Σύγχρονες Αμαζόνες και μια αντρική αγκαλιά

Στο μυθιστόρημα της Λέσινγκ οι γυναίκες αποκτούν φωνή. Οι άντρες είναι γιοι, πρώην σύζυγοι, εραστές. «Θα μπορούσες να τους δώσεις ονόματα όπως στα παλιά θρησκευτικά δράματα», σχολιάζει η συγγραφέας στον πρόλογό της: «Κύριος Είμαι-ελεύθερος-γιατίδεν-ανήκω-πουθενά, δεσποινίς Πρέπει-να-έχω-αγάπη-και-ευτυχία και κυρία Πρέπει-να-είμαι-καλή-σε-όλα, κύριος Πού-είναι-μια-αληθινή-γυναίκα;(…)». Η Λέσινγκ αποκαλύπτει όλον τον κρυμμένο μαζοχισμό, τα κουτσομπολιά, τα παράπονα, τις γκρίνιες των γυναικών. Αυτός ήταν ο λόγος που πολλές αναγνώστριες θύμωσαν με το βιβλίο.

Η Λέσινγκ ζευγαρώνει τις ηρωίδες της, τις περισσότερες φορές, με παντρεμένους που επιθυμούν τη σαγήνη, διστάζουν όμως να διακινδυνεύσουν το ελάχιστο. Χωρίζει τον οργασμό σε «γυναικείο» (κολπικός) και «αντρικό» (κλειτοριδικός). Μιλάει για ελεύθερες γυναίκες, οι σύγχρονες Αμαζόνες της όμως προσβλέπουν πάντα σε μια αντρική αγκαλιά. Αλλά καμιά φορά, εξαντλούν τους άντρες όπως φαίνεται από το παρακάτω απόσπασμα: «Τι έπαθες τώρα; Δεν αντέχεις, ε; Γιατί; Πώς το ξέρεις ότι δεν είσαιεσύη άρρωστη; Γιατί πρέπει να φταίω πάντα εγώ; Ω, μη με κοιτάς έτσι! Προσπαθείς να με κάνεις να νιώσω άσχημα, όπως πάντα; Ωραία, τα κατάφερες. Εντάξει, εγώ φταίω. Αλλά, σε παρακαλώ, μη στενοχωριέσαι, μη στενοχωριέσαι καθόλου.

Πάντα εγώ φταίω. Το είπα, εντάξει; Ομολόγησα, εντάξει; Εσύ είσαι γυναίκα, άρα έχεις δίκιο. Εντάξει, εντάξει, δεν παραπονιέμαι, απλώς δηλώνω ένα γεγονός. Είμαι άντρας, άρα φταίω. ΕΝΤΑΞΕΙ;». Η μετάφραση αποδίδει τη θερμοκρασία, τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα και τα δομικά παίγνια του κειμένου.