Ενα μπουζούκι υπερηχητικό

Με μια μικρή δόση υπερβολής, ο Μιχάλης σταματάει να παίζει μπουζούκι μόνο όταν πέφτει για ύπνο. «Μια φορά παραλίγο να το πάρω στην τουαλέτα. Θα είχε όμως αντήχηση και το άφησα», θυμάται γελώντας. Εξασκείται τόσο συχνά, που οι χορδές του θέλουν πέταμα σε μια εβδομάδα, όχι σε δύο μήνες όπως συνηθίζεται. Λάτρης της ταχύτητας, κάποτε υπολόγισε ότι έφτασε τις σαράντα νότες το δευτερόλεπτο. Καθόλου παράξενο, λοιπόν, που η παρέα του επιμένει να ασφαλίσει τα χέρια του για την περίπτωση ατυχήματος. Εκείνος τους απαντάει ότι «αυτό θα έπρεπε να το κάνουν επιστήμονες που σώζουν ζωές». Και προτιμάει να ακούει τη γνώμη που έχουν γι’ αυτόν ορισμένοι δεξιοτέχνες του οργάνου οι οποίοι τον περιγράφουν με μία λέξη: φαινόμενο.

Οταν γεννήθηκε το 1987, το μόνο μπουζούκι που ακουγόταν στο σπίτι του ήταν από τις κασέτες του πατέρα του. Μια μέρα όμως στη Β’ Δημοτικού, ο Μιχάλης γύρισε από το σχολείο, ζήτησε αναπάντεχα από τους γονείς του να του πάρουν ένα και επειδή εκείνοι έβαλαν τα γέλια, χρειάστηκε να επιμείνει για έναν χρόνο. Αμέσως μετά άρχισε να παίρνει μαθήματα με λαχτάρα, που γρήγορα έγινε ανυπομονησία. «Σύντομα διόρθωνα τον καθηγητή μου. Τελικά πήγα στο Ωδείο του Νίκου Σκαλκώτα. Εκεί γνώρισα τον Μανώλη Μιχαλάκη, τον μεγάλο μου δάσκαλο», λέει. «Και αντί να κάτσω πέντε χρόνια, τέλειωσα σε δύο, ξεκινώντας να διδάσκω κι εγώ». Στο μεταξύ, το βιογραφικό του γέμιζε με όλο και περισσότερες μικρές ή μεγάλες στιγμές. Οπως τότε στο σχολείο, που αντί να μπει στην τάξη, έπαιξε τόσο ωραία με ένα ούτι ώστε δεν τον μάλωσε κανείς. Ή τη συναυλία που ο Θανάσης Πολυκανδριώτης πήγε και τον φίλησε έπειτα από ένα συγκινητικό ταξίμι. Αλλά και τις εμφανίσεις σε νυχτερινές πίστες, στο Μέγαρο Μουσικής, στην Τελετή Εναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

«Αν μείνεις πάντως κολλημένος σε όλα αυτά, δεν προχωράς», λέει σήμερα που ονειρεύεται να μεταμορφώσει το μπουζούκι σε ένα πλήρες όργανο της fusion και της gypsy jazz. Ακόμα και το περασμένο καλοκαίρι στο φεστιβάλ της γαλλικής Ρεμς, όταν ο Αλ ντι Μέολα τον κάλεσε στη σκηνή (έπειτα από μια επίδειξη στα παρασκήνια που έκανε τον αμερικανό κιθαρίστα να μονολογεί «too fast man, too fast»), ο Μιχάλης κράτησε γερά την ψυχραιμία και το μπουζούκι του, ακούγοντας στο τέλος το χειροκρότημα δεκαπέντε χιλιάδων ανθρώπων. Το ζητούμενό του, εξάλλου, είναι μάλλον η εξέλιξη του οργάνου. Οπλα του, ένα φρέσκο βιβλίο με τίτλο «Οι σημειώσεις μου», όπου ο Μιχάλης καταγράφει τις απόψεις του για την τεχνική και το πρώτο του CD single («Enarxis») που επιδιώκει μια αποτύπωση της προσέγγισής του και στο οποίο ερμηνεύει ένα τραγούδι ο Μανώλης Μητσιάς.

Αυτό που τον ενοχλεί είναι «ο κακός ανταγωνισμός που υπάρχει στην Ελλάδα, που κάνει κάποιους μουσικούς να μη θέλουν να παίξουν μαζί για να ανταλλάξουν γνώσεις». Οχι όμως ότι αποθαρρύνεται. Εκείνος, λέει, θα συνεχίσει να υπηρετεί το όραμά του, που στην περίπτωση της συναυλίας με τον Μέολα στο «Ακροπόλ» είναι απλό: «Να φύγει το κοινό έχοντας ακούσει το μπουζούκι να βγάζει από μέσα του κάτι διαφορετικό».