Χ-Μen, Bλαξ Μen!

Οταν ρώτησαν τον Αϊνστάιν «δάσκαλε, τελειώνει κάπου το Σύµπαν;», εκείνος απάντησε: «Το Σύµπαν µπορεί κάπου να τελειώνει. Η ανθρώπινη βλακεία πουθενά». Η προφητεία του σοφού αφορά ακόµα και στο πρίκουελ των «X-Men» µε τον υπότιτλο «Η πρώτη γενιά» (First Class). Γιατί εκτός όλων των άλλων, τον Οκτώβριο του 1962 µια χούφτα µεταλλαγµένων σώζει τον
πλανήτη από την πυραυλική σύγκρουση ΗΠΑ -ΕΣΣ∆. Η Ιστορία ως σκουπίδι!

Για σήκω Γιαννάκη να µας πεις τι έγινε στις 22Οκτωβρίου 1962 στον παραλίγοπόλεµοΑµερικής – Ρωσίας. Σηκώνεται φουσκωµένος και πληρέστατα ενηµερωµένος ο Γιαννάκης, που µόλις το περασµένο βράδυ είχε δει το «X-Men» µασουλώντας κάνα δυο «κιβώτια» ποπ κορν στο Mall και λέει: «Ο Μαγκνέτο σώζει τον πλανήτη από πυρηνικό όλεθρο που παραλίγο να προκαλέσει ο άθλιος Σο, ο οποίος έβαλε τουςΡώσους και τους Αµερικανούς να αλληλοεξοντωθούν παρασύροντας σε αφανισµό ολόκληρη την ανθρωπότητα». Πριν προλάβει η καθηγήτρια νασυνέλθειαπό αυτό το ισχυρό πολιτιστικό σοκ και καθώς µία µία οι τρίχες της κεφαλής της έπεφταν και ούρλιαζαν «Help», ο Γιαννάκης συµπληρώνει: «Κυρία, και ο Μαγκνέτο και ο Σο είναι µεταλλαγµένοι πρέπει νασας πω!».

Μεταλλαγµένες ταινίες, µεταλλαγµένα µυαλά, µεταλλαγµένη Ιστορία, µεταλλαγµένοι θεατές. Ως εκ τούτου οι µεταλλαγµένοιπαραγωγοί, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες του Χόλιγουντ,µε κακοφορµισµένα µυαλά, µετατρέπουντα πάντα σεπτυελοδοχεία και πτύουν ροχάλες προς όλες τις κατευθύνσεις. Γιατί, σου λέει ο σκηνοθέτης Μάθιου Βονπαρέα µε τους έξι νοµαταίους πουεπινόησαν και υπέγραψαν αυτήν την επικών διαστάσεων ροχάλα, τα 25 πλεούµενα µεγαθήριαπου έστειλαν οι δυνάµεις του Συµφώνου τηςΒαρσοβίαςκαι ο Εβδοµος Στόλος των ΗΠΑ που είχε πάρει εντολήνα τα βυθίσει σε περίπτωση που εκείνααποτολµούσαν να διαπεράσουν τα όριατου αποκλεισµού προς τηνΚούβα, ακόµα καιτο διάγγελµα του Τζον Κένεντι, όλα µα όλα ήταν έργο των µεταλλαγµένων X-Men. Επειτα από αυτήτη µεγιστοτεράστια µπούρδα, µία η σωτηρία: Στείλτε επειγόντως τον Μαγκνέτο στα άγια χώµατα των επιγόνων ενός Αριστοτέλη και ενός Σωκράτη να µαςσώσει απόβέβαιη χρεοκοπία. Please!

Κατά τα άλλα, το διά ταύτα πάει κάπως έτσι: Το πρώτο ηµίωρο καταπίνεται. Με άφθονο αναψυκτικό. Το δεύτερο αντέχεται. Κι αυτόµε µπόλικη ποσότητα ποπ κορν. Το τρίτο όπου ο Μαγκνέτο (Μάικλ Φαµσπέντερ) και ο Σο µε εκείνη την περικεφαλαία στο κρανίο σαν λοφίο (Κέβιν Μπέικον) συγκρούονται και µετατρέπουν υποβρύχια και αεροσκάφη σε λαµπόγυαλα, ε, αυτό δεν αντέχεται ούτεαπό τον τελευταίο έλληνα αφασικό. Κι από αυτό το «είδος» µπόλικο το πλήθος των ιθαγενών. Οσο για τον Τζέιµς ΜΑΚΑΒΌΙ, αυτός έχει πάρει σοβαρά τον ρόλο του, παριστάνοντας τον µέντορα καιτον εκπαιδευτή των X-Men. Και όσο για τον Χιου Τζάκµαν, α κυρίεςµου, εδώθα σαςστενοχωρήσω. Ο παίδαρος Γούλβεριν εµφανίζεται για ένα κλάσµα του δευτερολέπτου, όπου καπνίζοντας πούροΑβάνας λέει µε περιφρόνηση προς το είδος τωνµεταλλαγµένων «fuckyou». Σωστός. Το ίδιο ακριβώς θέλω κι εγώ να πω: Fuck X-Men, γιατί µεταλλαγµένος ίσον τελειωµένος εντελώς!

