Εις µνήµην

Μερικές ηµεροµηνίες έχουν σηµαδέψει ανεξίτηλα κάποιες τραγικές στιγµές της Ιστορίας, όπως η 19η Μαΐου 1919, απόβαση του Κεµάλ Ατατούρκ στο λιµάνι της Σαµψούντας, αρχή της γενοκτονίας 350.000 Ελλήνων του Πόντου. Πριν από τρία χρόνια σ’ ένα ταξίδι στη Σαµψούντα, την αρχαία Αµισό, βλέποντας σ’ όλο το µήκος της µακράς προκυµαίας ώς το λιµάνι, τα τεράστια αγάλµατα, τα αναρίθµητα πανό µε φωτογραφίες του Κεµάλ καβαλάρη, τη δόξα της Τουρκίας, ράγισε και σκίρτησε η καρδιά, οργίασε η φαντασία στις µνήµες του εξολοθρεµού χιλιάδων Ποντίων. Σ’ εκείνο το άγριο µατοβαµµένο πογκρόµ έχασε και ο πατέρας µου την οχταµελή του οικογένεια, τον περιµάζεψε περιπλανώµενο, εννιάχρονο κυνηγηµένο αγόρι ο Ερυθρός Σταυρός, όπως και την πεντάχρονη µικρή του αδελφή, που ξαναβρήκε αργότερα στην Ελλάδα, αλλά κανέναν άλλο. Η οικογένεια της µητέρας µου µε τέσσερα µικρά κορίτσια, από τη γειτονική Σινώπη, είχαν προλάβει να φύγουν στην Πόλη.

Συγχωρέστε µου τον προσωπικό τόνο, είναι εις µνήµην του πατέρα µου Κώστα, σήµερα Σάββατο, Κωνσταντίνου και Ελένης, που γράφεται αυτό το κείµενο. Ολος ο Πόντος είναι σπαρµένος µε µνήµες αρχαίου, βυζαντινού, µετέπειτα ελληνικού πολιτισµού, κάστρα, παλάτια, ναοί, εκκλησιές, που έγιναν τζαµιά, οικήµατα πολυτελή, ερείπια οµιλούντα για την ελληνική παρουσία αιώνων.

Χιλιάδες ζωές χαραµίστηκαν, έθνη αφανίστηκαν, πόλεις και χωριά ερηµώθηκαν σε πολέµους κατακτητικούς «για ένα πουκάµισο αδειανό…», «για µια Μεγάλη Ιδέα», όµως οι απλοί άνθρωποι γνωρίζουν, το µίσος δεν τους µολύνει τις ψυχές, οι Τούρκοι µάς πλησίαζαν µε άφατη συγκίνηση, αναλογιζόµενοι και τα δικά τους αδικαίωτα θύµατα των άθλιων ξεριζωµών.