Η ΑΓΑΘΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

OΓκάτσος λειτούργησε ως δάσκαλος στιχουργικής περισσότερο παρά ως μέντορας για την Αγαθή Δημητρούκα, η οποία εξελίχθηκε σε στιχουργόσυνεργάστηκε μάλιστα στενά με τον Χατζιδάκι, τον Λιούγκο, τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω κ.ά. Στα 18 της όμως, ήταν ακόμα μια άπειρη και ντροπαλή χωριατοπούλα που διψούσε για γνώση.

Εκείνη την εποχή συναντά τον Γιώργο Μαρίνο, ο οποίος σχεδόν για κάθε πρόγραμμά του ζητούσε από τον Γκάτσο στίχους για κάποιο τραγούδι ή μια έμμετρη παρλάτα.

Ομως εκείνος, λόγω του συμβολαίου του, χρειαζόταν την άδεια της δισκογραφικής εταιρείας του για να τους υπογράψει. Επειδή λοιπόν καθυστερούσε το Ο.Κ., είπε στον Μαρίνο να χρησιμοποιήσει το όνομα της Αγαθής. Τότε ο Μαρίνος άρχισε να ωρύεται σαν τρελός.

«Πώς είναι δυνατόν; Δεν μπορώ ούτε να το προφέρω. Με το που θα το ακούσει ο κόσμος, θα πεταχτεί πάνω από τα γέλια!» Η κοπέλα ταράζεται και βάζει τα κλάματα. Της είχε πει να αλλάξει επώνυμο αν ήθελε να κάνει κάτι στη ζωή της.

Οπότε ο Γκάτσος, «για να με συνεφέρει, προέβαλε το αδιάσειστο επιχείρημα:

“Παιδί μου, άσε τον Μαρίνο να λέει τα δικά του· άκουσέ με σε παρακαλώ. Υπάρχει χειρότερο επώνυμο από το “Κολοκοτρώνης”;

Δεν υπάρχει! Κι όμως, σε πληροφορώ, όποιον Ελληνα και να ρωτήσεις, θα σου πει μακάρι να τον έλεγαν “Κολοκοτρώνη”!»