Προσκήνιο 

Σέβομαι και εκτιμώ την πολύχρονη δουλειά του Εθνικού Ινστιτούτου Αρχαίου Δράματος των Συρακουσών και την Ειρήνη Παπά που το προσκάλεσε στην Αθήνα, στο «Σχολείον» της, για να δείξει τη δουλειά του. Αλλά φιλτέρα η αλήθεια… Η αλήθεια μου έστω, διότι όλες οι γνώμες υποκειμενικές είναι.

Οι παραστάσεις ξεκίνησαν με την «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Εμιλιάνο Μπροντσίνο. Η παράσταση με τη μουντζουρωμένη κίνηση (χορογραφία Ντάριο Λα Φέρλα) μου άφησε μία αίσθηση φιλότιμης φοιτητικής προσπάθειας. Η Ιλάρια Τζενατιέμπο στον επώνυμο ρόλο με χυμούς αλλά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Η υπόλοιπη διανομή χώλαινε και μάλιστα σε κάποιους ρόλους απογοητευτικά.

Στον «Αίαντα» τα πράγματα χειροτέρεψαν. Ο σκηνοθέτης Ντανιέλε Σάλβο ανέβασε την τραγωδία του Σοφοκλή παραπέμποντας σε ταινίες με αρχαιοελληνικά θέματα της Τσινετσιτά και στον «Μασίστα». Περικεφαλαίες, θώρακες, περικνημίδες, δόρατα, ασπίδες (κοστούμια Σίλβια Αϊμονίνο), υποκριτική οπερατική με κραυγές, υπερβολές και μεγάλες κινήσεις, ηθοποιοί από τους οποίους κανέναν δεν ξεχώρισα βάραιναν το θέαμα μέχρι την καρικατούρα.

Ευτυχώς στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Καρμέλο Ρίφιτσι τα πράγματα ήταν καλύτερα. Η παράσταση είχε καλόγουστη αισθητική (κοστούμια Μαργκερίτα Μπαλντόνι) και μία διανομή από ανεκτή έως καλή με την Ελιζαμπέτα Πότσι σαφώς να ξεχωρίζει ως Φαίδρα. Το σύνολο, πάντως, συγκριτικά με το σημερινό επίπεδο των ελληνικών παραστάσεων αρχαίου δράματος, παρέπεμπε σε περασμένες δεκαετίες της Επιδαύρου.