Η ιστορία ως τραγωδία ή δράμα

Η μεταφράστρια αλλάζει τόνο και ύφος, παίζει με τη μουσική της φράσης και το γλωσσικό lego του Αλεξ, που ονομάζει τα πάντα από την αρχή. Μέσα από τις επάλληλες γενιές και τις αφηγήσεις τους, ο δαιμόνιος Φόερ αναπτύσσει ένα μυθιστόρημα αναβράζουσας εμπειρίας και ανίερου γλωσσικού παιγνίου. Πλούσιο σε στοχασμό και ιδέες, χωρίς διανοητικό καθωσπρεπισμό. «Δεν έχει ακόμη υπάρξει ένας άνθρωπος που να έχει ζήσει κάποιο χρονικό διάστημα της ανθρώπινης ιστορίας χωρίς ούτε ένα τέλος του κόσμου», σημειώνει (σελ. 340). Αληθές και διδακτικό. Σ’ αυτό το σημαντικό βιβλίο, η κάθε γενιά βιώνει το δικό της τέλος του κόσμου. Παλεύει για το αίμα, το χρήμα, την αγάπη. Βιώνει την Ιστορία ως τραγωδία – ενίοτε ως φάρσα.