«X-Men:
Η πρώτη γενιά»

Το πρίκουελ της σειράς Το τελευταίο ηµίωρο για τα σκουπίδια

Βαθµοί=3

(µεταλλαγµένα σκουπίδια για υπερήφανους µεταλλαγµένους θεατές)

{{{ video }}}

Ενας τρελός, τρελός κόσµος

Και ερχόµαστε στη µοναδική σωστή και εντελώς αναπαλαιωµένη, µε σύγχρονες τεχνικές, επανακυκλοφορία του θρυλικού «Γιογιό» (YoYo) του Πιερ Ετέξ και του 1965. ∆ιαµάντι µινιµαλισµού ισοδύναµο µε τις καλύτερες στιγµές του Μπάστερ Κίτον.

Το δηλώνω από την αρχή ώστε να προσέχει ο θεατής. Τρεις οι παραλλαγές για την επανακυκλοφορία µιας κλασικής ταινίας. Η πρώτη της αρπαχτής. Βρίσκω κάπου στα ράφια ρακένδυτη κόπια και ως πειρατής ορµάω και ό,τι αρπάξω από τον κακοπληροφορηµένο θεατή. Η δεύτερη, η µέτρια παραλλαγή. Παραγγέλνω φρέσκια κόπια, η οποία όµως δεν είναι επεξεργασµένη µε τις σύγχρονες τεχνικές. Αρα διώχνω από την αίθουσα τον νέο θεατή. Η τρίτη και η καλύτερη, όπως αυτή µε το «Γιογιό», είναι αναπαλαιωµένη (restored) από την αρχή. Τα συγχαρητήριά µου στο ελληνικό γραφείο διανοµής. Γιατί αυτή και µόνο αυτή σέβεται και την ιστορία της ταινίας και τον θεατή.

Ο Ετέξ λοιπόν (γεννηµένος το 1928) επιδίδεται σε ρεσιτάλ µι νιµαλισµού. Στο πρώτο ηµίωρο, ένας ζάπλουτος Γάλλος του 1925 µέσα στις δικές του Βερσαλλίες απολαµβάνει και του πουλιού το γάλα, βιώνοντας ταυτοχρόνως την πλήξη, τη θλίψη και την αφόρητη µοναξιά του, είναι αριστοτεχνικό. Στο δεύτερο µέρος, µετά την παγκόσµια οικονοµική καταστροφή του 1929, καταλήγει σε πτώχευση και περιφέρεται σε τροχόσπιτο µαζί µε τη γυναίκα του και το παιδί του, ολίγον γραφικό και ξεπερασµένο.

Οµως το τρίτο, µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, µε την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της οικονοµίας και πρωταγωνιστή τον γιο του, είναι τόσο χαοτικό ώστε να αποτυπώνει µε ελάχιστα λόγια τη µούρλια ενός κόσµου σαν τον σηµερινό. Χωρίς πάθος και αισθήµατα, όλα τα υλικά αγαθά καταλήγουν σε χάπια αντικαταθλιπτικά!

«Γιογιό»

Μνηµείο µινιµαλιστικής

κοµεντί

Πιερ Ετέξ όπως Μπάστερ

Κίτον

Βαθµοί=8

(εξαιρετικό)

{{{ video }}}
Το πάρτι των επαναλήψεων

Τέσσερις επαναλήψεις. Μάνι µάνι µέσα σε µία εβδοµάδα. Καλύτερη όλων by far το «Πάρτι» του Μπλέικ Εντουαρντς και του 1968 µε πρωταγωνιστή τον άπαικτο «Πακιστανό» Πίτερ Σέλερς. Υπόγειος πανζουρλισµός. Ανελέητη κατεδάφιση. Κορυφαίος σουρεαλισµός. Ξεκαρδιστικός ποταµός. Αλλά να ξέρετε. Χωρίς τον Πίτερ Σέλερς το αποτέλεσµα θα ήταν µισό. Ισως ο σπουδαιότερος χαµαιλέων από συστάσεως Υποκριτικής Τέχνης. Με µοναδική ικανότητα να µεταµορφώνεται, φωτογραφικά, στον οποιονδήποτε ρόλο, σε οποιονδήποτε χαρακτήρα και σε πολίτη οποιασδήποτε εθνότητας. Μοναδικός!

