλο – έφτασε μάλιστα στη 19η θέση του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών του Billboard.
Στην παραγωγή του «Spike» (του άλμπουμ) μάλιστα βασικό ρόλο έχει ο Τι Μπόουν Μπουρνέτ, από τους κύριους πρωταγωνιστές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής των τελευταίων χρόνων που θα επανεμφανιστεί πολλές φορές στις δισκογραφικές δουλειές του Κοστέλο.
Ενα ακόμη από τα κατορθώματα της «Βερόνικας» είναι το βιντεοκλίπ του τραγουδιού που ψηφίστηκε καλύτερο βίντεο από άντρα καλλιτέχνη στα MTV Video Awards της χρονιάς. Σε αυτό παρακολουθούμε μια ηλικιωμένη γυναίκα σε οίκο ευγηρίας και πολλά φλασμπάκ στο παρελθόν της, τα παιδικά χρόνια, τους έρωτες, τον σύντροφο της ζωής της. Εικόνες που μέχρι τότε, δύσκολα «έβγαιναν» σε ένα νεανικό κανάλι.
Google news
