Αγάπα µε αν τολµάς

Εξυπνο, τολµηρό, χαριτωµένο, διαφορετικό, απολαυστικό, ιδιαίτερο. Για την αποξηραµένη εποχή µας µοναδικό. Το λένε «Πες µου το όνοµά σου» (Le Nom Des Gens).
Με την υπογραφή του Μισέλ Λεκλέρκ. Και µε ένα υποδειγµατικό ντουέτο ερµηνευτών. Σαρά Φορεστιέρ και Ζακ Γκαµπλέν. Σας βεβαιώ. Από το πρώτο λεπτό µε καθήλωσαν. Και στη µνήµη µου οριστικά κατοίκησαν!

Το σενάριο µε τις υπογραφές Μισέλ Λεκλέρκ – Μπαγιά Κασµί,διαµάντι 18 καρατίων. Το συνιστώ προς µελέτη σπουδαστών και φοιτητών κινηµατογραφικών σχολών. Αντέστε να ξεστραβωθείτε. ∆ύο οι πόλοι του σύµπαντος αυτής της σουρεαλιστικής και ταυτόχρονα ροµαντικής κοµεντί. Ενας άντρας και µια γυναίκα. Boy meets girl που λένε και οι Αµερικανοί. Αλλά What a boy και What a girl!

Ιδιαιτέρως το κορίτσι. Από την αχαλίνωτη αλλά ταυτόχρονα οργανωµένη σαν γεωµετρικό θεώρηµα φαντασία θα σας βγουν τα µάτια έξω. Παραδίδοµαι αµαχητί στον Γάλλο Ευκλείδη. Πρώτα λοιπόν ο Αρτίρ Μαρτέν (Ζακ Γκαµπλέν). «Μα τι αστείο είναι το όνοµά σου» του λέει εκείνη. Ο Αρτίρ λοιπόν. Με γραβάτα και κοστούµι. Και µε επάγγελµα – λόγω υπέρβαρης οικολογικής ευαισθησίας –, ιατροδικαστής µολυσµένων πτηνών. Ενός κύκνου ας πούµε. Από εβραίους γονείς. Από ρίζα ελληνική. Από πατέραπου λειτουργεί µε την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Με ταµπού όµως: τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ελληνική καταγωγή. Το πύον µιας ρατσιστικής ανοικτής πληγής. Να ενσωµατωθούµε. Να αφοµοιωθούµε. Το παρελθόν στο υποσυνείδητο στριµωγµένο και µαστιγωµένο.

Της Μπαϊά Μπενχαµούτ (Σαρά Φορεστιέρ) οι γονείς είναι από το Αλγέρι. Ο πατέρας είναι εργασιοµανής. Να επιδιορθώσει την τοστιέρα της γειτόνισσας. Να βάψει την τοιχοποιία του πελάτη. Να φτιάξει την καφετιέρατου σπιτιού. Να δουλεύει µέχρι τα µεσάνυχτα χωρίς να κουραστεί. Και στον ύπνο του ακόµα, να ξεδιπλώνει ένα ακατέργαστο, πηγαίο ταλέντο στη ζωγραφική. «Πατέρα» του λέει ηΜπαϊά «να δώσεις τα έργα σου σε µια γκαλερί». «Ναι» τηςαπαντάει «αλλά πρώτα πρέπεινα βάψω τον λουτροκαµπινέ του κυρίου Μισέλ». Τέτοια πράγµατα. Το απλησίαστο και µοναδικό ταλέντο της είναι ηελευθερία της. «Το σώµα µου» λέει«είναι όπλο µαζικής καταστροφής. Κοιµάµαι µε φασίστες και τους αλλάζω µυαλά». Μα πώς; Απλό.«Τους πιπιλίζω τα µυαλά. Και έτσιαλλάζουν φορεσιά. Ας πούµε, ένας σκατοχρηµατιστής ταπαράτησε και έγινε µπογιατζής». Γίνεται; Φυσικά δενγίνεται. Αλλά η διαστηµική ευρηµατικότητατης Μπαϊά σε κάνει, εσένα τον θεατή, να ξεκουνηθείς και να ταραχτείς!