Ο Εντουαρντς, άριστος entertainer µε εξαιρετικές επιδόσεις κυρίως στην κωµωδία _ ανκαι έχει υπογράψει ακόµα και western _, ορµάει ακάθεκτα στη φλέβα χρυσού µε το όνοµα Πίτερ Σέλερς. Και πριν σκηνοθετήσει τις τρεις επερχόµενες συνέχειες του «Ροζ Πάνθηρα», τις οποίεςγύρισε µονοκοπανιά σε µία τετραετία, επινοεί µια δεύτερη ιστορία («Το πάρτι») ακόµα καλύτερη από τον «Πάνθηρα», που έσκισε στα ταµεία. Η καταγωγή του ήρωά του από το Πακιστάν. Το επάγγελµά του ενίοτε κοµπάρσος. Ο χαρακτήρας του ασταθής, αµήχανος και ατζαµής. Το λάθος που διαπράττουν οι περισσότεροι της κωµωδίας είναι που τέτοιες ιστορίες τις διαχειρίζονται «φωναχτά», σαν µπαλαφάρα, πλάκα και φαρσοκωµωδία. Τοµυστικό είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο βλάκας δεν πρέπει να έχει συνείδηση της βλακείας του. Από αυτήν την άγνοια ο χρυσός κανόνας µιας καλής κωµωδίας. Ο Εντουαρντς, λοιπόν, αντί να σπεύσει προς την καραφαρσάρα, αρχίζει τα Μαθηµατικά και τη Γεωµετρία. ∆ηλαδή αργά και συστηµατικά, διά µέσου του κοµπάρσου, κατεδαφίζει το σύµπαν. Και ταυτόχρονα απογυµνώνει εντελώς όλα τα φτιασίδια της αφρόκρεµας, του σαλονιού και της καλής κοινωνίας. Ετσι, από τη µία, η αδεξιότητα του Χρουντί προκαλεί γέλια στη γαλαρία. Από την άλλη, η εισβολή ενός ξένου στοιχείου _ όπως είναι ο Πακιστανός _ σε ένα περιβάλλον τόσο δυτικό, τόσο ευπρεπές και τόσο λαµπερό, προκαλεί ολοσχερή κατεδάφιση της σοβαροφάνειας και των καλών τρόπων που διέπουν αυτήν την κοινωνία. Τέλειο!

Το στόρι εντελώς απλό. Ενας απίθανος κοµπάρσος µε το όνοµα Χρουντί Μπακτσί κάνει µπάχαλο µια σκηνή κάποιας αµερικανικής υπερπαραγωγής. Ο σκηνοθέτης τον εκδιώκει πυξ λαξ, αλλά την εποµένη ο Πακιστανός λαµβάνει κατά λάθος µια πρόσκληση να παρευρεθεί στο πάρτι του παραγωγού της ίδιας ταινίας. Ετσι χτυπάει την πόρτα µιας βιλάρας και από την πρώτη στιγµή αρχίζει το πανηγύρι. Πρώτα µε το παπούτσιτου, που κόβει βόλτες µέσα στη διακοσµητική πισίνα τουφαλακρού παραγωγού. Υστερα µε το κοτόπουλο, που από το µαχαίρι του καταλήγει καπέλο στην κόµµωση µιας καλοντυµένης κυρίας. Και στο τέλος, αφού έχει µετατρέψει τη βιλάρα σε λούναπαρκ µε συγκρουόµενα αυτοκινητάκια, ρίχνει απορρυπαντικό πλυντηρίου και όλοι µαζί, απελευθερωµένοι από το πρωτόκολλο, µε πρώτη και καλύτερη τη σύζυγο του παραγωγού, πλένουν και βουρτσίζουν έναν µικρό ελέφαντα στην ίδια πισίνα, που έχει εξαφανιστεί από τις µπουρµπουλήθρες. Γύρω γύρω όλοι και στη µέση ο Πακιστανός. Τι να σας πω. Οταν το θυµάµαι δεν µπορώ να κρατηθώ. Και το επιµύθιο κα-τα-πλη-κτι-κό:

Ολααυτά τα πλούτη, όλα τα κοστούµια, όλες οι τουαλέτες και όλα τα κοσµήµατα καταλήγουν στο τέλος µπουρµπουλήθρες!

