Γιάννης Βαρβέρης

Ησυχα, σιωπηλά, όπως ταιριάζει στους εκλεκτούς, έγειρες το κεφάλι, µετά µια φιλική έξοδο και µ’ ένα αδιόρατο χαµόγελο αποχαιρέτησες τη ζωή που τόσο σε παίδεψε, φίλε αγαπηµένε. Εκ γενετής ανήκες στο θέατρο. Τα πρώτα σου βήµατα, όπως γράφεις, τα έκανες «κυριολεκτικά και συµβολικά» στην Πλατεία Θεάτρου, µε τον ηθοποιό θείο σου ∆ήµο Σταρένιο. «Γοητευµένος απ’ τα φώτα της» αφιέρωσες τη ζωή σου όλη στις πλατείες των θεάτρων µε τις κριτικές, τις µεταφράσεις, τα δοκίµιά σου. Μεγάλη σου αγάπη βέβαια και η ποίηση, όπου επίσης διέπρεψες µε πολλαπλές διακρίσεις, «θέτοντας υποψηφιότητα στο αιώνιο», µια προσπάθεια να ξεπεράσεις «τη θνητότητα» όπως οµολογείς αυτοσαρκαζόµενος. Μια ζωή έπαιζες πόκερ µε τον θάνατο και τον νικούσες, «ο θάνατος το στρώνει» έλεγες το 1986, αλλά δεν το ‘βαλες κάτω, εξακολουθούσες να τον σαρκάζεις: «Ζούµε καλά/ σ’ αυτό το απόµερο νεκροταφείο. / Στους ευάερους τάφους κάνουµε πρόβες ξαπλωµένοι/ ενώ φυσάει από παντού ζωή/ και µας γεµίζει νιάτα». Κι ακόµα: «Αρκετά µίλησα·/ ό,τι έπρεπε/ ό,τι μπορούσα/ το είπα. / Κι ό,τι είπα/ ό,τι ψιθύρισα/ δεν ήτανε παρά/ ο φλοίσβος/ ή η βροχή/… καθώς χτυπούσαν/ πάνω µου»/.

Φίλτατε Γιάννη, είπες και ψιθύρισες πράγµατι πολλά και θαυµαστά, αλλά δεν φτάνει. Θέλαµε και περιµέναµε πολύ περισσότερα, όταν η αύρα του φλοίσβου και της βροχής σε χτυπούσαν στις ώρες της δηµιουργίας. Μαζί µε την εύθραυστη σωµατική παρουσία σου χάνουµε και την ευγένεια, την ευφυΐα, την παιδεία, το διεισδυτικό σου χιούµορ κι εκείνη την υπαινικτική αυτοειρωνεία σου για πρόσωπα και καταστάσεις. Φίλε αγαπηµένε, το θέατρο και η ποίηση σε αποχαιρετούν ευγνωµονούντες.