Ο Αρτίρ στην αρχή τα χάνει. Αυτός ο συντηρητικός, ο ευπρεπής, ο κουστουµαρισµένος; Αυτός ο Εβραίος να ερωτευθεί µια τρελή; Αποκλείεται. Οµως δεν µπορεί να τη βγάλει από το µυαλό του. Ωσπου µια µέρα στο σούπερ µάρκετ, περιµένει την Μπαϊά στην ουρά και αποσβολωµένος τη βλέπει να διασχίζει τον δρόµο θεόγυµνη χωρίς την παραµικρή αναστολή. Για να αντιληφθείτε το µέγεθος αυτού του σπάνιου µείγµατος πολιτικής – σεξουαλικής χειραφέτησης – αραβοεβραϊκής συµφιλίωσης και διαστηµικής ευρηµατικότητας ένα σας λέω: στα γενέθλια του Αρτίρ χτυπάει το κουδούνι και τσουπ στην πόρτα εµφανίζεται ο Λιονέλ Ζοσπέν. «Αυτό είναι το δώρο µου» του λέει. Μπαϊά, πότε θα γίνει παγκόσµια ειρήνη; «Οταν ολόκληρος ο πληθυσµός του πλανήτη θα αποτελείται από αδέσποτους»! Επειτα από αυτήν την εµπειρία, τέσσερις είναι οι µεγάλες στιγµές της γαλλικής κοµεντί. Των τελευταίων είκοσι χρόνων. Κατά χρονολογική σειρά: 1991, «Ο εραστής της κοµµώτριας» (Le mari de la coiffeuse) του Πατρίς Λεκόντ µε Ζαν Ροσφόρ και Αννα Γκαλιένα. 2001, «Αµελί» (Le fabuleux destin d’Amelie Poulain) του Ζαν Πιέρ Ζενέ µε την Οντρεϊ Τοτού. 2003, «Αγάπα µε αν τολµάς» (Jeux d’enfants) του Γιαν Σαµιουέλ µε Γκιγιόµ Κανέ και Μαριόν Κοτιγιάρ. 2011, «Πες µου το όνοµά σου» (Le Nom Des Gens).

{{{ video }}}

«Πες µου το όνοµά σου»

Εκείνος ιατροδικαστής νεκρών πτηνών Εκείνη όπλο µαζικής καταστροφής Best κοµεντί εδώ και πολλά χρόνια

Βαθµοί = 8

(θα µε ευγνωµονείτε)

Πάντα εναντίον παγωνιού

«Κουνγκ Φου Πάντα 2»:

Animation της Τζένιφερ Γιου Νέλσον. Το δεύτερο µέρος (σίκουελ) του πρώτου και απείρως καλύτερου πάντα. Οπου το βασίλειο και ολόκληρη η Κίνα κινδυνεύουν να βυθιστούν στο σκοτάδι από το νοσηρό µυαλό ενός µοχθηρού παγωνιού µε το όνοµα Σεν. Με όπλα από ατσάλι που βγάζουν φωτιά (κανόνια) πρόκειται να γκρεµίσει το Σύµπαν. Οµως ο ευτραφής, κοιλιόδουλος και αραχτός µικρός πάντα µε το όνοµα Πο και οι φιλάρες του, ιδιαιτέρως η τίγρη, εφορµούν και σώζουν από αφανισµό τον πλανήτη. Αφθονη δράση σε ρυθµό πολυβόλου – λιγότερη ευρηµατικότητα. Ολα τα λεφτά είναι η φωνή του Γκάρι Ολντµαν (το παγώνι). Η Αντζελίνα Ζολί είναι η τίγρη, ο Ντάστιν Χόφµαν ο δάσκαλος Σίφου και ο Τζάκι Τσαν είναι ο πίθηκος. Προβάλλεται και µεταγλωττισµένο, αλλά αν το παιδί σας δεν είναι τόσο µικρό συνιστώ την αυθεντική βερσιόν. Με επιφυλάξεις.