«Το πάρτι»

Η καλύτερη κωµωδία του Πίτερ

Σέλερς

Ο κοµπάρσος, ο παραγωγός και οι µπουρµπουλήθρες

Βαθµοί=9

(θα το ξαναδώ!)

{{{ video }}}

Ούτε τη µία ούτε την άλλη

Φινάλε µε δύο ακόµα πρεµιέρες: «Από τα ψηλά στα χαµηλά» (From Prada to Nada) Ασήµαντη, ούτε καν για DVD, κοµεντί κάποιου Εϊντζελ Γκραθία µε Καµίλα Μπελ και Αλέξα Βέγκα. Βαθµοί=Nada, τίποτα «Χορός αποφοίτων» (Prom) του επίσης κάποιου Τζο Νούσµπαουµ, παραγωγής Walt Disneyόπου οιµαθητές ενός γυµνάσιου στο Μίσιγκαν ετοιµάζουν τον αποχαιρετιστήριοχορό των τελειοφοίτων. Βαθµοί=∆εν έγινε προβολή
Λαθρεπιβάτες της ζωής

Ελληνική επανακυκλοφορία το «Συνοικία τ’ Ονειρο» του 1961 µε ολόκληρο σχεδόν το επιτελείο των αριστερών (της εποχής) καλλιτεχνών. Σεναριογράφοι ο Κώστας Κοτζιάς και ο Τάσος Λειβαδίτης. Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ο Αλέκος Αλεξανδράκης (ναι, τότε ήταν µε την Ε∆Α). ∆ιεύθυνση παραγωγής και πρωταγωνίστρια η Αλίκη Γεωργούλη (στην πραγµατικότητα αυτό το θεσπέσιο πλάσµα ήταν ο εγκέφαλος εκείνου του τολµηρού για την εποχή του εγχειρήµατος). ∆ιεύθυνση φωτογραφίας ο θρυλικός ∆ήµος Σακελλαρίου. Ντεκόρ ο Τάσος Ζωγράφος. Μουσική ο Μίκης Θεοδωράκης. Και καστ από Μάνο Κατράκη, Αλέκα Παΐζη, Σαπφώ Νοταρά, Βασίλη Ανδρονίδη, Θανάση Μυλωνά, Αθανασία Μουστάκα. Το στόρι της µιας γραµµής. Σε µια παραγκούπολη όπου η δυστυχία, η µποµπότα και τα πλαστικά όνειρα έχουν στήσει χορό, ένας µικροαπατεώνας ξεπουλάει το χρυσό βραχιόλι της Παΐζη και στη συνέχεια καταλήγει µε τον Κατράκη στη βίλα µιας κατάκοιτης γριάς µε σκοπό να της αρπάξουν τις χρυσές λίρες που κρύβει κάτω από το στρώµα. Μερικές σκηνές µαϊµουδίζουν ιταλικό νεορεαλισµό. Αλλες προσγειώνονται στην παροιµιώδη ελληνική ηθογραφία.

Το σενάριο βαρυφορτωµένο µε όλες τις δυστυχίες του κόσµου. Ετσι σαν τους επαίτες που εκλιπαρούν µια φέτα ψωµί. Οι χαρακτήρες σχηµατικοί. Και η µουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ιδιαίτερα το συρτάκι, εκτός κλίµατος, από άλλη ταινία. Οµως µερικές στιγµές της φωτογραφίας του Σακελλαρίου εξαιρετικές. Οµως τα ντεκόρ του Ζωγράφου βγάζουν µάτια. Οµως η γοητεία της Αλίκης Γεωργούλη δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τις σταρ της εποχής, Οµως ο φουριόζος Αλέκος Αλεξανδράκης κοιτάει στα µάτια τους ιταλούς ζεν πρεµιέρ του ‘60. Το τελικό αποτέλεσµα αποτυπώνει ολόκληρη την Ελλάδα. Μπόλικα ταλέντα. Μπόλικες δυνατότητες. Φτωχά αποτελέσµατα!

