Ηθοποιός σημαίνει… μπλουζ

Το «ό,τι δηλώσεις είσαι» δεν πιάνει πάντα. Ακόμη και όταν πιάνει, συχνά «μπάζει». Οπότε είτε είσαι, είτε δεν είσαι, την εκτίμησή μας θα έχει πάντα εκείνος που δεν δηλώνει αλλά είναι. Με τον τρόπο που προτιμάει να είναι, με τον δικό του τρόπο δηλαδή. Οπως ο «dude» Tζεφ Μπρίτζες, που έχει μουσικά αποθέματα για να γεμίσει το ντεπόζιτο και να κάνει τον γύρο της μουσικής δυο και τρεις φορές. Μπορεί και παραπάνω.

Ο Μπιγκ Λεμπόφσκι και σε όλη την υπόλοιπη (πλην της ταινίας) ζωή του Τζεφ Μπρίτζες είναι επίσης big μουσικός. Είναι ο big τύπος που δεν το παίζει Χόλιγουντ και σταρ, έχει δικούς του κώδικες, εκεί που η βιομηχανία σταματάει και σκέφτεται πώς καλύτερα θα τους εκμεταλλευτεί.

Δεν υποδύεται, δεν παίζει τον ρόλο, αλλά τον ζει. Και όχι με τη μέθοδο του Ακτορς Στούντιο, αλλά – κι εδώ – με τη δική του. «Δε Τζεφ Μπρίτζες γουέι».

Συνεπώς, παράξενο καθόλου δεν είναι. Που ο Μπρίτζες γράφει τραγούδια, βγάζει άλμπουμ, παίρνει την κιθάρα του και τραγουδάει. Και το έκανε πριν ο Μπαντ Μπλέικ (ο ρόλος) ανέβει στη σκηνή. Πριν ο Μπρίτζες παίξει τον Μπλέικ. Πριν ο Μπλέικ τού φέρει το Οσκαρ. Πριν. Ως φαν του Μπρίτζες το είχαμε ψάξει και είχαμε δει πως η μουσική τον ένοιαζε από παλιά και υπήρχε πάντα μέσα του αυτό το κάντρι – μπλουζ συναίσθημα που έβρισκε τις άκρες να βγει. Απόδειξη, εκείνο το CD, το «Be Here Soon» (που πήραμε από το δικό του σάιτ www.jeffbridges.com, αυτό που γράφει και σχεδιάζει πολύ ωραία ο ίδιος).

Επομένως ο Μπλέικ – του «Crazy Heart» – ήρθε δεύτερος ενώ ο Τζεφ ήταν ήδη στη γωνία και τον περίμενε. Αυτόν, τον ρόλο και την κιθάρα – κιθάρα από… σπίτι, τύπου Τσετ Ατκινς του 1959, που πάνω στη λωρίδα της γράφει με μεγάλα γράμματα «Bad» («Κακός»), που σημαίνει, αντίθετα, πολύ καλός και κουλ σαν χειμώνας στους πάγους.

Σε αυτό το σημείο έπαιξαν τον δικό τους ρόλο άλλος κουλ παράγων της μουσικής, ο Τι Μπόουν Μπουρνέτ (παραγωγός του «O Brother, Where Art Thou» των Κόεν), και άλμπουμ πολλών που είναι ζυμωμένα με αυθεντικότητα και αληθινή τέχνη, από αυτά που λέμε «κάντρι» και «φολκ» και «αμερικάνα» και πολύς κόσμος έχει τελείως παρεξηγημένα στο μυαλό του. Ο Τι Μπόουν φροντίζει την παραγωγή και ο Μπρίτζες ακούγεται σαν να έχει ζήσει όλες τις ιστορίες που τραγουδάει στο «What a Little Bit of Love Can Do», στο «Tumbling Vine», στο «Βlue Car», στο «Slow Boat». Ο «dude», με άλλα λόγια, πάντα έχει τον τρόπο του που θα σε κάνει να αφήσεις τις δουλειές και να κάτσεις να τον ακούσεις.