{{{ video }}}

Βαθµοί = 5

(χλωµό)

Ψυχιατρείο καταραµένων

Κάπου στο βάθος µού θύµισε το «Νησί των καταραµένων» (Shutter Island) του Μάρτιν Σκορσέζε και του 2010. Λάθος µου; Μπορεί. Πάντως η αναφορά είναι ευκρινής. Τα B-movies και τα θρίλερ του ‘60. Ας πούµε το θρυλικό «Shock corridor» του Σάµιουελ Φούλερ και το 1963. Προφανώς αυτή την ιστορία είχε στο µυαλό του ο Τζον Κάρπεντερ όταν αποφάσισενα σκηνοθετήσει το σενάριο των Μάικλ και Σον Ρασµούσεν«The Ward». Τουτέστιν, «Ο θάλαµος του τρόµου».

Ο µετρ λοιπόν – ηλικίας63 – επανέρχεται ύστερα από πολλά χρόνια. Αφήνει στην άκρη το σπλάτερ απότη «Νύχτα µε τις µάσκες» (Halloween) και τη φασαρία από την«Απόδραση από τη Νέα Υόρκη» και σαν χειρουργός κάνει τοµή. Με ελάχιστα πρόσωπα. Με µια ηρωίδα (η Αµπερ Χερντ που µαζί µε την κορµάρα της επεξεργάζεται και το ταλέντο της).Η δράση είναι τοποθετηµένη στους θαλάµους µιας µεγάλης ψυχιατρικής κλινικής στοΟρεγκον του 1966. Η έναρξη της ταινίας συµπυκνώνει όλη τη συνταγή: Μια νεαρή θηλυκή ύπαρξη ανάβει σπίρτο και βάζει φωτιά σε µια αποµονωµένη αγροικία. Καταφθάνει ηαστυνοµία, την µπαγλαρώνει καιτην κλείνουν σε ψυχιατρικό ίδρυµα. Η Κίρστερν (αυτό είναι το όνοµά της) αρχίζει να βλέπει µια απειλητική γυναικεία παραµορφωµένη φιγούρα. Κάτι σαν ζόµπι. Κάτι σαν αναφορά στη (νεκρή) µητέρα τού Μπέιτς (Αντονι Πέρκινς) από την αριστουργηµατική «Ψυχώ» του Αλφρεντ Χίτσκοκ. Τι είναι; Αληθινή ύπαρξη; Νεκροζώντανη; Φάντασµα; Ή αποκύηµα της φαντασίας µιας διαταραγµένης προσωπικότητας;

Το τελικό συµπέρασµα είναι απλό. Ο Κάρπεντερ παίζει στα δάκτυλα του ενός χεριού την αγωνία του θεατή. Με ελάχιστο σπλάτερ και µε µπόλικη δεξιοτεχνία. Κατά βάθος, αυτόπου θέλει να πει έχει να κάνει µε την υποκειµενική πραγµατικότητα. Το µυαλό µοιάζειµε τον κινηµατογραφικό φακό. Αυτόπου βλέπουµε είναι ένα µικρό, απειροελάχιστο µέρος της πραγµατικότητας. Και πολλές φορές, το µυαλό µιµείται τους σκηνοθέτες. Σκηνοθετεί και εκλαµβάνει το φανταστικό σαν πραγµατικό!

{{{ video }}}

«Ο θάλαµος του τρόµου»

Ψυχολογικό θρίλερ Μια κοπέλα σε ψυχιατρική κλινική Είναι πειραµατόζωο η σχιζοφρενής;

Βαθµοί = 6 1/2

(δεξιοτεχνία)

Καρικατούρα κωµωδίας

«Μάθε παιδί µου γράµµατα»:

Η πασίγνωστη κωµωδία του Θόδωρου Μαραγκού και του 1981 σε επανακυκλοφορία.Με Βασίλη ∆ιαµαντόπουλο, Νίκο Καλογερόπουλο, Αννα Μαντζουράνη,Κώστα Τσάκωνα καιΡένα Καζάκου. Σε ορεινό χωριό της Αρκαδίας οι δύο γιοι και η σύζυγος ενός αυταρχικού, συντηρητικού και παραδοσιακού γυµνασιάρχη εξεγείρονται και αποφασίζουν να καταθέσουν στεφάνιστο µνηµείο ενός κοµµουνιστή αντιστασιακού που σκοτώθηκε στην Κατοχή. Ταίριαζε γάντι µε τον αέρα της Αλλαγής του 1981. Οµως και τότε ήταν καρικατούρα κωµωδίας!

{{{ video }}}

Βαθµοί = 3

χαλκοµανία)