«Συνοικία τ’ Ονειρο»

Αφθονη δυστυχία Αφθονη γραφικότητα

Βαθµοί=5

(ναι µεν, αλλά)

{{{ video }}}

Η επανάσταση της πλάκας

Το 1968 ο Λίντσεϊ Αντερσον, από τους πρωτοκλασάτους κινηµατογραφιστές του βρετανικού Free Cinema (ρεύµα αντίστοιχο της γαλλικής Nouvelle Vague) σκηνοθετεί το µνηµειώδες «If» (Αν), που θεωρήθηκε το «Ποτέµκιν» εκείνης της γενιάς. Η λογοκρισία της χούντας, αν δεν µε απατά η µνήµη µου, κόβει την τελευταία παραληρηµατική σκηνή, όπου ο Τράβις (Μάλκολµ ΜαΚΝΤΆΟΥΕΛ, τότε µόλις 25 ετών)

παρέα µε δύο συµφοιτητές του και µια γκόµενα κονιορτοποιούν µε πολυβόλα και χειροβοµβίδες ολόκληρο το συρφετό της καλής κοινωνίας. Από τη βασίλισσα και τον αρχιεπίσκοπο µέχρι τους πειθήνιους φοιτητές!

Επανάσταση, θα πείτε. Λάθος.

Φαντασίωση θα πω. Αλλωστε το λέει το υποθετικό «If». Μια προειδοποίηση των δύο σεναριογράφων προς το βρετανικό κατεστηµένο. Περιορίστε τον δεσποτισµό. Αλλιώτικα, η νεολαία θα βγει στο κλαρί και θα σας πετσοκόψει στη στιγµή. Θέλεις να διατηρήσεις την εξουσία σου; ∆είξε ανοχή! Κάπως έτσι. Σαράντα τρία χρόνια αργότερα, µε την επανακυκλοφορία της ταινίας, χωρίς όµως τη δέουσα αναπαλαιωµένη, µε σύγχρονες τεχνικές µεθόδους, κόπια, η ιδεολογία του επαναστάτη Τράβις εντελώς της πλάκας. Κάτι µεταξύ αλαζόνα, κακοµαθηµένου και αφόρητα µπερδεµένου. Οπου η επαναστατική του συνείδηση είναι τοιχοκοληµένη στις αφίσες του δωµατίου του. Από τον Τσε Γκεβάρα µέχρι τον Μάο Τσε Τούνγκ. Με ενδιάµεσους κρίκους µερικές ηµίγυµνες σταρλετίτσες από φωτογραφίες περιοδικών της εποχής. Ο δικέφαλος Τράβις. Με το άνω κεφάλι πυκνό από τρίχες σε στυλ Beetles. Και µε το κάτω να φαντασιώνεται διαρκώς κρεβάτι και παρτούζες. Το συµπέρασµα, ανέκδοτο σωστό. Τέτοιους επαναστάτες το κατεστηµένο τούς µετατρέπει σε ηρωικές κινηµατογραφικές πατάτες.

Το στόρι εξαιρετικό. Ολα συµβαίνουν εντός πρότυπου βρετανικού εκπαιδευτηρίου εσωτερικών, κάτι σαν κολέγιο Οξφόρδης. Οπου οι καθηγητές διεκπεραιώνουν. Οπου οι επόπτες (ας πούµε οι λοχαγοί) από τη µια ως παιδεραστές εκµαυλίζουν τα µικρά και από την άλλη ξυλοφορτώνουν τους ανυπότακτους φοιτητές. Και φυσικά εντελώς απόντες οι γονείς. Ενας µικρόκοσµος της βρετανικής κοινωνίας. Οπου η στρατιωτική πειθαρχία πορεύεται µε τη διαστροφή σ’ έναν κόσµο εξαιρετικών εκπαιδευτικών υποδοµών. Η σκηνοθεσία του Λίντσεϊ Αντερσον χωρίς ρυτίδες. Γεγονός που επιβεβαιώνει τις διαχρονικές, καλλιτεχνικές αρετές της ταινίας. Το πλήθος των παιδιών το διαχειρίζεται µε µοναδική επάρκεια. Αλλά το κέντρο βάρους των επαναστατηµένων νιάτων εντελώς έωλο και πέρα για πέρα µικροαστικό.

«If… επαναστατηµένη γενιά»

Το κολέγιο σαν στρατόπεδο βλαστών Οι επόπτες παιδεραστές και καταπιεστές Ε, κάποιοι θα επαναστατήσουν

Βαθµοί=6

(µε επιφυλάξεις)
{{{ video }}}