Ντελίριο οπτικών εφέ

Κάθησα και τους μέτρησα. Μόλις έφτασα στον τριακοστό τεχνικό εγκατέλειψα. Θεέ μου, είπα. Τόσο πολλοί νοματαίοι σπουδαγμένοι. Τόσοι πρωταθλητές στα visual effects. Τόσοι συνεργάτες της ομάδας του Τζέιμς Κάμερον και του «Avatar». Τόσος κόπος. Τόσοι υπολογιστές. Τόση φροντίδα. Προς τι; Για μερικούς πιθήκους που κάνουν μονόζυγα στην Αμερική!

Η προϊστορία του «The Planet of the Apes» (Ο πλανήτης των πιθήκων) θρυλική. Οταν το 1968 ο Φράνκλιν Σάφνερ διαχειρίστηκε σκηνοθετικά το ομότιτλο μυθιστόρημα του Πιερ Μπουλ με σεναριογράφους τον δάσκαλό μου (στο Λονδίνο) Μάικλ Ουίλσον και τον Ροντ Σέρλινγκ. Ενα εξαιρετικό – στην αλληγορική του διάσταση – fiction φαντασίας όπου με απλά λόγια καταλήγει στο εξής ανατριχιαστικό για το ανθρώπινο είδος χρονικό: Κάποιος αστροναύτης (Τσάρλτον Χέστον και ουχί Ιστον) προσγειώνεται σε μακρινό πλανήτη και έντρομος πέφτει σε μια φυλή πιθήκων με απείρως ανώτερη νοημοσύνη και πολιτισμό από τον δικό μας ανθρώπινο και κανιβαλικό. Μεθερμηνευόμενο αυτό πάει να πει ότι η φυλή των προγόνων μας (όπως λέει ο Δαρβίνος) παρέμεινε ακλόνητη σε αξίες, ακεραιότητα και ορθολογισμό. Εμείς, οι επίγονοι, ό,τι χειρότερο για το Σύμπαν και τον πολιτισμό.

Η ιστορία. Πολλά χρόνια αργότερα, κάπου το 2000, ο Τιμ Μπάρτον αποφασίζει να επαναφέρει την ίδια ιστορία. Να την ξεσκονίσει και να την εκσυγχρονίσει. Αποτέλεσμα; Δυστυχώς τα ‘κανε θάλασσα. Why? Επειδή πνίγηκε στα εφέ και την τεχνολογία. Ετσι οι πίθηκοι στέγνωσαν από ουσία. Κρίμα.

The Rise of the Planet of the Apes. Που ελληνικώς κυκλοφορεί με τον τίτλο «Ο πλανήτης των πιθήκων: Η εξέγερση» και σκηνοθέτη τον βρετανό Ρόμπερτ Ουάιατ. Υποτίθεται ότι αυτό το επεισόδιο είναι το πρίκουελ της αρχικής – του 1968 – ιστορίας. Οπου συμβαίνει το εξής απλοϊκό: Κάποιος ερευνητής της Βιοχημείας και της Γενετικής (Τζέιμς Φράνκο) ανακαλύπτει φόρμουλα για την καταπολέμηση όλων των ασθενειών που προέρχονται από τον εγκέφαλο. Το χορηγεί δοκιμαστικά σε πιθήκους, το πρώτο νεογέννητο το προσκομίζει ως κατοικίδιο στο σπίτι του, εκείνο όσο μεγαλώνει τόσο αναπτύσσεται η νοημοσύνη του και αρχίζει να λύνει παζλ. Και όταν ο Σίζαρ (Καίσαρας – το όνομα του εν λόγω χιμπατζή) φυλακίζεται σε στρατόπεδο πιθήκων, ως άλλος Σπάρτακος αναλαμβάνει την ηγεσία, ξεσηκώνει τα πλήθη και μετατρέπει το Σαν Φρανσίσκο σε στάχτες και αποκαΐδια…