Πάσχα, Πανσεβάσµιον Πάσχα

Πάσχα των αθώων και µη θυµάτων: Εξέπνευσε τελικά ο επτάχρονος τραυµατίας της Εύβοιας του Μεγάλου Σαββάτου, ο ντυµένος παπαδάκι δίπλα στον ιερέα πατέρα του, χτυπηµένος θανάσιµα από «εορτάζουσα» αναστάσιµη φωτοβολίδα. Ο Χριστός Ανέστη, ο µικρός εξετελέσθη, έστω αναίτια και άθελα. Την ίδια µέρα άλλοι δύο πανηγυριώτες νεοέλληνες κατέβηκαν στον Αδη από έκρηξη βαρελότων που αυτοκατασκεύαζαν, χάνοντας τη χαρά τηςεκτόξευσης. Αλλοι τρεις τραυµατίες από βεγγαλικά κατέφυγαν στα νοσοκοµεία. Και πόσοι άλλοι άραγε θα υπέστησαν ψυχικά τραύµατα από τις εορταστικές εκπυρσοκροτήσειςκροτίδων, φωτοβολίδων, βεγγαλικών, βαρελότων, ρουκετών… Η γιορτή της Ανάστασης, της νίκης της ζωής, «θανάτω, θάνατον πατήσας», µετετράπη, όπως συµβαίνει χρόνια τώρα, σε θανάσιµη, τραγικήκατάβαση στα σκοτεινά αλώνια, από την πολεµοχαρή, α-νόητη διάθεση κάποιων ανεγκέφαλων παλικαράδων. Παντελώς απούσα η όποια κατάνυξη, η συµβολική ψυχική ανάταση και συγκίνηση. Μαύρος εφιάλτης η στιγµή που ο ιερέας πατέρας εξεστόµισεν εναγαλλιάσει το Χριστός Ανέστη, να βλέπει το παιδί του να πέφτει δίπλα στον αιµόφυρτο, να µεταλλάσσεται ο αναστάσιµος, χαρµόσυνος ύµνος, σεπένθιµο τροπάριο της Μεγάλης Παρασκευής «ω γλυκύ µου έαρ, γλυκύτατόν µου τέκνον… ω φως των οφθαλµών µου…

που έδυ σου το κάλλος»;

Πότε θα εκλείψει αυτό το βάρβαρο έθιµο, αυτή η δήθεν εκδήλωση χαράς διά τωνόπλων, όχι µόνο στην Ανάσταση, αλλά και σε γάµους, αρραβώνες, πανηγύρια, µε αµέτρητα θύµατα; ∆εν αρκούν οι εξαίσιες µουσικές, ή υψηλήποίηση των αναστάσιµων ύµνων, τα γαµήλια νταούλια, οιζουρνάδες, τα βιολιά… για να απογειώσουν ψυχές και πνεύµατα στην υπέρτατη πανδαισία;

Φτάνει βέβαια να τα διαθέτεις. Αλλιώς…