Οι ανισότητες στις εισφορές περίθαλψης

Δηµήτρης Ν. Πατσάκης
Εχουν αναφερθεί στοιχεία που συνιστούν το πλέγµα των ανισοτήτων που ταλανίζουν το ασφαλιστικό σύστηµα. Εκτός των εγκληµατικών αµελειών που επί σειρά ετών «ανασκολόπισαν» την αποτελεσµατικότητα και – κυρίως – την εµπέδωση τηςεµπιστοσύνης των πολιτών/φορολογουµένων σε ό,τι σχετίζεται µε την αναγκαιότητα της ύπαρξης ασφαλιστικού συστήµατος και εισφορών και τη βεβαιότητα της απόδοσης της σύνταξης.

Μέσω των παρεκκλίσεων από τα γενικά κατώτατα όρια «εξόδου» και ωριµότητας ασφαλιστικών δικαιωµάτων και των «ευγενών» µεθόδων τύπου «πεντηκοστών», τεκνοποιίας (σε πείσµα της διεκδικούµενης ισότητας των φύλων) αλλά και της επανεισόδου στην αγορά εργασίας συνταξιούχων προερχοµένων κατά κύριο λόγο από δηµόσιας ιδιοκτησίας φορείς (στενό δηµόσιο τοµέα & ∆ΕΚΟ), η διαχείριση, ή µάλλον η «µη» διαχείριση των οικονοµικών, υπήρξε καταστροφική.

Χαρακτηριστικά, θα υπενθυµίσουµε σε όσους υποκρίνονται ότι δεν το γνωρίζουν, τη µη ύπαρξη οικείου Ασφαλιστικού Ταµείου στον στενό δηµόσιο τοµέα και το γεγονός ότι οι υπάλληλοι και µόνον αυτοί καταβάλλουν εισφορές Συντάξεως, Προνοίας και Περίθαλψης από 1.1.1994, έναντι µηδενικής εισφοράς στο παρελθόν και αυτές επί του «τακτικού» µισθού και όχι στο σύνολο των κάθε λογήςαποδοχών τους.

Είναι σαφές και απόλυτα λογικό πως οι ευθύνες για την όλη κατάσταση που έχει πλέον διαµορφωθεί και καθορίζει εν πολλοίς το µέλλον, είναι συλλογικές και καθολικές, στον βαθµό συµµετοχής ενός εκάστου φυσικού προσώπου ή θεσµικού οργάνου, πολιτικών προϊσταµένων ή υπαλλήλων.

Με βάση λοιπόν τα όσα ανακοινώνονται ή «διαρρέουν», η αύξηση των εισφορών περίθαλψης σε µισθούς ή συντάξεις θα τεθεί σε tabula rasa µε προαπαιτούµενα:

– Αύξηση του ποσοστού εισφοράς.

– ∆ιεύρυνση ασφαλιστικής βάσης (σύνολο ή µέρος του συνόλου των αποδοχών).

– Είσοδο νέων χρηµατοδοτών στις εισφορές περίθαλψης µέσω των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ή εκτάκτων υπαλλήλων.

Θα µπορούσε ενδεχοµένως να εξετασθεί και να τεθεί σε δηµόσιο διάλογο και κρίση το ενδεχόµενο της κλιµάκωσης του ποσοστού βάσει συνολικού εισοδήµατος από κάθε πηγή, µειουµένου αναλόγως των οικογενειακών και άλλων βαρών. Εχοντας υπόψη ότι ο εργαζόµενος µε σύζυγο µη εργαζόµενη, προστατευόµενα µέλη, δαπάνες διαβίωσης λόγω µισθωµάτων κύριας κατοικίας ή αποπληρωµής στεγαστικού δανείου κ.λπ. µε χαµηλότερο ύψος εισοδήµατος συµµετέχει µε το ίδιο ποσοστό στις φαρµακευτικές δαπάνες µε έναν υψηλού εισοδήµατος που δεν έχει καθόλου τέτοιου είδους υποχρεώσεις, το στοιχείο του δηµοκρατικού «ελλείµµατος» είναι ίσως «εύστοχο» και απαιτεί προσοχή.