Ο τόπος μου

Ενας καφές στο λιμάνι των Χανίων, αλλά στις οκτώ το πρωί, όταν μόλις έχουν ξυπνήσει τα βενετσιάνικα κτίρια του Καστελλιού και τα είδωλά τους παίζουν στα νερά.

Ενα τριήμερο στη Σούγια, με απαραίτητο προσκύνημα στο αρχαίο Ασκληπιείο της Λισσού, είκοσι λεπτά με τη βάρκα πιο δυτικά. Μέρη γεμάτα μυστηριακές βαθιές θάλασσες, αναστεναγμούς ψηλών βουνών και μινωικές σκιές.

Μπάνιο στα Φαλάσαρνα, ενώ δύει ο ήλιος. Για να τραγουδήσετε:

«Πες μου ποιος εναυάγησε σε κρητικό ακρογιάλι, δε σώθηκε και δε θα πει, ας ναυαγήσω πάλι».

Φαγητό στο μαγαζί με την καλύτερη κουζίνα της Δυτικής Κρήτης. Στον «Μύλο του κερατά» στον Πλατανιά. Με δυο ρακές πριν και μετά το δείπνο.

Για ψάρι στο Κολυμπάρι, για σκούρο κρέας στον Θέρισο.

Οποιου αντέχουν τα πόδια, μια μέρα στον φάραγγα της Σαμαριάς.

Για να βρεθεί στη μέση της διαδρομής στο χωριό όπου ώς τη δεκαετία του ΄60 δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη διότι, αλλά τη λέξη γαρ.

Ανεβείτε στα σφακιανά χωριά. Ισως αντιληφθείτε τι σημαίνει αψήφιστη κουζουλάδα. Κι έπειτα κατηφορίστε στο Φραγκοκάστελλο.

Δροσουλίτες δεν θα δείτε, αν ανοίξετε όμως τα μάτια της ψυχής θ΄ αντικρύσετε τους βενετούς βιγλάτορες στους πύργους του.

Μεταμεσονύχτιο ποτό στο ατμοσφαιρικό «Fagoto», στα στενά του λιμανιού, μακριά από το τουριστομάνι του βόρειου άξονα.

Ολα τα έχουν τα Χανιά.

Γιατί μ΄ έδιωξαν άραγε;

Ισως για να τ΄ αγαπώ με το πάθος της απόστασης.