Πόσο εύκολα ξεχνάµε!

Λένε πως η φετινή τηλεοπτική χρονιά ήταν η χειρότερη από όλες τις προηγούµενες.
Δεν ήταν. Υπήρξαν χρονιές πολύ χειρότερες
Εκείνη πουσυντάραξε τον τόπο ήταν η υπόθεση Σορίν Ματέι, µετηντηλεόραση να ηγείταιµιας κρίσης που αναδείκνυε τα σοβαρότερα ελαττώµατα στη λειτουργία µιας ανώριµης δηµοκρατίας και πρώτα απ’ όλα της δικής της λειτουργίας, µε το έλλειµµα κανόνων και τοασύδοτο κυνήγιτης τηλεθέασηςνα παράγει φαινόµενα ασφυξίας.

Χειρότερη ήταν η χρονιά που στήθηκαν τηλεοπερέτεςπάνωστον πόνο µιαςµάνας πουείχε χάσει το παιδί της, τον Αλεξ, και οι κάµερες εισέβαλαν σε έναν µικρό τόπο της ελληνικής περιφέρειας αντιµετωπίζοντάς τον καιεν τέλειδίνοντάς του την εικόνα ενός άντρου του κακού, τροφοδοτώντας τους µικροαστικούς εφιάλτες µιας κλειστοφοβικής κοινωνίας,ηοποία κατέφευγε στην τηλεοπτικά καθοδηγούµενη συγκίνηση για να µην αντιµετωπίσει τον εαυτό της.

Τιναπρωτοθυµηθούµε; Μήπως τηντροµοεπιθεώρηση πουξεδιπλώθηκε ένα ολόκληρο καλοκαίρι µε αφορµή τη σύλληψη µελών της 17Ν; Είναι πάµπολλα τα παραδείγµατα που θα µπορούσαµε να αναφέρουµε ως δείγµατα µιας τηλεόρασης, που πάντως καλύτερη από τη φετινή δύσκολα θα χαρακτηριζόταν. Απλώςητηλεόραση δεν έχει µνήµη.

Είχαµεβέβαιατότεπάµπολλες παραγωγές ελληνικών σίριαλ. Ξεκινούσαν σεζόντιςεποχέςτης οικονοµικήςευφορίαςµετριάντα και πλέον νέεςσειρές ενταγµένες σταπρογράµµαταιδιωτικών και κρατικών καναλιών. Οι µισές από αυτές αποσύρονταν έπειτα από µερικά επεισόδια, γιατί δεν τις έβλεπε κανείς. Και την επόµενη χρονιάεµφανίζονταν και πάλι παρόµοιες, γιανααποσυρθούν και αυτές λόγωχαµηλής τηλεθέασης, δείγµα των αδυναµιών – ή της απειρίας– µιαςτηλεοπτικής παραγωγής που σπαταλούσε πόρους χωρίς σχεδιασµό, χωρίς να διαµορφώνει παράδοση,απλώς συντηρώντας µια αγορά από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, που παρήγαν περισσότερη τηλεόραση απ’ όση µπορούσε να αντέξει η εγχώρια παράδοση των τεχνών, επιβάλλοντας σε πολλές από αυτές εν τέλει την τηλεοπτική αισθητική (την πλήρωσανακριβά θέατρο και κινηµατογράφος).

Είχαµε ωστόσοακόµη τηνελπίδα. Και είχαµε ακόµη κάθε χρόνο µια τουλάχιστον πολύ καλή τηλεοπτική παραγωγή που δικαίωνε τον ψυχαγωγικό ρόλο του µέσου, από τους«Πανθέους»,τον«Κίτρινο φάκελο», την «Αίθουσα τουθρόνου» µέχρι πρόσφατα το «10» του Καραγάτσηκαιπολλέςακόµη.

Αυτό που στερεύει εποµένως δεν είναι ούτε οι ιδέες ούτε τα ταλέντα, είναι ο πλούτος, τα κεφάλαια που θα µπορούσαν να επενδυθούν σε σειρές όπως «Το νησί», που κόµισε εκτός των άλλων και µια διαφορετική αισθητική τηςτηλεοπτικής εικόνας και µια καινούργια πρόταση αφήγησης, η οποία δεν έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί και να διαµορφώσει µια νέα γενιά τηλεοπτικών παραγωγών.

Την ίδια στιγµή αυτό που έχειαλλάξει είναι τοκοινό. Πιο υποψιασµένο και πιο απαιτητικό. Ολο και δυσκολότερο να µαγευτεί από τα παλιά τερτίπιατωνκυνηγών της τηλεθέασης καιαπό πλάναφτηνής αισθητικής,πουασφυκτιά πιογρήγοραότανβοµβαρδίζεται απόψευδογεγονότα κουτσοµπολίστικου ύφους, τα οποία είτε συντηρούν στην επικαιρότητα τηλεαστέρες σε πτώση είτε αναδεικνύουν νέους εφήµερους«πρωταγωνιστές», προκειµένου να παραγεµίσουν µε τις συµπεριφορές τους µερικές live εκποµπές πανελικής φλυαρίας.Ολο αυτότροφοδοτήθηκε απότάλεντσόου, όπως το «X-Factor» και το «Greek Idol», από ριάλιτι µαγειρικής όπως το «Master chef» και διαγωνιστικά σόουδιασηµοτήτων, τοτραγουδιστικό του Mega καιτο χορευτικό του Αnt1.Αποµένει να δούµε αν αυτούτου είδους ητηλεόραση, που αναπαράγει τον εαυτό της µέχρι εξαντλήσεως, αντέχει σε µια µικρή αγορά σαν τηνελληνική, η οποία παρουσιάζειταχύτατα και έντονα φαινόµενα κόπωσης.