«Χωρίς περίσκεψιν…»

Ανήλιαγοι, σκοτεινοί καιροί. Ενας κόσμος άλλος απ’ αυτόν που ελπίσαμε, ένας κόσμος στηριγμένος μόνο στο χρήμα, στο κέρδος, στις αγορές, στον άνομο πλουτισμό, στην προσωπική καλοπέραση και γαία πυρί μειχθήτω, επόμενο να καταρρεύσει «με τις πρώτες σταγόνες» μιας καταρρακτώδους «βροχής» που σαν πελώριο τσουνάμι παρέσυρε στο πέρασμά του τα πάντα, χώρες, κράτη, ανθρώπους… Χειρότερη κι απ’ τη χειρότερη οικονομική κρίση είναι η πολιτικοκοινωνική κρίση, η κρίση πολιτισμικών αξιών, ηθικής κατάπτωσης, έλλειψης αλληλεγγύης και ανθρωπισμού. Ανίκανοι, «μικροί», ιδιοτελείς, με στενεμένα μυαλά, χωρίς μεγαλόπνοες ιδέες και στόχους, οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες, με οδηγό προσωπικά, εθνικά συμφέροντα καταδικάζουν ασύστολα στη φτώχεια, στην ανεργία, στην ανέχεια, με περισσά χαμόγελα και σταυρωτούς ασπασμούς, μια ένωση λαών, μ’ ένα κοινό νόμισμα, που ξεκίνησε με ελπίδες και όραμα για μιαν άλλη ζωή συνύπαρξης και ευημερίας.

Στη μικρή μας Ελλάδα της αρπαχτής, της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, η κρίση αποκάλυψε παταγωδώς (όχι πως δεν το ξέραμε) ένα κράτος ανύπαρκτο, λεηλατημένο από τους εκάστοτε πολιτικούς ταγούς, όπου η ισονομία και η ισοπολιτεία είναι ανύπαρκτες. Οι νόμοι λειτουργούν μόνο για τους αδύναμους πολίτες, οι ισχυροί είναι υπεράνω πάντων, η Δικαιοσύνη δεν τους αγγίζει. Ο πολιτισμός και η παιδεία (θέατρα κλείνουν, το Θεατρικό Μουσείο εν κινδύνω, μαθητές χωρίς βιβλία), τα μόνα όπλα γνώσης και κρίσης της συμμετοχικής μας Δημοκρατίας, εγκαταλείπονται.

Πώς θα ανακάμψει ένας λαός χωρίς ενημερωμένους, ενεργούς πολίτες; Με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» των ασύδοτων πολιτικών που παίρνουν στο πόδι αποφάσεις «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ;».