1990 Freedom

Φτου ξελευτερία, τραγουδούσε ο Τζορτζ Μάικλ, αποχαιρετώντας τον παλιό ποπ εαυτό του για μια καινούργια μουσική αρχή. Αλλά τότε ήταν τα ζωηρά ’90s και κάθε κρίση ταυτότητας γινόταν αυτομάτως πάρτι.

Ηταν κάπου δύο δεκαετίες πριν, δηλαδή, όταν με Λίντα Εβανγκελίστα ξυπνούσες, με Ναόμι Κάμπελ κοιμόσουν (που λέει ο λόγος).

Μοντέλα ήταν παντού. Ολοι ξεφύλλιζαν περιοδικά, τα περιοδικά ήταν κι αυτά γεμάτα μοντέλα, τα μοντέλα έμπαιναν πρώτα από όλους στα κλαμπ, τα κλαμπ είχαν τις δόξες τους. Από το Αεροδρόμιο ώς το Αμφιθέατρο από το Μαρούσι ώς τη Βάρκιζα, στο «Faz», στο «Αλσος», στο «Mad» και βάλε, βάλε πολλά και οπωσδήποτε και το κινητό κλαμπ «Jungle» του Χρήστου Καλοπήτα που άνοιγε δρόμους, είχαμε τα house πάρτι των Magna, τον Στιβ Μπλέιμ του MTV που ερχόταν στην Αθήνα για το πάρτι γενεθλίων. Από τότε μας έρχεται και ο Ντέιβ Μοράλες που γιορτάζει κάθε χρόνο γενέθλια στο «Παραντίζο» της Μυκόνου (και τώρα, στις 21 Αυγούστου). Τα ’90s ήταν έξω καρδιά και ο Τζορτζ Μάικλ τραγουδούσε «Freedom». Τόσο «Freedom», που ο κύπριος ποπ σταρ ένιωσε ελεύθερα να μην εμφανιστεί καν στο βιντεοκλίπ και να αφήσει τα μοντέλα να παίρνουν πόζες στην κάμερα. Ηταν η εποχή που οι πόζες είχαν μια κάποια αξία.

Με το συγκεκριμένο χορευτικό τραγουδάκι ο Μάικλ έκοβε κατά κάποιον τρόπο τους δεσμούς του με το παρελθόν του και τους Wham! και έκανε ένα μεγάλο βήμα για μια νέα λαμπερή καριέρα. Εξ ου και το «Freedom» κυκλοφόρησε το 1990 ως «Freedom 90» για να δείξει τις αποστάσεις του από το άλλο, των Wham!, που είχε επίσης γίνει επιτυχία. Συμπτωματικά είναι η χρονιά που και οι Duran Duran βγάζουν το «Liberty» («Ελευθερία» κι αυτό).

Το τραγούδι ακουγόταν παντού, αλλά και βλεπόταν μετά μανίας, χάρη στο θρυλικό βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από τον Ντέιβιντ Φίντσερ που μερικά χρόνια αργότερα θα γυρίσει το «Seven», το θρίλερ με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα (και τον Μπραντ Πιτ). Σκηνοθεσία, δηλαδή, με άποψη. Και φωτογένεια.

Η ντριμ τιμ των μοντέλων της εποχής χάρισε λάμψη και γοητεία. Η Λίντα Εβανγκελίστα, η Ναόμι Κάμπελ, η Κρίστι Τέρλινγκτον, η Τατιάνα Πάτιτζ, η Σίντι Κρόφορντ, αλλά και αγόρια μοντέλα, ο Τζον Πίρσον και ο Μάριο Σορέντι. Ολα τα καλά παιδιά. Οι σοβαροί μελετητές μάλιστα της καριέρας του Τζορτζ Μάικλ (να το πούμε και αυτό) λένε πως υπάρχει και βαθύτερος συμβολισμός στο τραγούδι, εκεί που καταστρέφονται η κιθάρα, το τζουκ μποξ και το δερμάτινο μπουφάν, σαν να βάζει φωτιά ο Μάικλ στο παρελθόν του. Δες το κι έτσι. Τώρα ξέρουμε τη συνέχεια και τις προεκτάσεις του «Freedom».

Με αυτά, κέρδισε και μεγαλύτερη φήμη όλο το άλμπουμ «Listen Without Prejudice Vol. 1» (όπου ανήκει το «Freedom»), το οποίο βγήκε μετά το σούπερ επιτυχημένο «Faith», και με αυτό ο Μάικλ θέλει να απευθυνθεί σε ένα άλλο, πιο υποψιασμένο κοινό. Δεν τον πειράζει, ωστόσο, κάθε Χριστούγεννα να θυμάται τον παλιό του εαυτό και να τραγουδάει – με τους Wham! – «Last Christmas», εξασφαλίζοντας το εορταστικό του μπόνους από τον Αϊ-Βασίλη.