Ακονίζουν τις γλώσσες τους
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος προσερχόµενος χθες το πρωί σε συνάντηση µε τον Αντώνη Σαµαρά. Ως υπουργός Εθνικής Αµυνας, ο Βενιζέλος δεν ενεργοποιεί το κλασικό ρεφλέξ της αντιπαράθεσης µε την αντιπολίτευση. Κι αυτό γιατί τα θέµατα του υπουργείου Αµυνας είναι εθνικά. Η συνάντηση µε τον πρόεδρο της Ν.∆. δεν ήταν η πρώτη. Εχει γίνει κι άλλη – στο Πεντάγωνο. Τούτη τη φορά η ενηµέρωση αφορούσε τη γεωγραφική κατανοµή των στρατηγείων στη νέα δοµή του ΝΑΤΟ. Σηµειωτέον ότι καταργείται το αεροπορικό στρατηγείο της Σµύρνης – κάτι που, εξ αντανακλάσεως, δεν είναι κακό για εµάς. Φυσικά, πέρα από τα αµυντικο-στρατιωτικά, έγινε και πολιτική κουβέντα
ΟΤΙ η Κοινοβουλευτική Οµάδα του ΠΑΣΟΚ έχει περάσει το σηµείο βρασµού ή τήξης – διαλέγετε και παίρνετε – είναι πλέον πασιφανές. Λιγότερο εµφανές είναι το µέγεθος της οργής που υπάρχει στο Υπουργικό Συµβούλιο. Αυτή η οργή τείνει να λάβει οικουµενικά χαρακτηριστικά.
ΑΦΟΡΜΗ είναι η συνεδρίαση του Υπουργικού Συµβουλίου πριν από δύο ∆ευτέρες. Εκεί οι κυβερνητικοί εκλήθησαν να συµµετάσχουν στη λήψη οριστικών αποφάσεων για τα επιπλέον µέτρα 6 δισ. ευρώ που χρειάζονται για να κλείσει το «άνοιγµα» – ή, µε λιγότερο κοµψή ορολογία, η τρύπα – του προϋπολογισµού του 2011. Είναι γνωστό τι έγινε. Αρπάχτηκε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου µε τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο φινάλε.
ΩΣΤΟΣΟ, δεκαπέντε µέρες αργότερα τα µέτρα ούτε έχουν ληφθεί ούτε έχουν οριστικοποιηθεί. Οπως λέει υπουργός, «αγρίεψαν οι βουλευτές, γέµισαν οι πλατείες και παραλίγο να αδειάσουν οι τράπεζες – κι όλα αυτά µόνο και µόνο για να βγουν παραπολιτικά. Τι νόηµα είχε να µαζευτούµε και να συζητήσουµε, εφόσον τα µέτρα δεν ήταν έτοιµα;».
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ λογική λέει ότι δεν προαναγγέλλεις τα δυσάρεστα κι αφήνεις χρόνο να περάσει πριν τα υλοποιήσεις. Αυτό ακριβώς έγινε όµως. Το αποτέλεσµα είναι ότι αρκετοί – για να µην πω όλοι – ακονίζουν αν όχι τα µαχαίρια, πάντως τις γλώσσες τους, ενόψει της επόµενης συνεδρίασης του Υπουργικού. ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ η ιδέα του διευρυµένου – µε την έννοια συµµετοχής περισσότερων υπουργών – ΚΤΕ για το Μεσοπρόθεσµο δεν αρέσει στους κυβερνητικούς που διάβασαν στις εφηµερίδες ότι θα κληθούν να πλαισιώσουν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Θυµίζω ότι είναι οι Γιάννης Ραγκούσης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Ανδρέας Λοβέρδος και Λούκα Κατσέλη. Χθες έψαχναν να βρουν αν η πληροφορία προήλθε από το υπουργείο Οικονοµικών ή τα ηνωµένα επιτελεία Βουλής – Μαξίµου. «Τι είµαστε – µπράβοι;» ήταν η απορία. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο, η συνοχή της κυβέρνησης είναι όλο και πιο προβληµατική.
Αλλοι µπαίνουν, άλλοι βγαίνουν
ΕΞ ΟΣΩΝ έχουν πάρει τα αυτιά µου, πάντως, ο ανασχηµατισµός δεν θα περιοριστεί σε µετακινήσεις προσώπων. Είναι µια µάλλον ταπεινή εκδοχή για τον τρόπο που σκέπτεται και πολιτεύεται ο Γιώργος Παπανδρέου. Θα έχουµε και πάλι συνενώσεις υπουργείων και αναδιάρθρωση κυβερνητικών δοµών. Αυτό είναι το πρώτο σίγουρο. Το δεύτερο σίγουρο είναι ότι κάποιοι που µπήκαν πέρυσι τον Σεπτέµβριο µπορεί να βγουν από την κυβέρνηση πριν κλείσει χρόνος. Και κάποιοι που δεν µπήκαν – γιατί δεν τους ταίριαξε αυτό που τους προτάθηκε – µπορεί τώρα να µπουν. Αινίγµατα και γρίφοι που λύνονται χωρίς µεγάλη δυσκολία. Κάποιοι πήραν το πρόγραµµα
ΠΟΣΟ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ήταν η διαµαρτυρία – µε λέιζερ, πέτρες και κροτίδες – κατά του Γιώργου Πεταλωτή την Πέµπτη το βράδυ στην Αργυρούπολη; Οχι και τόσο αυθόρµητη. Η οµιλία στο ΚΑΠΗ εντάσσεται σε πρόγραµµα εκδηλώσεων του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο.
Αυτή υλοποιεί την πρωθυπουργική εντολή να βγουν έξω τα στελέχη και οι υπουργοί ώστε να µην υπάρχει η εντύπωση ότι κρύβονται. Είναι τυχαίο ότι περίπου τα ίδια έχουν γίνει και σε άλλες περιπτώσεις; Το πιο πρόσφατο παράδειγµα είναι µια οµιλία της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου στο Χαϊδάρι – αν και εκεί δεν υπήρξε εκτροπή µάλλον γιατί επρόκειτο για κυρία. Προφανώς, κάποιοι έχουν πάρει το πρόγραµµα του ΠΑΣΟΚ και κινούνται ανάλογα. Η κυβέρνηση δεν έχει πάντως πρόβληµα να «δείξει» τον ΣΥΡΙΖΑ.











