Ο δικός µας Θανάσης

Ξενοφών Φιλέρης, ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ – ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΟΘανάσης Βέγγος, οτελευταίος µαραθωνοδρόµος που µόλις έφτασε στο τέρµα είπε το «νενικήκαµεν» κι έτσι δοξασµένος έφυγε απ’ τη ζωή. «Καλοί µου άνθρωποι, καλοί µου χριστιανοί, µια βοήθεια,ο λαός µας πεινάει, δώστε κάτι και γι’ αυτούς,να συχωρεθούντα πεθαµένα σας».

Αυτός, ο πιο δραµατικός κλόουν, που φορούσε τη µάσκα του γελωτοποιού για να µας διασκεδάσει. Αυτός – και όχι «Ποιος Θανάσης;» – οΘανάσηςµας έτρεχε µε όσηαντοχή είχε και όταν σταµατούσε για να ξαποστάσει, ναπάρει µιανανάσα, ξανάρχιζε το τρέξιµοκαι σαν ζητιάνος µάς παρακαλούσε να βοηθήσουµε τους αδικηµένους. Οποιος «διαβάσει» προσεκτικά όλες, µα όλες του, τις ταινίες θα διαπιστώσει πως πίσω από το γέλιο κρυβόταν τοδάκρυ ενός πολιτικοποιηµένου ηθοποιού. Τέτοιος ήταν ο Θανάσης, ο δικός µας Θανάσης. Κάποτε εγώ κι άλλοι συνάδελφοι τεχνικοί του κινηµατογράφου πήγαµε στο γραφείο του καιτον βρήκαµε να κρατάει στο ‘να χέρι τασάκι και στ’ άλλο ένα ξεσκονόπανο.

«Αλτ!» µαςείπε. «Μηνκάνετε βήµα καιµην ανάψετε τσιγάρο γιατί σαςέφαγα!Και µην απλώσετε τα βρωµόχερά σας πάνω στα έπιπλά µου καιµου τα σκονίσετε, γιατί αλλιώς δεν θέλω να µου ξανάρθετε!». Μέχρι και πατάκια είχε στο πάτωµα για τον ίδιο λόγο. ∆εν άντεχε τη σκόνη…

Από τον ΝίκοΚούνδουρο, τον σπουδαίο σκηνοθέτη, µάθαµε επιτέλους το γιατίο καλός µας Θανάσηςείχε τόση µανία µε την καθαριότητα και ειδικά µε τη σκόνη. Στο Μακρονήσι, που ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος τ’ ονόµασε «Παρθενώνα», σ’ αυτό το κολαστήριο των αριστερών, οι εσατζήδες βάζανε τον Βέγγοώρες ατέλειωτες να σπάει πέτρες µέχρι να τις κάνει σκόνη. Κι η σκόνη έµπαινε στα ρουθούνια,στο στόµα, σε σηµείο που να µην µπορείν’ ανασάνει.

Μα τώρα έφυγε… Μας αποχαιρέτησε πετώντας λεύτερος και καθαρός. Σε µας έπεσε οκλήρος να παλέψουµε τη σκόνη… Αιωνία ηµνήµη σου Θανάση µας.